In Suriname wordt inflatie inmiddels niet alleen gemeten in procenten, maar ook
in herhalingen. Wisselkoersen , aanbodschokken en inflatieverwachtingen zijn
bekende begrippen die opnieuw worden opgevoerd, ditmaal onder een andere
regeringsvlag. President Simons benadrukt dat het terugdringen van inflatie tijd,
consistentie en verantwoordelijkheid vraagt en geen quick fix kent. Inhoudelijk is
daar weinig tegen in te brengen, maar politiek gezien roept deze boodschap
vooral een sterk gevoel van déjà vu op.
Opmerkelijk is dat toen voormalig president Chan Santokhi soortgelijke
economische verklaringen gaf, deze door de toenmalige oppositie, met de NDP
voorop, als onjuist en ontoereikend werden weggezet. Dezelfde analyse lijkt nu
probleemloos te zijn overgenomen, alsof economische wetten van kleur
veranderen zodra men van regeringsbank wisselt. Wat toen werd afgedaan als
falen, heet nu realisme.
Een politiek econoom stelt dat Suriname niet kampt met een tekort aan analyses,
maar met een overschot aan verklaringen zonder merkbaar resultaat.
Economische duiding verwordt zo tot een bloemlezing: correct geformuleerd,
maar losgezongen van de dagelijkse realiteit. De burger voelt geen beleidstheorie,
maar koopkrachtverlies.
De regering Simons zal daarom snel onder druk komen te staan. Niet omdat de
analyse onjuist is, maar omdat burgers betere prestaties verwachtten en geen
herverpakte economische lezingen. Consistent beleid moet niet alleen consistent
klinken, maar zichtbaar en voelbaar worden