Elke nieuwe regering kondigt ze aan met veel tromgeroffel: hervormingen. Het woord klinkt
modern, verantwoordelijk en onvermijdelijk. In de praktijk betekent het vooral dat dezelfde
groep mensen zich opnieuw moet “aanpassen”. De burger. Altijd de burger.
Onder het mom van financiële discipline worden subsidies geschrapt, tarieven verhoogd en
diensten uitgekleed. Niet omdat het leuk is, maar omdat het “moet”.
Tegelijk blijven privileges onaangeroerd, worden salarissen bovenin netjes gecorrigeerd en
schuift men hervormingen voor zichzelf door naar een volgende fase. Een heel volgende fase.
De logica is simpel: wie weinig heeft, kan altijd nog iets inleveren. Wie veel heeft, is te
belangrijk om lastig te vallen. Zo veranderen hervormingen langzaam in een sport waarbij
alleen de armsten meedoen, terwijl de scheidsrechter zelf ook meespeelt.
Men belooft dat het pijn doet vóór het beter wordt. Alleen vergeet men erbij te zeggen: voor
wie het beter wordt. De rest mag hervormen tot nader order.