Michael en Michelle begonnen het nieuwe jaar vastberaden. Dit jaar zou het gebeuren: afvallen. Minder kilo’s, meer energie, strakkere broeken. Ze stonden samen op de weegschaal, keken elkaar aan en knikten serieus. “We doen dit,” zei Michelle. “Samen”, antwoordde Michael. Dat samen was belangrijk—vooral bij eten.
Want eten… dat was hun liefde. Ze hielden van roti met alles erop en eraan, van late-night snacks en van “nog één hapje” dat altijd drie happen werd. Hun koelkast kende geen geheimen, hun keuken geen rem. Toch begonnen ze dapper: salade bij het ontbijt (met een beetje kip), wandelen na het werk (tot aan de snackbar), en water drinken (met ijs—en soms limoen, voor de sfeer).
Na een week werd het lastig. De geur van gebakken lekkers fluisterde hun namen. “We verdienen dit”. zei Michael bij een bord comfort food. “Na zo’n zware dag”, knikte Michelle. Ze lachten, aten, en beloofden morgen strenger te zijn.
Maar langzaam leerden ze iets belangrijks: afvallen is geen straf, het is onderhandelen. Minder saus, meer beweging. Niet alles schrappen, wel slimmer kiezen. Ze kookten samen, dansten in de keuken en vergaten soms de weegschaal. Want liefde voor eten verdwijnt niet—je leert er gewoon beter mee omgaan. Samen.