Suriname wordt niet in één nacht uitgehold. Het proces is traag, systematisch en
opvallend netjes. Mensen komen de politiek binnen met lege zakken en grote
woorden. Ze krijgen een podium, macht en toegang tot publieke middelen met de
belofte het algemeen belang te dienen. Wat volgt is geen brute roof, maar een
stille herverdeling richting zichzelf. Armoede is iets van vroeger. Morele grenzen
blijken flexibel zodra invloed groeit. Eerst kleine voordelen, daarna posities voor
familie, vrienden en vertrouwelingen. Niemand noemt het corruptie. Het heet
netwerk, loyaliteit of stabiliteit.
Het systeem werkt omdat het juridisch correct wordt dichtgetimmerd. Regels
worden niet overtreden maar herschreven. Procedures vertragen onderzoek.
Commissies onderzoeken commissies. Verdachtmakingen verdwijnen in archieven
zonder vervolg. Politieke dekking fungeert als schild. Slim genoeg om niet gepakt
te worden, voorzichtig genoeg om altijd net binnen de lijnen te blijven.
Volgens criminologische analyse is dit geen toeval maar patroon. Institutionele
corruptie ontstaat wanneer macht langdurig geconcentreerd blijft en
controlemechanismen formeel bestaan maar praktisch falen.
Straffeloosheid is de brandstof. Niet omdat niemand het ziet, maar omdat het systeem zichzelf
beschermt. Zo blijft de cirkel intact: nette regels, nette taal, nette leegroof.
Disclaimer: Dit satirische stuk is een maatschappijkritische verbeelding. Personen en situaties
zijn niet individueel identificeerbaar. De analyse is algemeen en niet bedoeld als beschuldiging
aan specifieke personen.