De zon schijnt, de vakantie is in volle gang, en de speelplaats bij Fernandes bruist van kinderstemmen. Toch valt er iets op: de lucht blijft leeg. Waar vroeger kleurrijke vliegers dansten op de wind, is het nu vooral schermlicht dat kinderen bezighoudt.
Vliegeren was ooit een vaste prik tijdens de schoolvakantie. Jongens en meisjes verzamelden zich op open veldjes, op daken en langs straten om hun zelfgemaakte of gekochte vliegers de lucht in te sturen. Maar de laatste jaren lijkt deze traditie te vervagen.
Een lokale verkoper bij Fernandes biedt nog steeds vliegers aan in allerlei formaten: van eenvoudige modellen tot kunstig versierde exemplaren. Toch blijft de vraag beperkt. “Ze kijken wel, maar kopen zelden”, zegt hij. “De kinderen zijn veranderd.”
Een verslaggeefster van Dagblad Suriname sprak met enkele ouders over deze verschuiving. Bobby Y., vader van drie, vertelt: “Het is waar. De laatste jaren, ik denk vanaf de Covid-19-pandemie, zie ik weinig vliegers in de lucht. De tijd is veranderd met de komst van internet. Ik woon in een project op Kwatta waar veel kinderen zijn, maar ze houden zich bezig met tv en telefoon. Alles verandert.”
Ook Derrick B. herkent het beeld: “Kinderen zitten binnen. Vliegeren vraagt tijd, ruimte en begeleiding. Maar hoe kunnen we het weer oppakken?”
De vraag van Derrick is een belangrijke. Hoe kunnen we traditionele buitenactiviteiten zoals vliegeren nieuw leven inblazen? Misschien ligt de sleutel bij buurtinitiatieven, scholen en ouders die samen een vliegerdag organiseren. Denk aan workshops, wedstrijden en verhalen over de culturele waarde van vliegeren in Suriname.