De man stapt in zonder haast, maar ook zonder richting. Zijn stem is laag wanneer hij zegt: “Blijf rijden tot ik zeg stop.”
De chauffeur knikt en laat de taxi rollen, door straten die hij al duizend keer heeft gezien. Stoplichten die op rood springen zonder reden, lege bushaltes, slapende huizen. De man kijkt niet uit het raam, maar naar zijn handen, alsof hij daar iets probeert vast te houden dat al verdwenen is.
Na een tijdje zegt hij: “Mensen denken dat beslissingen altijd luid zijn.” Hij lacht kort. “Maar de zwaarste komen stil.”
De chauffeur zegt niets. Hij heeft geleerd dat stilte soms het beste antwoord is.
Ze rijden langs een brug. Het water onder hen is zwart, ondoorgrondelijk. De man ademt diep in, zijn borstkas schokt even.
“Ik heb vandaag alles verloren”, zegt hij. Geen details. Geen namen. Alleen dat.
De taxi rijdt verder. De meter tikt, maar tijd lijkt niet te bestaan. Uiteindelijk steekt de man zijn hand op.
“Hier.”
Het is een gewone straat. Geen dramatische plek. Hij betaalt, legt extra neer en blijft even zitten.
“Dank dat u bleef rijden”, zegt hij. “Sommige mensen hebben dat nodig.”
De taxi vertrekt. De straat slokt hem op. De chauffeur rijdt door, nog even.