President Jennifer Simons heeft politiek gezien de wind mee, maar die gunstige
positie is fragiel. Niet omdat de economie aantrekt of het koopkrachtverlies wordt
gecompenseerd, maar omdat maatschappelijke druk opvallend afwezig blijft.
Ingewijden signaleren dat burgers geen animo hebben voor straatprotesten voor
een beter bestaan, ondanks het feit dat vrijwel iedere burger reëel inkomen heeft
ingeleverd en de prijzen blijven stijgen. Deze passiviteit is geen instemming, maar
vermoeidheid. Dat onderscheid is cruciaal.
De president heeft expliciet aangegeven dat er geen ruimte is voor
loonsverhogingen. Daarmee verschuift de druk automatisch naar de
vakbeweging. Vakbonden functioneren traditioneel als schokdemper tussen
beleid en samenleving, maar die rol wordt problematisch wanneer de achterban
structureel armer wordt. Een politieke expert wijst erop dat bonden in zo’n
context niet sturen op mobilisatie, maar op uitstel. Dat kan tijdelijk werken,
zolang de legitimiteit intern overeind blijft. Zodra leden het gevoel krijgen dat hun
leiding slecht beleid legitimeert, kantelt die dynamiek abrupt.
Ook binnen de regeringspartij NDP bestaan zichtbare spanningen. Ontevreden
kaders en gemarginaliseerde stromingen vormen een latent risico. Historisch
gezien is het niet ongebruikelijk dat interne oppositie externe acties faciliteert of
legitimeert wanneer dat strategisch uitkomt. De verwijzing naar de val van Jules
Wijdenbosch is in dat opzicht geen retoriek, maar een waarschuwing:
straatmobilisatie ontstaat zelden spontaan, maar via politieke kanalen.
De formele oppositie, de VHP, speelt hierin nauwelijks een rol. Massamobilisatie
past niet in haar politieke cultuur en interne leiderschapsstrijd verlamt haar
organisatorisch vermogen. Dat creëert een vacuüm waarin onvrede niet wordt
gekanaliseerd, maar opstapelt.
De huidige rust is dus geen bewijs van draagvlak, maar van uitgestelde
confrontatie. President Simons kan deze periode benutten voor structurele
correcties. Doet zij dat niet, dan blijft slechts één conclusie over: politieke
stabiliteit zonder sociaal perspectief is per definitie tijdelijk.