Zeg me gerust als ik het verkeerd heb, maar soms lijkt het alsof De Nationale Assemblee in Suriname een speciaal pensioenplan heeft bedacht — niet voor wie het land heeft opgebouwd, maar voor wie het volk heeft laten zitten. Een soort gouden parachute voor politieke verdwijntrucs. Je weet wel: eerst beloven, dan vergeten, en uiteindelijk comfortabel met pensioen.
De ironie is prachtig. Jarenlang hoor je dat er “geen geld” is voor zorg, onderwijs of ouderen. Maar voor oud-bestuurders die op cruciale momenten niet thuis gaven, is er ineens wél ruimte. Alsof loyaliteit aan het volk optioneel was, maar loyaliteit aan het systeem verplicht wordt beloond.
De gewone burger werkt door tot zijn knieën protesteren en zijn rug formeel ontslag neemt. De politieke elite daarentegen gaat met pensioen zodra het lastig wordt — mét voordelen, dank u wel.
Misschien heet dit geen pensioen, maar geheugenverlies met maandelijkse uitkering. Nogmaals: zeg me gerust als ik het verkeerd zie. Maar zo voelt het wel.