Vele leerlingen en studenten hielden ervan om in het centrum van Paramaribo rond te hangen na de school. Het werd zo druk dat enkele winkeliers erover moesten klagen. Het werd zo erg,dat alleen winkels maar twee studenten per keer de winkels in lieten. Maar nu kan je de jongeren tellen.
Enkele leerlingen en jongeren die in het centrum waren, geven aan dat zij de stad in zijn gegaan, omdat ze naar huis moeten. Denswil. die op de middelbare school zit. geeft in gesprek met Dagblad Suriname aan dat hij vroeger ervan hield in het centrum te zijn met mijn vrienden, maar het nu een heel andere tijd is. “Alles is duur en hangen met vrienden in het centrum gaat je heel veel kosten. Met moeite krijg ik al busgeld en brood mee naar school, en met mijn zakgeld van mijn bijbaan probeer ik ook enkele dingen te doen. Dus ik vind het niet verstandig te hangen in de stad met vrienden. Je kan terugkoppelen of even praten, maar de tijd die je neemt om uren te hangen kan je anders investeren”, zegt Denswil.
“Vroeger kon je nog met SRD 100 een burger kopen, lekkers, ijsje en de bus betalen”
“Als je naar de stad gaat moet je met je eigen stroop en brood lopen, anders ga je met een open mond en grote ogen kijken”, zegt Vano die op de MULO zit. “maar nu stelt het bijna niets voor, zegt de leerling. “Lekker eten compleet is al bij de SRD 300, bus heen en terug is al bijna SRD 70 per dag, dus hangen, lekker eten en drinken kan niet meer.”
Een vrouw die werkzaam is in een kledingzaak geeft aan dat zij het goed vindt dat de kinderen of jongeren nu hun tijd anders besteden.”Je had vroeger echt te veel jongeren en je had ook geen overzicht. Je hebt enkele dagen waarop het nog druk is in de zaak, maar dat kan ik nog aan. Maar vroeger had je echt jongeren in de zaak die niets kwamen kopen. maar alleen maar gekheid uit haalden.”
“Onze ouders hebben het al moeilijk met zoveel uitgaven en om nog te vragen voor ontspanning na school gaat het een hele gedoe worden”, zegt Andelcio. “Als ik mijn ouders vraag om geld om te ontspannen in het centrum, hoor ik plotseling enkele nieuwe merken van potten en pannen. Soms zit ik zelf te twijfelen, als ik die grap moet maken om het te vragen”, zegt Andelcio. “Je hoort ten eerste dat je gelijk naar huis moet en dat je een andere dag moet kiezen om te wandelen en nog veel meer. Ik begrijp het, maar zolang je met je vrienden bent ga je vanzelf in een andere sfeer. Ik vind het wel jammer dat alles zo duur is geworden en daarom begrijp ik mijn ouders als zij me zeggen dat ik niet aan veel uitgaven moet denken. Aan mijn schooldingen wordt al genoeg uitgegeven. Ik moet maar sparen en zoals mijn ouders het hebben gezegd. een geschikte dag kiezen om eens iets in de stad te doen.”
Een man die worstwaren verkoopt geeft aan dat hij het ook erg vindt dat er weinig jongeren zijn, want die waren zijn grote klanten. “Maar het geeft nu niet. ik heb m’n vaste klanten en als ondernemer ga je klanten verliezen, ook wanneer je de prijzen verhoogt, een stukje is nu al SRD 20. Ik had wel een speciale prijs voor studenten, maar heb dat ook laten verwateren. Aan het eind zit ik maar uit te kijken naar klanten die kopen en geïnteresseerd zijn, want ik moet eten en mijn gezin verzorgen. Het is een grote daling, maar we gaan de harde tijd in en iedereen denkt nu anders” aldus de verkoper.
TM