Ik schrijf dit terwijl ik de verkiezingsuitslag nog niet ken. Het falen van Santokhi kwam voor mij niet als een verrassing en is eender en gelijk het falen van alle presidenten na Ramshewak Shankar. Immers we hebben te maken met politici, je mag gerust zeggen amateur politici, mensen die dankzij de onderontwikkeling van grote delen van de gemeenschap, kans hebben gezien een politieke positie te verwerven. Waarom zeg ik amateur politici.
Omdat professionele politici zich bekwaamd hebben in de ontwikkelingsproblematiek van het land aangezien Suriname een derdewereldland is en dus opgebouwd moet worden om een hogere status te verwerven. Echter alle presidenten na Shankar hadden nul kennis van hoe onze economie werkt, wat zijn de grootste problemen in de economie, wat zijn de grootste problemen in het land, en hoe ga je de samenleving verheffen naar een hoger niveau van welvaart en welzijn.
Het gevolg is geweest dat Santokhi gewoon weg een vervolg was op de heilloze weg van de patronagepolitiek. Geen beleid maar politiek lapwerk. De mensen die zijn verkiezing hadden gefinancierd eisten daarvoor in de plaats lucratieve aannemingscontracten. Het gevolg was omstreden projecten zoals de bouw van de brug over de Corantijn, de bouw van een diepzeehaven in Nickerie, andere projecten waarvan drie door de rechterlijke macht aangehouden zijn met een waarde van meer dan 100 miljoen Amerikaanse dollars.
Dan was er ook een nep volks woningbouwproject in Paramaribo Noord welke als een PPP project verkocht werd wat het in werkelijkheid niet was. De aannemer werd blij gemaakt met 7.5 miljoen Amerikaanse dollars tegen de regels van de comptabiliteitswet wet in. Dan was het binnenhalen van het IMF een grote blunder omdat Suriname wel schulden had, dus solvabiliteitsproblemen had, maar geen liquiditeitsproblemen kende vanwege inkomsten jaarlijks van meer dan 550 miljoen Amerikaanse dollar.
Blinde volgzaamheid aan het IMF leverde ruim 8 miljard SRD aan OMO rente op die door de gemeenschap opgebracht moet worden. De grootste blunder of was het politieke onervarenheid, was wel het geven aan de partij van de marrons van alle technologische ministeries waardoor het beheer van onze natuurlijke hulpbronnen, van onze telecommunicatie, van onze watervoorziening, van onze energievoorziening, et cetera in handen kwam van mensen die mentaal nog tribalen zijn en die de technologische capaciteit missen. Daarmee was elk beleid voor ontwikkeling en vooruitgang gedoemd te mislukken.
De komende regering zal een inclusief beleid moeten voeren omdat geen enkele partij over de capaciteiten beschikt om het land te leiden naar ontwikkeling en vooruitgang. De problemen die aangepakt moeten worden zijn niet gering. Het grootste probleem is die van de grote armoede. Hierover heb ik circa drie maanden geleden geschreven en voorgesteld een basisinkomen te implementeren na een grondige studie. Schoolvoeding moet het basisinkomen complementeren. Het tweede grote probleem ligt op het vlak van de negatieve lopende rekening welke de grootste drijvende kracht is achter de wisselkoers ontwikkeling. En de wisselkoers beĂŻnvloedt de koopkracht negatief.
Daarnaast moet het grensgeschil met Guyana opgelost worden wat niet moeilijk is voor technocraten maar wel een Hercules job schijnt te zijn voor onze politici omdat ze de capaciteit missen om te managen om te plannen en om te organiseren.
Het grootste probleem waarvoor de patronagepolitiek compleet ongeschikt is dat van het realiseren van sociaaleconomische ontwikkeling. Zulks vereist een langdurig doorgezet beleid van verhoging van de concurrentiekracht, investeringen in de export sector, sectorale institutionalisering, et cetera. Antwoord moet gegeven worden op de grootste bedreiging van de mensheid, overbevolking, voedselschaarste, klimaatverandering, ziekten en plagen, energieonzekerheid, economische onzekerheid.
Richard B Kalloe