Vroeger wist je het zeker: als iemand achttien werd, kwam er een houseparty. Niet omdat het mocht, maar omdat het huis er was. Een echt huis. Met een woonkamer die tegen een stootje kon, buren die al doof waren geworden door het leven, en een erf waar je slippers kwijt raakte. Tegenwoordig heeft de jeugd nog maar één houseparty-optie: bij mama. En mama zegt om tien uur het licht uit.
Misschien ligt het niet aan de jeugd. Misschien ligt het aan de huizen. Of beter gezegd: het gebrek eraan. Want hoe organiseer je een houseparty als je “huis” een huurkamer is met gedeelde keuken, dunne muren en een huisbaas die WhatsAppt zodra iemand lacht? De jeugd kan geen houseparty geven, want ze hebben geen house. Alleen dromen, hypotheekangst en een Excel-bestand met onbetaalbare prijzen.
Een huis bouwen? Dat is nu een luxeproject voor mensen met geduld, connecties en een tweede leven. Een huis kopen? Alleen mogelijk als je ouders, grootouders en waarschijnlijk ook je ongeboren kinderen meebetalen. Dus feesten jongeren nu op straat, online of in stilte — want stilte is goedkoper.
Misschien is dit geen generatie zonder feestlust. Misschien is het een generatie zonder fundament. Letterlijk. Want zonder huis, geen houseparty. Alleen een afterparty… in de commentsectie.