De ontvoering van Nicolás Maduro en zijn echtgenote door de Verenigde Staten onder leiding van Donald Trump heeft definitief aangetoond dat de internationale rechtsorde en het VN-Handvest geen afdwingbare waarde meer hebben. Machtspolitiek heeft het recht verdrongen. Wat zich in Caracas afspeelde, was geen rechtshandhaving, maar een geopolitieke herpositionering.
Achter het officiële verhaal van drugsbestrijding schuilt een harde economische realiteit: Chinese oliebelangen. Venezuela beschikt over ’s werelds grootste bewezen olievoorraad — circa 300 miljard vaten. Onder Maduro werd dit een strategische levenslijn voor Beijing. China verstrekte de afgelopen vijftien jaar tussen de 60 en 100 miljard dollar aan leningen aan Venezuela, grotendeels terugbetaald via olie-tegen-schuld-constructies. Eind 2025 stond nog circa 19 tot 20 miljard dollar open, direct gekoppeld aan olie-export.
In november 2025 exporteerde Venezuela ongeveer 921.000 vaten per dag. Naar schatting 80 procent daarvan — ruim 740.000 vaten per dag — ging naar China. Dat vertegenwoordigde circa 4 procent van China’s totale olie-import, maar was cruciaal omdat het ging om zware, goedkope ruwe olie buiten het door de VS gecontroleerde financiële systeem. Met de ontvoering van Maduro wordt deze Chinese aanvoer abrupt bedreigd. Washington krijgt feitelijk greep op staatsoliebedrijf PDVSA en kan contracten herzien of blokkeren.
Deze actie past in het bredere Amerikaanse streven om Chinese invloed uit het westelijk halfrond te weren. Dat signaal is Suriname al eerder gegeven. In 2025 stelde Marco Rubio op Surinaamse bodem dat Paramaribo de Chinese invloed moest “temperen”. Hij benadrukte dat Trump meent wat hij zegt — en dat wie het niet begrijpt, het zal voelen.
Voor president Jennifer Simons is dit een directe waarschuwing. Blijven schuilen achter CARICOM-verklaringen of verwijzingen naar de United Nations biedt geen bescherming meer. De consequenties van niet-luisteren zijn reëel: druk op investeringen, beperking van financiële toegang en inmenging in energie- en veiligheidsbeleid.
De les uit Venezuela is onmiskenbaar: in een wereld waar olie en macht samenkomen, is neutraliteit geen schild. Suriname zal moeten kiezen — of het risico lopen dat anderen die keuze afdwingen.