Het is weer opvallend rustig rond de SEtichting Student Housing Camping Village. Zo rustig zelfs, dat men haast zou denken dat alle problemen als sneeuw voor de zon zijn verdwenen. Geen klachten meer, geen zorgen, geen studenten die zich ongemakkelijk voelen. Althans, dat is het beeld dat naar buiten wordt gebracht.
Sinds de aanstelling van het nieuwe bestuur lijkt de situatie vooral één ding te hebben opgeleverd: stilte. Geen updates, geen zichtbare verbeteringen, maar wel de indruk dat “alles onder controle” is. Een vertrouwde aanpak, zo blijkt, want op de werkvloer – of beter gezegd: in de studentenkamers – is er weinig veranderd.
Studenten klagen nog steeds over defecte of slecht functionerende apparatuur. Airco’s die het begeven, of het alleen doen wanneer ze daar zelf zin in hebben, blijven een terugkerend probleem. Ruimtes die voor sommige studenten nauwelijks begaanbaar zijn, horen nog altijd bij het dagelijkse leven in Camping Village. Het geheel blijft, ondanks mooie woorden, allesbehalve student vriendelijk.
Het nieuwe bestuur heeft inmiddels wel doelen geformuleerd. Ambities zijn er zeker, en die worden ook keurig benoemd. Alleen lijkt de vertaalslag naar concrete verbeteringen voorlopig te ontbreken. Er zijn studenten meetings geweest – dat klopt – maar die lijken vooral een formaliteit te zijn gebleven. Veel praten, weinig tastbaar resultaat.
Ook over de veelbesproken nieuwe gebouwen, die verlichting moesten brengen in de woonproblematiek, is het opvallend stil. Geen planning, geen tijdlijn, geen zicht op wanneer deze belofte meer wordt dan een terugkerend gespreksonderwerp.
Zo ontstaat langzaam maar zeker het gevoel dat stilte wordt verward met vooruitgang. Zolang er weinig wordt gezegd, lijkt het probleem niet te bestaan. Maar achter gesloten deuren blijft de realiteit onveranderd voor de studenten die er dagelijks wonen.