De Verenigde Staten zijn het eerste land ter wereld dat in de hele menselijke geschiedenis een Zuid-Amerikaanse hoofdstad heeft gebombardeerd. Niet Netanyahu deed dat, noch Hitler, noch Franco of Salazar.
Wat een verschrikkelijke “onderscheiding” is dit — een die generaties Zuid-Amerikanen niet zullen vergeten.
De wond blijft lang open; onze wraak mag echter niet bestaan. Ook al fluisteren onze Latijnse voorouders ons in gedachten vaak het woord vendetta toe. Jongeren uit volkswijken laten zich soms beheersen door die gevoelens en eindigen ermee elkaar te doden om een vrouw of om onzin. Met vendetta’s worden geen revoluties gemaakt; daarom denken ware revolutionairen niet aan wraak. Wraak doodt het hart; bandieten doden elkaar om vetes.
Maar zakelijke partnerschappen moeten veranderen, en Latijns-Amerika moet zich verenigen, anders zal het worden behandeld als een dienaar en een slaaf, en niet als het vitale centrum van de wereld.
Wij hebben een Latijns-Amerika nodig dat het vermogen heeft te begrijpen, te handelen en zich met de hele wereld te verbinden. Wij kijken niet alleen naar het noorden, maar in alle richtingen.
De alliantie met China en Rusland heeft niet gewerkt. Lula, onze belangrijkste alliantie moet vandaag boven alles Latijns-Amerika zelf zijn — het Latijns-Amerika dat is gebombardeerd.
Breng de presidenten bijeen. CELAC dient ons vandaag niet vanwege de regel van absolute consensus; er is geen gebrek aan presidenten die liever als knechten van buitenlandse regeringen doorgaan, die ernaar verlangen te knielen voor de koning.
Maar de eerste gebombardeerde Zuid-Amerikaanse hoofdstad — net als het Hitlers bombardement op Guernica — mag niet worden vergeten. Vrienden bombarderen niet.