De olifant huppelt, maar mank. De 77-jarige viering van deĀ Vooruitstrevende Hervormings PartijĀ liet vooral zien wat ontbrak. Zichtbare toppers bleven weg. Officieel heette het andere
verplichtingen. Onuitgesproken bleef de vraag of het ging om onvrede met de voorzitter,Ā Chan Santokhi, die de hamer vasthoudt tot aan de interne bestuursverkiezingen.
De buitenwacht hoort ruis. Intern wordt gezwegen.
De symboliek is scherp. Een partij die haar kracht ontleent aan discipline en organisatie kan zich geen lege stoelen permitteren. Afwezigheid werkt als een vergrootglas: ieder gemis wordt gelezen als een signaal. De nederlaag bij de verkiezingen en de koppige stijl van de leiding
hebben de betrouwbaarheid aangetast. Toch is de machtsbalans voorlopig stabiel, niet omdat de steun onverdeeld is, maar omdat serieuze concurrentie ontbreekt.
Volgens een politiek analist ligt hier de kern van het probleem. Macht zonder alternatief verstolt.
De huidige top hiƫrarchie levert geen figuren die het niveau hebben om de partij te leiden en tegelijk de multietniciteit geloofwaardig te bewaken. Dat is geen moreel oordeel, maar een organisatorisch risico. Verliest de VHP dit bindmiddel, dan rest de terugval naar de historische
kern, met een zeteltal dat eerder bij identiteit dan bij nationale reikwijdte past.
De olifant draagt dus gewicht zonder richting. Zolang de voorzitter de hamer vasthoudt, blijft de orde bewaard, maar niet vanzelfsprekend gedragen. Interne verkiezingen zullen geen ritueel zijn,
maar een stresstest.
De vraag is niet wie wint, maar of de partij een verhaal kan formuleren dat verlies verklaart zonder het te ontkennen, leiderschap vernieuwt zonder chaos te veroorzaken en diversiteit borgt zonder haar te instrumentaliseren. Tot die tijd huppelt de olifant verder, zichtbaar mank, hoorbaar luid, strategisch stil.