Rabin Parmessar, leider van de NDP-fractie in de Nationale Assemblee, is van mening dat het artikel in de Grondwet over het terugroepen van gekozen leden van volksvertegenwoordigende organen, gewijzigd of zelfs volledig geschrapt moet worden. Het is niet meer van deze tijd.
Tijdens de voortzetting van het debat over het wetsontwerp Beëindiging Lidmaatschap Volksvertegenwoordigende Organen afgelopen dinsdag in het parlement betoogde Parmessar dat de timing van de behandeling van het wetsontwerp, twee jaar na indiening en vlak voor de algemene verkiezingen, vragen oproept.
Het wetsontwerp regelt dat politieke partijen gekozen leden van de Nationale Assemblee en andere volksvertegenwoordigende organen kunnen terugroepen. Volgens het wetsvoorstel kan dat middels royement van betrokkenen door de politieke partij waartoe zij behoren en namens welke zij zijn gekozen.
Parmessar ziet hierin een geforceerde, autoritaire en beklemmende poging om afgevaardigden in een strak keurslijf te dwingen.
Scholing
Politieke partijen moeten hun leden ideologisch scholen, hen voorbereiden op hun rol in volksvertegenwoordigende organen, en hen vervolgens de vrijheid geven om hun functie in nationaal belang, naar eigen inzichten en overtuiging in te vullen, aldus het assembleelid. Het wetsontwerp zoals dat nu onder de hamer ligt, bevat in bijna alle artikelen onduidelijkheden en brengt geen verbetering.
Het idee achter dit wetsontwerp lijkt te komen van mensen die bang zijn om leden de ruimte te geven om vrijuit te denken en creatief bij te dragen aan de parlementaire debatten. Het beperkt hen juist, terwijl gezonde creativiteit en constructieve discussies essentieel zijn voor de vooruitgang van het land en de democratie.
De geest van de Grondwet, streeft naar het oordeel van de NDP-fractieleider naar een balans tussen partijideologie en persoonlijke idealen.
Artikel 52 van de Grondwet onderstreept dit door te bepalen dat de politieke macht bij het volk ligt. Het volk bepaalt de samenstelling van zijn vertegenwoordiging. Het is dan ook niet aan politieke partijen om volksvertegenwoordigers terug te roepen. Het terugroeprecht, zoals omschreven in artikel 52 lid 3, roept vragen op in deze context en verdient volgens het assembleelid nader onderzoek.
Volk bepaalt
Met andere woorden, de Grondwet schrijft weliswaar een terugroeprecht voor, maar tegelijkertijd bepaalt het volk de samenstelling van zijn vertegenwoordiging. Hieruit kan volgens Parmessar worden afgeleid dat de politieke partij een gekozen volksvertegenwoordiger niet zou moeten terugroepen op basis van zijn opvattingen en standpunten ingenomen in de Assemblee, aangezien de samenstelling van de volksvertegenwoordiging door het volk zelf wordt bepaald.
Het is in feite het volk dat, indien nodig, een vertegenwoordiger kan terugroepen, niet de partij. Artikel 52, lid 3 lijkt hier dus in strijd te zijn met de geest van deze opvatting, zo oordeelt de NDP-fractieleider.