Wanneer je beseft dat de twee meest winstgevende sectoren oorlog en ziekte zijn, wordt het
eenvoudiger te begrijpen wat er gaande is.
In de schaduw van grote woorden en nog grotere beloftes draait een stille machine. Zij voedt
zich met angst, onzekerheid en afhankelijkheid. Elke crisis krijgt een prijskaartje, elke dreiging
een contract, elke ziekte een markt. Wat als toeval wordt gepresenteerd, volgt vaak een
voorspelbaar patroon. Eerst het probleem, daarna de oplossing, altijd tegen betaling. Voor wie
kijkt zonder te willen zien, lijkt het chaos. Voor wie telt, is het structuur.
In Suriname herkennen velen dit mechanisme intuïtief. Grondstoffen vertrekken, schulden
blijven. Gezondheid wordt besproken als kostenpost, veiligheid als noodzaak, terwijl
beslissingen elders worden genomen. De burger hoort het verhaal pas wanneer de rekening
arriveert. Het systeem vraagt geen toestemming, slechts berusting.
De mysterie schuilt niet in geheime kamers, maar in openbaarheid. Alles gebeurt zichtbaar,
wettig en genormaliseerd. De waarheid wordt niet verborgen, maar verdund. Wie vragen stelt,
krijgt cijfers. Wie twijfelt, krijgt angstscenario’s. Zo blijft de cirkel draaien.
De vraag is niet wie profiteert. Dat is bekend. De vraag is waarom dit als onvermijdelijk wordt
aanvaard. Wie dat doorziet, leest een andere krant dan degene die wordt uitgedeeld.