In Suriname is kwaadheid geen bijwerking van falend beleid maar een functionerend onderdeel van het systeem. Ze wordt zorgvuldig gevoed, herverpakt en elke verkiezing opnieuw uitgedeeld.
Beloften gaan omhoog, drempels worden hoger en de ladder verdwijnt precies op het moment dat iemand denkt te klimmen. Daarna volgt het vaste refrein: harder werken, meer begrip tonen, geduld hebben. Alsof inspanning loont in een structuur waar toegang belangrijker is dan arbeid.
De cyclus is efficiënt. Armoede maakt afhankelijk. Afhankelijkheid maakt volgzaam. Volgzaamheid levert stemmen op. Corruptie fungeert als beschermlaag, niet als afwijking. Ze voorkomt dat het systeem instort, want zonder wanhoop geen macht, zonder macht geen privileges. Zo blijft kwaadheid bestaan, niet omdat oplossingen ontbreken, maar omdat oplossingen gevaarlijk zijn.
Een land kan niet rechtop staan zolang zijn burgers systematisch op hun knieën worden gehouden.
Disclaimer: Dit satirische commentaar is bedoeld als maatschappelijke reflectie en vormt geen beschuldiging aan specifieke personen of instellingen.