Over enkele maanden zit Suriname een jaar met een regering die zichzelf presenteerde als het begin van een nieuw tijdperk. Een regering die beloofde het vertrouwen te herstellen, transparantie te brengen, vriendjespolitiek uit te bannen en eindelijk een einde te maken aan het oude politieke spel.
Maar wie vandaag om zich heen kijkt, ziet geen nieuw tijdperk. Men ziet oude gewoontes in een nieuw jasje, en soms zelfs erger.
Transparantie was de belofte. Ondoorzichtigheid is de praktijk.
Het regeerakkoord sprak klare taal: openheid van bestuur, duidelijke verantwoording, transparante besluitvorming.
Maar wat heeft de samenleving gekregen?
- besluiten die achter gesloten deuren worden genomen
- financiële afspraken die pas uitlekken wanneer het kwaad al geschied is
- rapporten die niet worden gepubliceerd
- beleidswijzigingen zonder uitleg
- en een overheid die steeds vaker zegt: “Het komt later wel”
De samenleving heeft geen behoefte aan “later”. De samenleving heeft behoefte aan eerlijkheid, en die blijft uit.
De ene lening na de andere, zonder uitleg, zonder visie
De regering beloofde financiële discipline. Wat we kregen, is een stortvloed aan leningen waarvan niemand precies weet:
- waarom ze nodig zijn
- hoe ze worden besteed
- welke voorwaarden eraan vastzitten
- en hoe ze ooit terugbetaald gaan worden
De bevolking ziet de schulden stijgen, maar niet de resultaten. Er worden miljarden geleend, maar scholen blijven vervallen, ziekenhuizen blijven onderbevoorraad, en de koopkracht blijft dalen.
Een regering die zegt “we moeten lenen om te overleven”, maar weigert uit te leggen waar het geld blijft, verliest haar morele recht om te regeren.
Vriendjespolitiek: het oude spel is springlevend
De samenleving kreeg de belofte dat benoemingen voortaan zouden gebeuren op basis van deskundigheid en integriteit.
Maar wat zien we?
- raden van commissarissen gevuld met politieke loyalisten
- ministeries waar familieleden en vrienden plotseling sleutelposities krijgen
- projecten die worden gegund aan mensen die “toevallig” dicht bij de macht staan
- en een overheid die steeds vaker lijkt te functioneren als een netwerk van gunsten in plaats van een instituut van rechtvaardigheid
Het regeerakkoord beloofde het tegenovergestelde. De praktijk laat zien dat het systeem niet is veranderd, alleen de spelers.
Zes partijen in de coalitie, maar slechts één die spreekt
De coalitie bestaat uit zes partijen, maar de samenleving hoort er maar één. De rest is stil.
Op het pluche. Onzichtbaar. Afwezig. Een groot contrast met voor- en tijdens de verkiezingen.
Waar zijn deze partijen die beloofden op te komen voor transparantie? Waar zijn de partijen die zeiden dat ze zouden waken over goed bestuur? Waar zijn de partijen die hun handtekening zetten onder een regeerakkoord dat nu dagelijks wordt geschonden?
Een coalitie die zwijgt, stemt toe. En een coalitie die toestaat dat beloften worden gebroken, is medeverantwoordelijk voor het falen.
Beleid zonder richting, besluiten zonder onderbouwing
Het land wordt geconfronteerd met:
- beleidswijzigingen die elkaar tegenspreken
- maatregelen die worden aangekondigd en daarna weer ingetrokken
- projecten die starten zonder plan en eindigen zonder resultaat
- en een overheid die steeds vaker reageert in plaats van regeert
De samenleving voelt het dagelijks: er is geen koers, geen visie, geen leiderschap dat weet waar het land naartoe moet.
Het regeerakkoord als papieren belofte
Het regeerakkoord beloofde:
- herstel van vertrouwen
- versterking van de democratie
- bestrijding van corruptie
- transparantie in financiën
- versterking van instituties
- gelijke kansen voor elke Surinamer
Maar bijna een jaar later is het document vooral een herinnering aan wat had kunnen zijn. De kloof tussen belofte en werkelijkheid is pijnlijk groot.
De samenleving verdient beter
Suriname staat op een kruispunt. De vraag is niet langer of de regering haar beloften nakomt, dat antwoord is duidelijk. De vraag is of de samenleving blijft accepteren dat beloften worden ingeruild voor excuses, dat transparantie wordt ingeruild voor geheimhouding, en dat verandering wordt ingeruild voor stilstand.
Een land kan niet vooruit als het bestuur blijft hangen in oude patronen. Een land kan niet groeien als de regering weigert te erkennen dat ze faalt. En een land kan niet bloeien als de bevolking wordt gevraagd om te vertrouwen zonder dat er iets wordt teruggegeven.
Het is tijd voor eerlijkheid
Niet van de samenleving, die is al eerlijk genoeg. Maar van de regering.
Eerlijkheid over:
- waar het geld blijft
- waarom beloften niet worden nagekomen
- waarom vriendjespolitiek blijft bestaan
- waarom transparantie ontbreekt
- en waarom de coalitie zwijgt
Suriname verdient een regering die doet wat ze zegt. Niet een regering die zegt wat ze nooit doet.
Richard Bruins