“Ik heb geen vertrouwen meer in de politiek.” Dit is de kreet die steeds vaker te horen is. De hamvraag is:” waarom plots deze kreet?”
Het volk geeft haar mandaat aan degenen die haar moeten vertegenwoordigen in de regering. De taak van een overheid is, zorgen voor een goed functionerende samenleving door wetten te maken en te handhaven, veiligheid te waarborgen (politie, defensie), publieke diensten te leveren (onderwijs, zorg, infrastructuur), en maatschappelijke problemen op te lossen, waarbij ze de belangen van burgers beschermt en de rechtsorde handhaaft. De politiek heeft dus een enorme invloed op bijna elk aspect van het leven door het maken van wetten en beleid. Men vraagt zich steeds meer af of onze vertegenwoordigers wel weten wat hun taak is.
In het beleid van Suriname gaat er veel mis. De normale gang van zaken is dat deskundige ambtenaren worden benoemd op de instituten en kantoren om het werk te doen. Een deskundig persoon zou het werk kunnen doen tot aan zijn of haar pensioen. Dat garandeert continuĂŻteit en ontwikkeling. Wat er echter gebeurt, is dat om de vijf jaar de oude ploeg eruit wordt geknikkerd en de nieuwe een eigen systeem uitzet. Dat komt omdat elke politieke partij die aan de macht komt, denkt dat het land hun persoonlijke bezit is en dat ze daarom hun eigen mensen mogen plaatsen (Leo Brunswijk zit nog steeds op EBS, terwijl anderen worden ontslagen.) en zich vooral grond en grondstoffen toe-eigenen. Het land is echter het bezit van niemand, de volksvertegenwoordigers worden slechts voor vijf jaar benoemd, dus mogen ze voor vijf jaar meehelpen aan de ontwikkeling van het land.
Goed beleid is, om zich eerst te verdiepen in het hetgeen er is gedaan en waar het prima werkt op die voet door te gaan en waar er mankementen zijn, corrigerend op te treden. In de zittingsperiode grijpen velen echter hun kans om in eigen voordeel te handelen. Dit gedrag stagneert ontwikkeling.Â
Een recent voorbeeld is de bemoeienis met de rechtsstaat. Een onafhankelijke rechtspraak is een pijler van onze democratie. Maar de politiek is de rechtspraak gaan behandelen als een bedrijf dat gemanaged moet worden in eigen belang. Nog een oorzaak is dat er te weinig deskundigheid is. Men probeert dit te verbergen door adviseurs te benoemen en commissies samen te stellen die moeten onderzoeken en adviseren. Maar zijn deze mensen wel deskundig? Dit is niet alleen duur, maar het ondermijnt ook de teamgeest op de ministeries en het staat de eigen werving van hoogopgeleide ambtenaren, dus het opbouwen van deskundigheid, in de weg. Logisch dat het volk geen vooruitgang ziet en daarom roept dat de politiek faalt. Het volk ziet dat de politiek er niet voor het volk is, dus ontstaat er een vertrouwenscrisis.
Het vertrouwen in de politiek moet terug! De voornaamste sleutel hiervoor ligt bij de politici. Vertrouwd worden is een groter compliment dan geliefd zijn. Betrouwbaar bestuur is cruciaal. Kiezers willen graag zien dat politici oog hebben voor hun problemen en niet alleen bezig zijn met macht, profiteren van de positie en zelfverrijking. En na de verkiezingen is het belangrijk dat de winnaars uit hun campagnemodus stappen. Kortom er moet weer een dienende overheid komen.
Wie bestuurt, moet verantwoordelijkheid nemen voor stabiliteit en niet polariseren. Er moet meer eerlijkheid in communicatie komen. Een recent voorbeeld is dat de president het volk wijsmaakte dat ze op zakenbezoek ging naar het ziekenhuis in Columbia en dat deze reis geheel door het gastland werd betaald. Een vos verliest zijn haren maar niet zijn streken. Deze mevrouw heeft al eerder als DNA voorzitter laten blijken, zeer onbetrouwbaar te zijn. Logisch dat er vraagtekens werden geplaatst bij haar uitleg.’ Waarom ging manlief mee op staatsbezoek en is het financiële plaatje hiervoor aan de DNA gepresenteerd om het te kunnen verifiëren op waarheid. Was dit een privé bezoek dat is betaald uit eigen zak of uit de staatskas?’ Een gebaar van empathie naar het volk zou zijn geweest, als ze ook een doodziek kind had meegenomen voor medische behandeling? Met zo’n gebaar zou ze hebben laten zien dat ze ook denkt aan het volk en niet alleen in eigenbelang.
Vertrouwen opbouwen betekent doen wat je zegt en zeggen wat je bedoelt. Het volk zal eerder politici op hun woord geloven die transparant zijn in hun handel en wandel. Integriteit is dus essentieel. En op dat vlak laat de politiek weinig zien. Bij het zoeken naar goede, innovatieve en duurzame oplossingen moet men op zoek gaan naar iemand die deskundig is en die persoon hoeft niet speciaal lid te zijn van de politieke partij.
De overheid presenteert zichzelf als bezitter van het land en beledigt de intelligentie van het volk door ze te behandelen als domme en goedgelovige onderdanen. Meer vertrouwen in de overheid begint met een rechtvaardige overheid, die zich betrouwbaar toont, integer handelt en het burgerperspectief centraal stelt.
“If the people cannot trust their own government to do the job for which it exists, to protect them and to promote their common welfare, all else is lost” (Barack Obama)
Josta Vaseur