De Surinaamse samenleving is in diepe rouw na de tragische gebeurtenis in Commewijne, waarbij een 43‑jarige man 9 personen heeft doodgestoken, onder wie vier van zijn eigen kinderen. Na zijn aanhouding beroofde de man zichzelf in een politiecel van het leven. De verdachte werd bij zijn arrestatie in de nacht van 27 op 28 december door agenten in de benen geschoten en na medische behandeling in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo naar het cellenhuis aan de Keizerstraat in Paramaribo overgebracht en in isolatie geplaatst. Enkele uren daarna werd hij in zijn cel levenloos aangetroffen. De officiële lezing van de politie luidt zelfmoord door ophanging.
Het incident heeft kritische vragen opgeroepen over de wijze waarop de politie en gezondheidszorg omgaan met personen die zich in een ernstige psychische crisis bevinden.
Deskundigen op het gebied van crisisinterventie en journalisten wijzen op een belangrijk punt. Het is duidelijk dat bij verdachten met signalen van verward gedrag, psychische crisis of zelfmoordgedachten de standaard arrestatieprotocollen onvoldoende zijn.
Volgens buurtbewoners en mediaberichten vertoonde de man al langere tijd tekenen van psychische ontregeling. Toch lijkt die informatie niet te hebben geleid tot directe specialistische begeleiding tijdens of na zijn arrestatie. De politie beschikt momenteel niet over gespecialiseerde crisisinterventieteams waarin agenten structureel samenwerken met psychologen of psychiaters of ander personeel dat opgeleid is om met verwarde personen om te gaan.
Bij meldingen van verdachten met verward gedrag rest in de praktijk vaak slechts de optie van plaatsing in een politiecel. Die cellen zijn echter ontworpen voor bewaring, niet voor medische zorg. Deskundigen wijzen er verder op dat isolatie, stress alsook gebrek aan toezicht het risico op escalatie van de situatie en suĂŻcide juist vergroten. Ze dringen aan op ingrijpende en noodzakelijke veranderingen in de mentale gezondheidszorg.
Ook de mentale weerbaarheid van politieagenten zelf, is een essentiële vaardigheid voor het goed functioneren.
Er is behoefte aan intensieve en terugkerende trainingen voor politieagenten. Deze trainingen moeten gericht zijn op het herkennen van patronen van verward gedrag, psychose en suĂŻcidaliteit. Daarnaast moet de inzet van zorgspecialisten standaard worden bij meldingen van mentale crisis, voordat een arrestant of verdachte in een cel wordt geplaatst.
Ook pleiten zij voor de inrichting van speciale observatie- of opvangruimten met continu toezicht door getraind personeel. Dat zou niet alleen de veiligheid van de verwarde persoon vergroten, maar ook die van agenten, omstanders en slachtoffers.
Alleen door structurele samenwerking tussen politie en psychiatrische zorg, betere faciliteiten en gerichte training kan worden voorkomen dat mentale crises opnieuw eindigen in onherstelbaar geweld en verlies van mensenlevens. Het omgaan met verwarde personen vraagt vaak om kalmte, tijd en menselijkheid.