Voor velen is december warm licht, volle tafels en omhelzingen. Voor anderen is het juist de maand waarin stilte luider klinkt dan ooit. In kleine kamers, opvangcentra en op bankjes langs de weg beleven ouderen, alleenstaanden en daklozen de feestdagen als een lange nacht.
Mevrouw A., 78 jaar, zet haar radio iets harder op kerstavond. Niet voor de muziek, maar om het gevoel te hebben dat er iemand in huis is. Haar kinderen wonen ver weg, buren zijn verhuisd. “Overdag red ik me”, zegt ze, “maar ’s avonds voelt het alsof de muren dichterbij komen.”
Voor alleenstaanden zoals R., recent zijn baan én relatie kwijt, is december confronterend. De uitnodigingen op sociale media blijven uit. De lege stoel aan tafel wordt een symbool van alles wat ontbreekt. “Je glimlacht overdag”, vertelt hij, “maar ’s nachts tel je de uren tot het weer ochtend is.”
En dan zijn er de daklozen, voor wie december kouder is dan anders. In dunne jassen zoeken ze beschutting tegen regen en wind. Vrijwilligers delen soep uit, een korte glimlach, soms een gesprek. Dat moment van menselijkheid is vaak het grootste cadeau.
De eenzame feestdagen herinneren ons eraan dat warmte niet alleen uit kaarsen komt, maar uit aandacht. Soms is Ă©Ă©n bezoek, Ă©Ă©n gesprek, genoeg om iemand door december heen te helpen.