De Deviezencommissie heeft plechtig de eerste reeks bijzondere beschikkingen overhandigd. Een moment van nationale betekenis, kennelijk. Alsof routine ineens nieuws wordt zodra er een mapje, een handdruk en een camera aan te pas komen.
Morgen volgt mogelijk deel twee, overmorgen deel drie, tot we gewend
raken aan het idee dat normaal werk uitzonderlijk heet zolang het maar wordt aangekondigd.
Het doet denken aan een broodjeszaak die elke middag de pers belt om te melden dat er vandaag twaalf kip, acht kaas en drie met iets ondefinieerbaars zijn verkocht. Niemand vraagt waarom, voor wie of tegen welke prijs. Het feit dƔt er broodjes zijn verkocht, is blijkbaar voldoende. Applaus, camera uit, tot morgen.
Wat in dit geval ontbreekt, is precies datgene wat transparantie betekenis geeft.
Beschikkingen waarvoor? Bedragen hoeveel? Criteria welke? Daarover blijft het stil. In plaats van informatie krijgen burgers ceremonie. In plaats van controle krijgen zij vertrouwen op afroep.
Echte transparantie is niet het overhandigen van papier, maar het publiceren van inhoud. Zet dagelijks alle beschikkingen online, met doelen en bedragen, toegankelijk en controleerbaar. Laat burgers zelf lezen in plaats van geloven. Tot die tijd blijft dit geen financieel beleid, maar een toneelstuk met gesloten gordijnen. En het publiek mag alleen klappen, niet meekijken.