Wanneer heeft u voor het laatst een Surinaamse politicus in een lijnbus zien stappen? Niet voor een fotomoment, niet tijdens verkiezingstijd, maar gewoon… om naar het werk te gaan. Met een tas onder de arm, zwetend in de rij, wachtend tot iemand eindelijk opschuift. Juist ja: nooit.
Ze zeggen dat ze “dicht bij het volk” staan. Ze spreken over koopkracht, benzineprijzen en het zware leven. Maar zodra de busdeur opengaat, lijkt dat volk ineens een abstract begrip. De politicus blijft liever in de airco van zijn SUV, waar het volk alleen bestaat uit statistieken en toespraken.
In de bus hoor je echte verhalen. Over huur die stijgt, kinderen die schoolgeld nodig hebben, en lonen die nooit genoeg zijn. Maar daar wil de politicus niet naast zitten. Hij wil het volk toespreken, niet naast het volk staan terwijl iemand per ongeluk op zijn schoen trapt.
Hoe omschrijf je zo iemand? Als een bestuurder zonder halte. Iemand die het traject bepaalt, maar de rit nooit meemaakt. Een leider met getinte ruiten: je ziet hem wel, maar hij ziet jou niet.
Misschien is dat de reden waarom beleid soms zo hard aankomt. Wie nooit in de bus zit, voelt ook geen kuilen in de weg.