President Jennifer Simons verklaart dat Suriname “bijna vanaf de grond opnieuw” moet worden opgebouwd. De uitspraak klinkt eerlijk, zelfs nederig, maar roept een fundamentele vraag op die in het publieke debat consequent wordt omzeild. Wie heeft die grond onder ons vandaan gehaald. En wie stond er aan de knoppen toen de fundering werd uitgehold.
Het verhaal wordt gepresenteerd alsof de huidige staat van het land een natuurverschijnsel is, een aardbeving zonder daders. Dat is analytisch onhoudbaar. Tien jaar lang was Simons voorzitter van De Nationale Assemblee. In die periode zijn wetgevingspakketten goedgekeurd die begrotingsdiscipline uitholden, institutionele checks verzwakten en economische risico’s normaliseerden. Parlementair toezicht werd procedureel afgehandeld, niet inhoudelijk afgedwongen. Wie voorzitter is, bepaalt tempo, agenda en politieke ruimte. Neutraliteit is dan geen afwezigheid van verantwoordelijkheid, maar een keuze.
Tijdens de leegloop van bankreserves bij de centrale bank van suriname bleef het opvallend stil. Geen alarmsignalen, geen parlementaire noodrem, geen publiek verweer. Die stilte was niet onwetendheid, maar bestuurlijke inertie. Vervolgens verdween Simons jarenlang van het politieke toneel. Niet om verantwoording af te leggen, maar om afstand te nemen van de gevolgen van beleid dat zij mede had gesanctioneerd.
De huidige wederopbouwretoriek suggereert een breuk met het verleden, maar zonder erkenning van dat verleden blijft het cirkelredenering. Opnieuw geloven in herstel terwijl men zwijgt over de eigen rol in de afbraak is geen leiderschap, maar herverpakking. Het menselijk element in dit verhaal is niet dat Suriname opnieuw moet beginnen, maar dat politieke geheugen selectief wordt ingezet.
Een politieke analist zou het zo formuleren. Wederopbouw vereist meer dan visie. Het vereist causaliteit. Zolang beleidsmakers hun eigen voetafdrukken uitwissen, wordt elke fundering gebouwd op zand. De vraag is dus niet of Suriname opnieuw kan beginnen, maar of het durft te erkennen wie het heeft laten ontsporen. Zonder die erkenning blijft elke wederopbouw een herhaling, geen herstel.
IMRAAN