Wanneer Rusland Oekraïne aanvalt, spreekt de wereld schande en klinkt het woord oorlogsmisdaad luid en duidelijk. Terecht. Maar zodra Trump Venezuela aanvalt, heet het ineens “bevrijding”. En als Israël Palestina bombardeert, noemen we het “zelfverdediging”. Hoor je het zelf nog?
Het lijkt soms alsof internationale principes elastisch zijn: ze rekken mee met macht, bondgenootschappen en geopolitieke belangen. Mensenrechten zijn heilig—behalve wanneer ze onhandig uitkomen. Dan worden ze vakkundig herverpakt in diplomatiek jargon, compleet met persconferenties en morele omwegen.
Voor de gewone burger in Kiev, Caracas of Gaza voelt geen enkele raket “contextueel”. Pijn is pijn, verlies is verlies. Satirisch genoeg predikt de wereld orde met de ene hand, terwijl ze met de andere uitzonderingen ondertekent.
Misschien is het tijd dat we minder labels plakken en meer consequent zijn. Want rechtvaardigheid met voetnoten blijft vooral hypocrisie—en die kent helaas geen grenzen.