Al jaren vormt de aanwezigheid van daklozen- en thuislozen niet alleen een toenemende bedreiging voor monumentale houten panden in de binnenstad, maar ook voor panden in andere wijken in het land. Er is hierover al veel gezegd en geschreven.
Recente branden op het volkswoningproject Tammenga, veroorzaakt door een man die het pand als onderkomen had, wakkeren de discussie weer op. Bij de brand afgelopen maandag gingen 2 woningen geheel in vlammen op en raakten 2 belendende woningen beschadigd.
Een van de vele mannen met dit probleem is Anand. Hij woont al meer dan 30 jaar alleen in de ouderlijke woning, die door slecht onderhoud in verval raakte. Alle ramen, deuren toiletpotten en wasbakken zijn verdwenen. Die heeft Anand verkocht om te overleven. Er zijn geen nutsvoorzieningen en in de woonkamer groeit een boom, waarvan de toppen boven het dak uitsteken
“Ik heb nergens anders om te gaan”, vertelt de 52-jarige Anand. “Mijn moeder deed alles voor mij, maar ze is 8 jaar terug overleden. Mijn 3 volwassen kinderen en de andere familieleden willen niets meer met mij te maken hebben, omdat ze vinden dat ik de familie schande geef. Ik slaap hier gewoon op de grond. Overdag zoek ik op straat iets te eten of iets om te “roken”. Niemand wil mij helpen. Ik wil echt van mijn drugs- en drankprobleem af, maar ik weet niet wat ik moet beginnen, want ik kan ook niet meer werken. Vroeger werkte ik op kantoor.”
De situatie van Roy is geen uitzondering. Veel verkrotte woningen worden bewoond door oudere mannen met verslavingsproblemen of psychische aandoeningen, zonder opvang of begeleiding. Het blijkt dat alle familieleden naar het buitenland vertrokken zijn of overleden, daarna kijkt niemand meer naar ze om. Soms krijgen deze mannen hulp van vrijwilligers of leden van Kerkelijke gemeenten, maar structurele hulp ontbreekt.
Anand besluit: “Ik zie het niet meer zitten. Als de overheid mij een kans geeft, kan ik mijn leven veranderen. Alleen red ik het niet.”