Enkele Surinaamse economen stellen dat de wisselkoers van rond de SRD 38 voor 1 USD kunstmatig wordt vastgehouden via interventies met schaarse deviezen. Dat klopt deels. Maar in de huidige context is die ingreep geen cosmetische ingreep — het is schadebeperking.
Suriname importeert het grootste deel van zijn basisbehoeften: brandstof, voedsel, medicijnen en productiemiddelen. Laat je de koers in zo’n situatie volledig los, dan vertaalt elke schok zich direct in hogere prijzen. Inflatie wordt geen abstract cijfer, maar een lege boodschappentas. Lonende lonen verdampen, spaargeld verliest waarde en armoede neemt zichtbaar toe.
Econoom dr. Harinder Singh Sidhu verwoordt het zo:
“Een vrije wisselkoers werkt alleen als je produceert en exporteert. Zonder productie is ‘vrij’ in feite ‘onbeschermd’.”
Voorstanders van een vrije wisselkoers wijzen terecht op transparantie en marktwerking. In sterke, gediversifieerde economieën kan dat discipline afdwingen. Maar in een kleine economie met zwakke productie leidt volledige vrijlating vaak tot speculatie, kapitaalvlucht en prijschaos — met de burger als eerste slachtoffer.
De huidige interventies kopen tijd: tijd voor hervormingen, productiestimulans en vertrouwen. Zonder die buffer zou de rekening snel en hard bij de samenleving belanden. Stabiliteit is hier geen dogma, maar een sociaal vangnet.