Het Surinaamse onderwijs bevindt zich in een fase van richtingloosheid waarin beleidsdiscussies, aankondigingen van congressen en commissies geen merkbare invloed hebben op de dagelijkse onderwijspraktijk. Voor leerlingen verandert er weinig; het systeem functioneert grotendeels volgens bestaande routines, terwijl fundamentele vragen over inhoud, doel en pedagogische uitgangspunten onbeantwoord blijven. In deze context krijgt een internationale discussie […]
