Het begon stipt op tijd, wat op zichzelf al nieuwswaardig was. Vijf leiders, zes microfoons en één PowerPoint-presentatie die meer kleur had dan inhoud. Vijfenveertig minuten lang vlogen de grote woorden door de zaal: transparantie, herstructurering, duurzame vooruitgang en natuurlijk een nieuw tijdperk. Grafieken stegen hoopvol omhoog, al wist niemand precies wat ze voorstelden.
Elke vraag van journalisten werd vakkundig ontweken. Een simpele vraag over kosten kreeg een antwoord over “complexe internationale uitdagingen”.
Een vraag over verantwoordelijkheid werd beantwoord met een historisch overzicht vanaf 1975. En wie durfde door te vragen, kreeg een glimlach en de belofte dat “dit op een later moment zal worden gecommuniceerd”.
Aan het eind klonk luid applaus — vooral van de sprekers zelf. Journalisten pakten hun spullen in, niet wijzer, maar wel rijker aan citaten die niets zeiden. De persconferentie was voorbij. De vragen bleven.