In Suriname is transparantie officieel ingevoerd, maar praktisch verduisterd. Alles is zichtbaar, zolang je niet te goed kijkt. Overheidscijfers worden gedeeld in toespraken, niet in tabellen. Begrotingen worden aangekondigd, maar zelden eenvoudig gepubliceerd. Wie vraagt om details, krijgt een samenvatting. Wie doorvraagt, wordt ongeduldig aangekeken.
Men spreekt over open bestuur, terwijl essentiële informatie verspreid ligt over persmomenten, halve documenten en vage verwijzingen. De burger hoort bedragen, maar ziet geen kasstromen. Projecten worden geopend met lintjes, maar afgesloten zonder verantwoording. Wegen, bruggen en subsidies verschijnen en verdwijnen achter dikke gordijnen van jargon.
Wanneer kritiek komt, wijst men op bestaande websites, commissies of procedures. Alles is er, zegt men. Alleen niet bruikbaar, niet actueel en niet controleerbaar. Transparantie wordt zo een decorstuk: mooi voor internationale partners, onhandig voor burgers.
De Surinamer hoeft niets te verbergen, maar mag ook niets echt zien. Want echte openheid vraagt iets gevaarlijks: controle. En controle past niet goed achter transparantie-gordijnen die bedoeld zijn om gerust te stellen, niet om te onthullen.