Voor ik in 2026 opnieuw “ja” zeg tegen deze regering, wil ik eerst de voorwaarden zien. Niet in slogans, niet in speeches vol handgeklap, maar zwart op wit. Wat kost het mij, wat levert het mij op, en wanneer precies? Want aan babbel tante Jenny heb ik weinig. Praten kan iedereen, regeren is iets anders.
De afgelopen jaren hebben we veel woorden gekregen: over visie, stabiliteit en betere tijden. Maar woorden vullen geen winkelwagen, betalen geen EBS-rekening en lossen geen files of wachtrijen op. De burger wil geen motivational speech, maar een bonnetje: dit geef je in, dit krijg je terug.
Dus graag een contract. Geen verkiezingspoëzie, geen “we zijn ermee bezig”, geen verwijzing naar externe factoren. Gewoon helder: banen, koopkracht, zorg, onderwijs en veiligheid. En als het tegenvalt, wie is dan verantwoordelijk?
Tot die tijd luister ik beleefd, knik af en toe, maar ik teken niks. Eerst de voorwaarden. Daarna praten we verder.