Wie de fotoâs ziet van politici die rijstzakken uitdelen, cheques overhandigen en breed glimlachend poseren naast minderbedeelden, zou bijna denken dat we te maken hebben met grote humanitairen. Mensen met een warm hart, diepe zakken en een nog diepere liefde voor het volk. Bijna.
Want achter die zorgvuldig geregisseerde momenten schuilt een minder fotogeniek detail: het geld is niet van hen. Geen privé spaarrekening, geen ingeleverde bonussen, geen offers aan de eigen keukentafel. Nee, het zijn middelen van derden. Publieke gelden. Belastinggeld van datzelfde volk dat dankbaar in de rij staat.
De ironie is prachtig. Eerst wordt het volk uitgeknepen met heffingen, verhogingen en ânoodzakelijke maatregelenâ. Daarna keert een klein deel daarvan terug, verpakt als een persoonlijke daad van mededogen. MĂ©t logo. MĂ©t persbericht. MĂ©t camera.
Zo wordt solidariteit herverpakt als politieke marketing. Armoede als decor, de noodlijdende burger als figurant. En wie het waagt te vragen waarom structurele oplossingen uitblijven, krijgt een voedselpakket en het vriendelijke verzoek om even stil te zijn.
Echte humaniteit vereist offers uit eigen middelen, niet uit de staatskas. Tot die tijd blijft deze liefdadigheid wat het is: een toneelstuk, betaald door het publiek, met politici in de hoofdrol en het volk als sponsor.Â