Op 28 december werd Suriname geconfronteerd met een drama dat zijn gelijke niet kent. In het district Commewijne voltrok zich een reeks moorden die het nationale bewustzijn diep hebben geschokt. Zulke taferelen zijn niet eigen aan Suriname. Ze horen niet bij onze geschiedenis, niet bij onze schaal, niet bij onze manier van samenleven. Juist daarom kwam deze gebeurtenis zo hard aan.
In scherp contrast hiermee staat de realiteit in de Verenigde Staten, waar massamoorden al jaren een structureel maatschappelijk probleem vormen. Volgens internationale geweld databases kent de VS jaarlijks honderden mass shootings, gedefinieerd als incidenten waarbij vier of meer mensen worden gedood of gewond. De hoogste aantallen worden consequent geregistreerd in staten als Texas, Californië en Florida, vaak in dichtbevolkte stedelijke gebieden.
De bloedigste incidenten vonden plaats op herkenbare momenten en plekken:
– Las Vegas (2017), tijdens een muziekfestival: 58 doden
– Orlando (2016), nachtclub Pulse: 49 doden
– Uvalde, Texas (2022), basisschool: 21 doden, waaronder 19 kinderen
Opvallend is dat veel van deze tragedies plaatsvinden op gewone dagen — schooldagen, weekendavonden, feestmomenten — waardoor geweld onderdeel lijkt te worden van het alledaagse leven. In sommige jaren wordt gemiddeld bijna elke maand een grootschalige massamoord geregistreerd.
Suriname kent die realiteit niet. Onze samenleving is klein, sociaal verknoopt en persoonlijk. Een drama zoals in Commewijne raakt niet alleen slachtoffers en nabestaanden, maar het hele land.
Waar de VS worstelt met normalisering en statistieken, worstelen wij met ongeloof en collectieve rouw.
Juist daarom is deze gebeurtenis een alarmsignaal. Niet om angst te zaaien, maar om waakzaam te zijn. Wat in grote landen langzaam “gewoon” wordt door herhaling, mag in Suriname nooit normaal worden. Deze tragedie vraagt om reflectie, zorg voor mentale gezondheid en vroegtijdige preventie — zodat dit hoofdstuk een waarschuwing blijft, geen patroon.