Veel bushouders voelen zich genoodzaakt om te hosselen
Het leven van particuliere bushouders is de afgelopen jaren niet makkelijker geworden. Dagelijks proberen zij met hard werken hun gezin te onderhouden, maar de realiteit op straat is zwaar. Enkele bushouders hebben hun ervaringen gedeeld met een verslaggeefster van Dagblad Suriname.
Rakesh G., die de lijnroute Paramaribo–Lelydorp rijdt, vertelt openhartig over zijn situatie. Volgens hem zijn de ritten sterk verminderd sinds de Covid-pandemie. “Het was toen al zwaar”, zegt hij, “maar ik kon nog wat extra geld maken om rond te komen.”
Met de jaren is de situatie echter verslechterd. De concurrentie onder bushouders is enorm toegenomen. “Je staat soms twee uur of langer te wachten voordat je eindelijk aan de beurt bent”, legt Rakesh uit. In die wachttijd verdien je niets, terwijl de kosten blijven doorlopen. Denk aan brandstof, onderhoud en dagelijkse uitgaven.
Veel bushouders voelen zich genoodzaakt om te blijven ‘hosselen’ , eerlijk en oprecht om het hoofd boven water te houden. Ze werken lange dagen, vaak zonder zekerheid, in de hoop genoeg passagiers mee te nemen.
De verhalen van deze bushouders laten zien dat hosselen inderdaad een kunst is: doorzetten, geduld hebben en blijven geloven dat het morgen beter wordt. Toch hopen velen dat er in de toekomst meer begrip en ondersteuning komt voor deze hardwerkende groep binnen het openbaar vervoer.