Afschaffing slavernij in Suriname 149 jaar, dag van bezinning

Op zondag 1 juli 2012 is het precies 149 jaar terug dat de slavernij in Suriname werd afgeschaft. Ruim 32.911 slaven werden uit de ketenen bevrijd. Voor de afschaffing van de slavernij is er op wereldniveau veel strijd geleverd tegen dit menselijk leed. De eerste succesvolle kolonisatiepoging van Suriname was een Engelse aangelegenheid. In 1651 stuurde de Engelse gouverneur van Barbados, Francis Willoughby, met de opdracht aan de Surinamerivier een kolonie te stichten. De Engelsen waren ervaren suikerplanters. Met de kolonisatie kwam ook de lucratieve slavernij op gang in Suriname. Tijdens de Tweede Engelse Oorlog ( 1665-1667) werd de kolonie Suriname door de Nederlanders ( Zeeuwen) veroverd en kwam deze kolonie in handen van Nederland. De Nederlanders hebben Suriname vanaf 1667 tot 1975 onder haar beheer gehad (met een kleine onderbreking van 1804-1816, tijdens het Engelse Tussenbestuur). Suriname is ruim 308 jaren ( 1667-1975) in de boezem van Nederland geweest
De plantages en aantal slaven
Toen de Zeeuwen in 1667 Suriname op de Engelsen veroverden, waren er volgens de Engelse kaart, 178 plantages in de kolonie. Ze lagen aan rivieren in het Noordoosten van de Suriname-, de Cottica- en de Commewijnerivier. Ruim een eeuw later, in 1785, was het aantal plantages gestegen tot 591, waarvan er 432 landbouwproducten exporteerden; de overige 159 verzorgden de voedselvoorziening van Paramaribo. De plantages varieerden sterk in grootte: van minder dan 10 ha tot 2.500 ha; de meeste echter hadden een oppervlakte van 100 tot 400 ha en waren dus veel groter dan de Europese boerenbedrijven, die zelden meer dan 30 ha omvatten. Het aantal slaven per plantage varieerde eveneens sterk: van minder dan 10 tot meer dan 500: op de meeste plantages lag het aantal slaven tussen de 50 en 200.
Aantal slaven en hun behandeling in Suriname
Het is onbekend hoeveel slaven er in de loop der eeuwen in Suriname zijn ingevoerd. Wel zijn er vrij exacte cijfers over het legaal ingevoerde aantal in de periode van de ‘Sociëteit van Suriname’ (1683-1794): ongeveer 185.000. In 1808 werd de invoer van slavernij in Suriname verboden. De illegale invoer ging door tot 1826, toen de verplichte slavenregistratie tot stand kwam. Naar schatting zal het totale aantal naar Suriname gebrachte slaven ongeveer 300.000 geweest zijn. Over de onmenselijke behandelingen van de slaven op de plantages is er genoeg geschreven in dikke boeken. Ter herdenking van 149 jaar afschaffing van de Slavernij in Suriname is het toch van belang dat vooral de jongeren de geschiedenis goed bestuderen. Een volk dat zijn eigen geschiedenis niet kent, is gedoemd ten onder te gaan. Ik citeer enkele zinnen uit het boek “ Van stam tot staat” van de historicus Maurits Hassankhan e.a. het volgende: “Wel kan gezegd worden dat de slaven, juist door de slavernij, hun eigen levensomstandigheden slechts in beperkte mate konden beïnvloeden. Hun werk, voedsel, kleding, huisvesting, ontspanning, kortom zo ongeveer alles werd in theorie bepaald door hun meesters, van wie zij afhankelijk waren als onmondige kinderen”.
Van onmondigheid tot verzet
De mens heeft altijd in vrijheid willen wonen, werken, hun kinderen opvoeden en een goed bestaan hebben willen opbouwen. Vele slaven hebben strijd geleverd en zijn gevlucht van de plantages om een vrij leven te hebben, met alle ontberingen, in het bos. Deze gevluchte slaven, de Marrons, hebben ook alles gedaan om de andere broeders die op de plantages in erbarmelijke omstandigheden moesten leven en werken, te willen bevrijden. De Marrons hebben hun broeders op de plantages nooit in de steek gelaten; zij hebben ook voor hun vrijheid gestreden. Onder druk van de Marrons, maar ook van internationale organisatie (abolitionisten), hebben de koloniale machthebbers op 1 juli 1863, (149 jaar terug ) de slavernij in Suriname afgeschaft. Het is jammer dat er tweespalt is ontstaan binnen dezelfde doelgroep. De slaven waren niet verdeeld uit Afrika gekomen, maar doordat de Marrons jaren in de bossen geleefd hebben, hebben zij op elk gebied een achterstand gehad. De opeenvolgende regeringen hebben veel geïnvesteerd in het binnenland om het leef- en woonklimaat voor deze achtergestelden aangenamer te maken.
De bijdragen van de Creolen aan andere groepen
In de loop der jaren is het woord Creool ingevoerd, waardoor de nakomelingen van de slaven nu Creolen genoemd worden. Na de afschaffing van de slavernij (1863) en ook na het beëindigen van het Staatstoezicht (1873) zijn de Creolen massaal naar Paramaribo geürbaniseerd, m.u.v. de districten Coronie en Para. Het aantal plantages was in de loop der jaren ook heel sterk afgenomen.

Jaar Plantages Jaar Plantages Jaar Plantages
1667

178

1840

383

1873

131

1785

591

1853

363

1903

82

1800

641

1863

200

1969

2

1832

451

 

 

 

 
Toen de Hindostaanse immigranten in 1873 voet aan wal zetten, waren er nog 131 plantages in Suriname overgebleven. Het leven van de immigranten (de Chinezen, de Hindostanen en de Javanen) was niet eenvoudig. Onder erbarmelijke omstandigheden hebben zij jaren de plantages draaiende gehouden. Na hun contractperiode hebben vele immigranten voor Suriname gekozen en waren zij genoodzaakt met de andere groepen, vooral met de Creolen, samen te werken. Uit de historie weten wij dat de Creoolse onderwijzers, lassers, kleermakers, timmerlui, metselaars, monteurs, botenmakers e.a. een grote bijdrage geleverd hebben om de immigranten, die als landbouwers op de plantages gewerkt hebben, die kennis en vaardigheden van bovengenoemde vakken bij te brengen, waardoor de immigranten en hun nakomelingen in de Surinaamse samenleving sneller op de maatschappelijke ladder konden klimmen.
De klaagmentaliteit van de Creolen moet ophouden
Suriname heeft een geweldige potentie aan natuurlijke hulpbronnen. Er is genoeg geld in omloop en de ondernemers profiteren van deze geldcirculatie. Ruim 40.000 ambtenaren die vaste loontrekkers zijn en anderen die ook een vaste baan hebben, besteden hun verdiende loon aan consumptiegoederen. De supermarkten, in alle hoeken van Suriname, komen als paddenstoelen uit de grond. Geen enkele ondernemer (vooral de handelaar) gaat grote investering plegen om een verlieslatend bedrijf te draaien. Vaker hoor ik mensen zeggen dat de handelsgeest niet in de Creool zit. Ik kan nooit met deze theorie meegaan. Cultuur is niet aangeboren (niet erfelijk), maar aangeleerd. In de ambtenarij of bij een ander bedrijf werkzaam zijn, geeft slechts een stukje zekerheid, maar grote expansiemogelijkheden in economisch opzicht bestaat niet. Daar is een grote tekortkoming van deze Surinamers.
Boodschap i.v.m. 149 jaar afschaffing slavernij
Ik wil alle landgenoten oproepen om hard te blijven werken om Suriname tot een welvarende staat te maken. Suriname heeft veel mogelijkheden op elke gebied. Ik constateer dat mensen uit andere werelddelen (Azië) naar Suriname migreren; zij leggen zo’n 18.000 km af en komen in alle buurten van Suriname; huren of bouwen hun winkels en zetten ook bedrijven op; zij romen op een legale (eerlijke) manier het geld van de Surinamers af. De Surinamers willen liever bij de overheid een baan en klagen dat het niet goed gaat met hen. Zij wachten op de overheid voor een volkswoning; zij willen gratis een bouwkavel; zij willen een on- en minvermogenkaart. Ik wil alle Surinamers (vooral de Creolen ) oproepen, om na 149 jaar, de handelsgeest te ontwikkelen en met een eigen bedrijf (een winkel of een supermarkt) te beginnen. Er is nog veel muziek in de handelssector. De politici roep ik ook op om hun achterban te stimuleren om ondernemers te worden. De winsten van de Surinaamse ondernemers blijven in Suriname. Met die winsten creëren de Surinaamse ondernemers werkgelegenheid voor de andere Surinamers, maar wij hebben weinig zicht van de winsten van buitenlandse bedrijven (winkels en supermarkten). Ten slotte wil ik alle Surinamers oproepen om niet te blijven klagen, maar de handen in eigen boezem te steken. Wat wij nu planten, zullen onze kinderen later oogsten.
Hardeo Ramadhin

error: Kopiëren mag niet!
%d bloggers liken dit: