Als je werkelijk een Surinamer bent, als je zegt dat je van jezelf houdt, van je gezin, je familie en van dit land, dan kan je het nooit rechtvaardigen om een regering bewust tegen te werken enkel omdat zij je niet bevalt of omdat zij niet “van jouw kant” is. Wie dat doet, bedrijft geen oppositie maar sabotage, en sabotage treft uiteindelijk altijd het volk.
Het gaat niet om de mensen die tijdelijk regeren. Het gaat om ons allemaal. Het gaat om het land waarin wij leven en waarin onze kinderen hun toekomst moeten opbouwen. Wie dat grotere geheel niet wil zien, denkt niet nationaal maar emotioneel, niet verantwoordelijk maar kortzichtig.
Wat wél van burgers verwacht mag worden, en waar wij zelfs toe verplicht zijn, is het kritisch begeleiden van elke regering. Kritiek is geen vijandschap en geen haat, maar een plicht. Die kritiek moet eerlijk, inhoudelijk en consequent zijn, niet selectief en niet ingegeven door persoonlijke of politieke rancune.
Je hoeft niet van een regering te houden om toch eerlijke en constructieve bijdragen te leveren; afkeer van een regering ontslaat niemand van zijn plicht tegenover het land.
Door een regering bewust tegen te werken omdat zij niet jouw voorkeur heeft, beschadig je Suriname. Maar even schadelijk zijn de mensen die alles blijven goedpraten omdat zij aanhangers zijn. Hun zwijgen bij wanbeleid is geen loyaliteit, het is lafheid. Hun verdediging van het onverdedigbare dient niet het land, maar macht, toegang en eigenbelang.
Suriname lijdt niet aan een gebrek aan patriottisme, maar aan selectief patriottisme. Men houdt van Suriname zolang “hun mensen” aan de macht zijn. Zodra dat niet meer zo is, wordt het landsbelang ingeruild voor tegenwerking, verdachtmakingen en sabotage.
In ons land doen we alsof er maar twee keuzes zijn: je bent vóór de regering of je bent tegen de regering. Dat is een valse tegenstelling. De echte keuze is eenvoudig: ben je vóór Suriname, of ben je vóór je partij, je groep, je leider en je ego.
De prijs van dit alles wordt niet betaald door politici, maar door gewone burgers. Door de moeder die geen zorg krijgt. Door het kind dat slecht onderwijs ontvangt. Door de jongere zonder perspectief. Door de ondernemer die vastloopt. Elke vorm van destructieve tegenwerking én kritiekloze verdediging wordt uiteindelijk afgerekend op de samenleving.
Wij hebben samen al veel kapotgemaakt. De ruimte om nog meer fouten te maken is beperkt. Suriname heeft geen behoefte aan saboteurs die blokkeren en geen juichers die alles goedpraten, maar aan volwassen burgers die durven zeggen wat klopt en wat niet, ongeacht wie er aan de macht is.
Een land gaat niet ten onder aan zijn regeringen, maar aan burgers die hen haten of aanbidden in plaats van controleren, en die door bewust tegenwerken of kritiekloos goedpraten zelf de grootste blokkade vormen voor de toekomst waar zij morgen over klagen.
Preani Koendjbiharie