“Mama, mag ik een sigaret?”
“Nee lieverd, je bent vijf.”
“Mama, mag ik een bier?”
“Nee schat, je bent vijf.”
“Mama, kan ik met de auto naar huis rijden?”
“Nee, je bent vijf!”
Even stilte. Dan:
“Mama, kan ik hormonen nemen en mijn gender veranderen?”
“Ja hoor, zeker. Jij weet dat zelf het beste.”
En daar zit je dan. Met kleurpotloden in de ene hand en een levensbeslissing in de andere. Geen rijbewijs, geen bier, geen sigaret — maar wél een volwassen gesprek over identiteit, trajecten en keuzes “voor het leven”.
Het is een merkwaardige wereld geworden, waarin een kind te jong is om een straat over te steken, maar oud genoeg wordt geacht om zichzelf opnieuw uit te vinden. Waar “nee” vanzelfsprekend is bij alles wat risico’s heeft — behalve bij dat ene onderwerp dat juist tijd, rust en groei vraagt.
Misschien is het geen aanval op vrijheid, maar een vraag om gezond verstand. Want vijf jaar is vijf jaar. En groeien mag — stap voor stap.