“Het moment dat ze daar zitten, vergeten ze het volk”
Stephano Biervliet, beter bekend als Pakittow, is een van de meest kleurrijke figuren in het
recente politieke landschap van Suriname. Jarenlang betitelden critici hem als een activist die de
straat opging om onvrede te ventileren. Vandaag staat hij dichter bij de politieke macht dan ooit,
een ontwikkeling die de vraag opwerpt wat er gebeurt met protestbewegingen zodra hun leiders
de formele politiek betreden.
Biervliet begon zijn publieke loopbaan niet in de politiek, maar als ondernemer. Al op
achttienjarige leeftijd stond hij aan het roer van verschillende ondernemingen, waaronder een
ressort, barbershops en een specerijenproductiebedrijf. Deze ondernemerschap gaf hem
financiële onafhankelijkheid en een eigen platform, maar het was zijn rol binnen de
gemeenschap die zijn reputatie echt vorm gaf. Met zijn stichting Charity for Life ondersteunde
hij kinderhuizen, het Leger des Heils en diverse gemeenschapsprojecten, een betrokkenheid die
hem populair maakte onder jongeren en sociaal geëngageerde burgers.
Die populariteit bereikte een breder publiek tijdens de massale protesten van 17 februari 2023
tegen het beleid van toenmalig president Chan Santokhi. Tienduizenden Surinamers trokken de
straat op uit onvrede over de hoge kosten van levensonderhoud, inflatie en doorschijnende
regeringsbesluiten. Wat begon als een vreedzame demonstratie tegen bezuinigingen, het
schrappen van subsidies en scherpe prijsstijgingen, escaleerde al snel, met demonstranten die het
nationale parlement bestormden en winkels in het centrum van Paramaribo binnendrongen.
Pakittow was een van de prominente stemmen tijdens deze protesten. Hij werd gearresteerd en
later veroordeeld voor zijn rol in de gebeurtenissen rondom 17 februari, een veroordeling die
hem tot 400 dagen celstraf kon opleveren, waarvan een groot deel voorwaardelijk was. Biervliet
zelf blijft echter bij zijn standpunt dat hij onschuldig is. Volgens hem is er videomateriaal dat
aantoont dat hij niet betrokken was bij de zwaarste feiten, zoals brandstichting of pogingen tot
doodslag, en daarom is hij in hoger beroep gegaan. De zaak staat gepland om 26 januari 2026
opnieuw te worden behandeld door de rechter.
Hij ziet zijn veroordeling als symptomatisch voor wat hij ‘politieke beïnvloeding’ noemt van de
rechterlijke macht, een perspectief dat hij veelvuldig uitdrukte in kringen van activisten en jonge
Surinamers. Tegelijkertijd beklemtoont hij dat de oorspronkelijke oproep tot protest geen oproep
tot ontwrichting was, maar een reactie op structureel falend beleid en de overtuiging onder veel
jongeren dat vreedzame protesten geen effect meer hadden.
Na deze tumultueuze periode koos Pakittow voor een andere weg. Hij sloot zich kort voor de
verkiezingen van 2025 aan bij de Nationale Democratische Partij (NDP), een partij die hij eerder
openlijk had bekritiseerd. Volgens hem was dit geen opportunistische stap, maar een strategie
om “van binnenuit” invloed uit te oefenen op beleid en verandering te realiseren. Hij benadrukt
dat jongeren geen perfecte leiders zoeken, maar eerlijk bestuur en zichtbare verbetering van hun
dagelijks leven.
Kritisch als altijd blijft hij. Hij vindt dat beleidsmakers kritiek te vaak alleen maar willen
inpassen in plaats van serieus te nemen, waardoor echte verandering oppervlakkig blijft. Hij pleit
ervoor dat salarissen van DNA-leden en andere beleidsmakers drastisch herzien moeten worden
en dat hervormingen die economische perspectieven bieden, transparantie versterken en
corruptie aanpakken, bovenaan de agenda moeten staan.
Pakittow zegt vastberaden te zijn. Zijn veroordeling zal zijn activisme niet stoppen. Volgens hem
is Suriname een democratische rechtsstaat. Hij zal altijd strijden tegen slechte beleidsvoering,
machtsmisbruik en beknotting van vrije meningsuiting. Ook nu zal hij dat doen. Het moment dat
ze daar zitten, vergeten ze het volk,” aldus Pakittow, een uitspraak die zijn kritiek op de
gevestigde macht samenvat.