Geplaatst:  06/09/2010
 

Het Constitutionele Hof revisited
( deel 2; slot )
Lex fugitive
De tijden veranderen en wij met hen. Een paar jaar terug, werd door Femke Halsema de leidster van Groen Links ( Nederland), een initiatief wet ingediend in de Tweede Kamer om toetsing wel mogelijk te maken. Niet door instelling van een constitutioneel Hof maar door schrapping van het artikel 120 zodat het de rechters wel zou zijn toegestaan wetten die door het parlement zouden zijn aangenomen te beoordelen. Het ging haar daarbij slechts om toetsing van bepalingen die in strijd zouden zijn met de klassieke grondrechten zoals eerder is toegelicht. Toetsing aan sociale grondrechten, viel buiten haar voorstel. Het komt erop neer dat als een wettelijke bepaling in strijd zou zijn met een Grondwetsartikel waaraan zou mogen worden getoetst, de rechter deze wettelijke bepaling buiten werking zou mogen stellen. Vreemde zaak. Ook ten onzent is er sprake van dezelfde contradictio. In artikel 137 van onze grondwet lezen wij, dat als de rechter in een concreet aan hem voorgelegd geval, de toepassing van een bepaling van een wet strijdig oordeelt met een grondrecht, hij die toepassing voor dat geval ongeoorloofd kan verklaren. Wat het verband is met het artikel 144 is voor mij duister. Want hier hebben wij zeker met een vorm van toetsing te maken. Of is het de bedoeling dat artikel 144 het Franse systeem zal invoeren waarbij het Hof zich a priori, ex ante met aan hem voorgelegde gevallen in abstracto zal bezighouden met overlating van de concrete gevallen aan de gewone rechter ex. artikel 137? Of hebben wij met een lex fugitiva te maken die per ongeluk in de grondwet is opgedoken? Ik hoop dat de personen die meer verstand hebben van deze materie dan ik, hun licht over deze kwestie zullen laten schijnen.

Amerikaans systeem
Met haar voorstel kiest mevrouw Halsema voor invoering van het Amerikaanse system. In de Verenigde Staten is de toetsing van wetgeving essentieel in het constitutioneel bestel. Ik wees er al op dat dit de bevoegdheid is van iedere federale rechter. Of is ze uitgegaan van het Scandinavische systeem? In de Scandinavische landen ontbreekt een constitutioneel Hof. De rechters hebben echter wel de bevoegdheid tot toetsing.
Duitsland heeft een Constitutioneel Hof Bundesverfassungsgericht geheten. Burgers hebben de mogelijkheid het in te roepen als er in een concreet geval sprake lijkt van schending van grondrechten door de overheid. Ook als er geen sprake is van een concreet geschil kunnen zowel burgers als (een deel van) een staatsorgaan het gericht om een oordeel vragen. Als het Hof strijdigheid met de Grondwet constateert mag het de betreffende wet vernietigen.
In Frankrijk vindt de toetsing van wetten aan de Grondwet alleen voorafgaand aan de uitvaardiging plaats en dus niet in concrete geschillen. Dit gebeurt door het Conseil Constitutionnel. Alleen politieke organen kunnen het Conseil om een oordeel vragen. Hiertoe bevoegd zijn de president, de premier, de Kamervoorzitters en een minimum van 60 afgevaardigden of senatoren van de Assemblée
Het voorstel van mevrouw Halsema is verdomd slim bedacht. Voor de instelling van een constitutioneel Hof zou grondwetswijziging met alle trammelant noodzakelijk zijn geweest. Nederland hanteert namelijk de moeilijke vorm voor verandering van de grondwet. Eerst wordt een zogenaamde “voorstelwet” ingediend, die met gewone meerderheid kan worden aangenomen. Vervolgens wordt de Tweede Kamer ontbonden en worden binnen drie maanden nieuwe verkiezingen gehouden. Dan komt het voorstel weer in de Kamer waar het met twee derde meerderheid moet worden aangenomen. Dit alles is geregeld in artikel 8 van de Nederlandse grondwet. De schrapping van artikel 120 zou op eenvoudiger wijze kunnen geschieden.

Politisering
Mevrouw Halsema was vermoedelijk niet alleen tegen een constitutioneel Hof vanwege het gemak waarmee via schrapping van 120 toetsing zou kunnen worden bereikt maar ook vanwege het gevaar van politisering van een dergelijk hof. Ze was met andere woorden bang dat de politiek een rol zou spelen bij de bemensing daarvan. De lezers die mijn vorig essay hebben gelezen zullen daarin dezelfde reserves zijn tegengekomen tegen de instelling van het Surinaamse constitutionele Hof. Ik wees daarbij op de praktijk in de USA waar de presidenten ernaar streven hun eigen mensen in opengevallen plaatsen van de Supreme Court te krijgen. Ik kom zo direct op deze kwestie terug bij de behandeling van de achilleshiel van het Surinaamse constitutionele hof.

Ik weet niet hoe het verder met het voorstel van mevrouw Halsema is gelopen. Ik zat in de commissie van de VVD die de Tweede Kamer fractie daarover moest adviseren. Ons advies was instemmend. Er werd conform voor gestemd. Alleen het CDA was tegen het voorstel. Tot ons verdriet stemde onze fractie in de Eerste Kamer tegen het voorstel. Ik maak mij sterk dat het voorstel het eerlang toch zal halen. De Nederlandse rechters hebben immers al een beperkt recht van toetsing. Zij mogen namelijk al vaststellen of sommige Nederlandse wetten verenigbaar zijn met internationaal gesloten verdragen zoals ik al heb uiteengezet. Zo ingrijpend is haar voorstel dus ook weer niet.
Achilleshiel
De bemensing (raar woord) van het Surinaamse constitutionele hof vormt de achilleshiel van het project. De bepaling in het eerste lid van artikel 144 dat het zal zijn samengesteld uit een voorzitter, een vice-voorzitter en drie leden, die – evenals de drie plaatsvervangende leden – voor een periode van vijf jaren op voordracht van De Nationale Assemblée door de President worden benoemd is vragen om moeilijkheden. De kans op politisering is immers levensgroot. In mijn vorig essay wees ik al op de gewoonte van de Amerikaanse presidenten om bij de benoeming van rechters voor de opengevallen plaatsen in de supreme court (waarvan de rechters voor het leven worden benoemd), steeds hun politieke aanhangers daarin trachten te loodsen. Daarmee trachten zij te bewerkstelligen dat deze beroepsinstantie of last ressort, bij haar toetsingswerk, wetten die door hun partij zijn aangenomen, met rust zal laten. Het Amerikaanse systeem van checks and balances, heeft overigens er wel voor gezorgd dat dit niet drempelloos geschiedt. In tegenstelling tot de Surinaamse regeling waarbij de rechters zullen worden benoemd door de president op voordracht van de nationale assemblee is het zo dat de Amerikaanse president de voordracht doet aan de senaat, die vervolgens de gegadigde behoorlijk door de mangel haalt voor wat betreft diens/haar moraliteit, integriteit, objectiviteit en deskundigheid. In Suriname zullen de leden worden voorgedragen door de nationale assemblee en ons kent ons kennend, is er reden genoeg om het hart vast te houden

Deskundigheid
In mijn Proeve zeg ik in artikel 132 dat zich met het Hof bezighoudt het volgende: elkeen die de graad van meester in de rechten of een daarmede gelijk te stellen bevoegdheid bezit, verworven aan een erkende instelling van hoger onderwijs, heeft van rechtswege zitting in dit hof.
De gedachtegang was de toetsing te doen geschieden door een breed panel van deskundigen, na een serieuze wetenschappelijke discussie met daardoor verkleining van de kans op vonnissen ingegeven door politieke motieven.

Ik realiseer mij nu dat dit te hoog is gegrepen. Ik heb het aantal juristen dat Suriname telt en ons vermogen om ze af te leveren onderschat en de redeneerkunde van onze mensen overschat. Bij het schrijven van de Proeve woonde ik immers in een regio waar zaken aanmerkelijk anders liggen en worden gedaan dan in Suriname. Ons opvoedingssysteem en ons onderwijssysteem zijn anders. In Costa Rica is er vanaf de eerste klas van de lagere school een klasse-oudste die moet worden gekozen. De kinderen worden gecoacht hoe zich daarbij waardig te gedragen. De kinderen doen vanaf het zesde jaar mee aan de parlementsverkiezingen. Niet dat dit telt. Maar bij volwassenheid hoeft men niemand meer te vertellen hoe dat in zijn werk gaat. De kinderen wordt ook van jongs af aan geleerd hoe op waardige wijze te debatteren. Je wordt er in dat land nimmer in de rede gevallen als je aan het betogen bent. Dat wordt als zeer onbeschaafd ervaren.

In Suriname kennen wij geen oratorische verenigingen zoals in de geavanceerde landen. Onze studenten sluiten zich bij studie in het buitenland niet aan bij deze verenigingen. In Suriname is redeneren te vergelijken met een bokswedstrijd. Het toebrengen van klappen onder en boven de gordel. We redeneren om te winnen. Niet voor de uitwisseling van gedachten of zoals de Franse uitdrukking zegt par le choc des opinions nous arrivons a la verite. We moeten laten uitkomen hoe geweldig we wel zijn en voelen ons gegriefd als we in een debat het onderspit moeten delven. Daarom geven we nooit toe. Bovendien is er geen gebrek aan aanschouwelijk onderwijs via de t.v. We zien daar hoe assembleeleden elkaar en zelfs de president des lands afblaffen. De voorzitter is daarbij kop van jut. Maar die laat zich niet onbetuigd en geeft telkens lik op stuk. De kampioen afblaffer, die kans zag het te brengen tot voorzitter begon ogenblikkelijk met het afblaffen van de leden. Er is geen enkele humor in het parlement. Kwinkslagen kent men er niet. Het zijn lopende vuurspuwende bergen. De spes patriae ziet dat alles en denkt, “och zo moet het. Het zijn vooraanstaanden; onze rolmodellen. Die zullen wel weten hoe het moet en hoort”. Ik ben bang dat mijn voorstel om het constitutionele Hof vol te stoppen met academisch gevormde juristen toch geen bliksem zal helpen. Ik gooi mijn handdoek in de ring. Grotere geesten dan ik zullen hiervoor een oplossing moeten vinden. We zullen niets tot stand brengen in dit land zonder hervorming van de Surinaamse mens.

Mr.dr. W.R.W. Donner

 

Het Constitutionele Hof revisited ( deel 1)

Naar aanleiding van de discussie die een tijd terug op de tv was gevoerd tussen de toenmalige minister van Justitie Chandrikapersad Santhoki en de voormalige minister van Buitenlandse Zaken mr. Harvey Naarendorp, waarbij de kwestie van activering van het constitutionele Hof als opgenomen in artikel 144 van onze grondwet was ter sprake gekomen, schreef ik een essay getiteld: “Het Constitutionele Hof”, waarin ik u mijn visie gaf over een dergelijk instituut. Deze visie was gebaseerd op een brochure, die ik in l99l had geschreven getiteld Proeve van een grondwet voor Suriname waarin dit Hof ook ter sprake was gebracht. Ter voorkoming van misverstand haast ik mij te verklaren dat ik geen staatsrechtgeleerde ben. Vandaar de ondertitel van de brochure: Gebaseerd op de Carta Magna van Costa Rica. Waarom Costa Rica? Dit land geldt als het meest democratische land van de wereld en het kon, dacht ik, geen kwaad daarvan iets over te nemen in plaats van zelf het wiel uit te vinden met de kans dat dit vierkant uitvalt.
Nu de activering van zulk een Hof in Suriname in een stroomversnelling is terecht gekomen, door de opdracht gegeven door de president aan mevrouw mr. Silos om dat in orde te maken, acht ik mij geroepen mijn visie als neergelegd in mijn voornoemd essay uit te breiden indachtig mijn roeping, de ervaring die ik mocht opdoen in een voor Surinamers onbekend territoir, ten dienste te stellen van het thuisfront. Ik heb namelijk in de tachtiger jaren twee jaar gewoond op Barbados (we waren met slechts twee Surinamers op het gehele eiland, onze vrouwen niet meegerekend) en bijkans vijftien jaar als enige Surinamer in Costa Rica en nagenoeg geheel Midden Amerika (mijn vrouw niet meegerekend). In deze essay wil ik een kleine uitbreiding geven aan mijn vorige beschouwing in de hoop daarmee nieuwe bouwstenen aan te dragen voor het komende bouwwerk. Even een opmerking terzijde. Het siert de president dat hij haast maakt met de invoering van een instelling, die hem weleens het leven zuur zou kunnen maken. Hopelijk werd hij door zijn pajongwaaiers niet op het verkeerde been gezet met allerlei verhalen over de mooie dingen die hij daarmee zou kunnen bereiken, zoals het wegjagen van onwelgevallige rechters.

Wat vooraf ging
Nadat een 25-tal Engelse baronnen in 1215 hun koning zover hadden gekregen een document te ondertekenen, waarin hij akkoord ging met de beperking van zijn macht en beloofde de rechten van zijn onderdanen te erkennen en niet aan ze te zullen tornen, spreidde het gebruik van dergelijke documenten zich over de gehele beschaafde wereld uit. Het eerst natuurlijk in de vroegere Engelse koloniën. Ze kregen verschillende benamingen: grondwet, carta Magna, Magna carta, constitutie, statuut, charter etc. De zogenaamde grondrechten of fundamentele rechten maken een belangrijk bestanddeel uit van dergelijke documenten. In de loop der tijden ondergingen deze rechten een belangrijke uitbreiding. Zo onderscheidt men tegenwoordig:
Klassieke grondrechten. Dat zijn rechten die de burgers moeten beschermen tegen de overheid: Bijvoorbeeld het recht op leven, de vrijheid van meningsuiting; de vrijheid van drukpers en de vrijheid van godsdienst. Deze zijn de oudste. In de loop der tijden zijn ze uitgebreid met:
Gelijkheidsrechten. Deze zijn de grondrechten die discriminatie op basis van ras, geloof, sekse e.d. uitsluiten.
Participatierechten. Dat zijn rechten die waarborgen dat de burgers aan het politieke proces kunnen deelnemen of in openbare ambten benoemd kunnen worden.
Sociale grondrechten. Recht op werk, sociale zekerheid, recht op huisvesting en recht op onderwijs vallen hieronder.
Opmerking:In de ene grondwet worden meer grondrechten aangetroffen dan in de andere grondwet.
Internationale regels
Na de tweede wereldoorlog heeft men de grondrechten, zoals die in de loop der tijden geëvolueerd waren, in documenten vervat, die vervolgens in de vorm van een verdrag werden gegoten. De individuele staten werden uitgenodigd zich door middel van ratificatie aan te sluiten bij een dergelijk verdrag waarbij zij zich verplichtten de daarin vervatte grondrechten te erkennen en te respecteren. Genoemd kunnen worden het EVRM- het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens van 1950 en Het Internationaal verdrag van de Verenigde Naties van 1966 betreffende Burgerrechten en Politieke Rechten. (BUPO Verdrag geheten.) Genoemde verdragen gaan uit boven de nationale grondwetten en hebben een groter gezag.
Sanctie is er niet op overtreding. Naleving wordt overgelaten aan de democratische instelling van de burgers en de regeringen.
Toch heeft men gedacht er goed aan te doen om drempels in te bouwen in grondwetten. Zo komt men in de meeste grondwetten de bepaling tegen, dat zij slechts gewijzigd kunnen worden bij een gekwalificeerde meerderheid (meestal tweederde van het aantal leden van het parlement) al dan niet aangevuld met een referendum (volksraadpleging). Dit om te voorkomen dat een toevallige meerderheid in het parlement grondrechten zou kunnen afpakken of uithollen. Andere grondwetten gaan een stuk verder met het inbouwen van drempels. Want soms beschikt een regering over een grotere meerderheid in het parlement dan tweederde deel van het aantal zetels. Niets staat een dergelijke regering in de weg om haar meerderheid te gebruiken om bepaalde grondrechten die haar hinderen aan te tasten. Tijdens de regering Emanuels l958- l963 beschikte de regering over een grote meerderheid. Ze had dus met gemak de staatsregeling -onze vroegere grondwet- kunnen veranderen om tegenstanders te treffen, (het Dagblad de West maakte haar het leven bijzonder zuur en men zou maar wat graag willen tornen aan het recht van vrije meningsuiting), ware het niet dat de band met Nederland daar een belemmering voor vormde. Ten onzent is dat op dit moment weer het geval. Met dit verschil dat het merendeel van de parlementariërs van thans geen flauwe notie heeft van wat juridisch mag en niet mag. Daarom gaan sommige grondwetten verder. Ze bepalen dat als de wet met tweederde meerderheid is veranderd er toch een tweede ronde moet komen. Het parlement moet worden ontbonden en nieuwe verkiezingen moeten worden gehouden waarna de zaak weer in het nieuw gekozen parlement moet worden behandeld. Andere grondwetten bieden de mogelijkheid om ontbinding van het parlement etc.etc. te ontlopen door een referendum te houden waarbij aan het volk wordt gevraagd zich al dan niet voor de grondwetswijziging uit te spreken.

Knellende bepalingen
Een regering kan soms door een grondrecht geweldig belemmerd worden in de uitoefening van haar taak. Neem nou de kwestie van de hoofddoeken der Moslimvrouwen in Europa. Men ergert zich groen en geel aan deze situatie. De Moslims beroepen zich rustig op de vrijheid van godsdienst. Onze huidige minister van justitie beroept zich ook op dit recht teneinde met zijn haardracht te kunnen afwijken van alle collega’s waarmee hij straks te maken krijgt. De vrijheid van meningsuiting is ook een heikele kwestie. Een kritische pers kan het een regering behoorlijk moeilijk maken. Op Curaçao maakte ik lang terug het volgende mee. Ene meneer de Wit hoofdredacteur van het Dagblad Beurs en Nieuwsberichten hakte elke dag in op de regering, maar kon niet aangepakt worden. Eindelijk kwam een slimmerik op de gedachte om de aandelen van de krant op te kopen en de man te ontslaan. In Suriname kon helemaal niets begonnen worden met de West. Elke dag kreeg de regering van Severinus Emanuels een draai om de oren van David Findlay. Dat moest hij knarsetandend gedogen.
Indirecte aanpak
Als je geen tweederde meerderheid hebt om een grondrecht frontaal aan te tasten blijft natuurlijk een indirecte weg open. Als je over genoeg creatief vermogen beschikt, construeer je een andere wet die je met je gewone meerderheid doordrukt in het parlement. Om een eenvoudig voorbeeld te geven. Een krant maakt je het leven zuur. Als regering zeg je: het taalgebruik van de pers is abominabel, is slecht voor de jeugd etc. Je stelt bij wet een bureau in, om het taalgebruik van elk artikel dat een krant wil publiceren te kuisen. Je zegt als regering: ik schend geen enkel grondrecht. Intussen terroriseer je de niet welgevallige krant met je bureau.

Het Constitutionele Hof
Het is om deze trucs te voorkomen dat het constitutionele Hof werd bedacht. De Verenigde Staten waren al lang geleden begonnen met het vernietigen van wetten die door het parlement werden gemaakt en indirect ten doel hadden om grondrechten aan te tasten. In l823 kreeg het Hooggerechtshof deze bevoegdheid. Van lieverlee eigenden de federale rechters zich dit recht ook toe. Dit noemt men toetsingsrecht, het recht van toetsing.

Volkssoevereiniteit
De andere landen waren lang huiverig om dit toe te staan. De redenering was: het volk is de hoogste macht (volkssoevereiniteit). Het volk kiest het parlement om het te vertegenwoordigen en wetten te maken. Er is geen plaats voor een andere instantie met de bevoegdheid deze wetten te torpederen. Een doorbraak kwam, toen er internationale verdragen tot stand kwamen en men algemeen aanvaardde dat de daarin opgenomen en met elkaar overeengekomen wetten een hogere kracht zouden hebben dan de eigen wetten zelfs hoger dan de grondwet. In wezen bepaalde de internationale gemeenschap vanaf toen over de hoofden van het volk heen welke wetten in een land zouden gelden en welke niet. (Hopelijk legt iemand met gezag, onze mensen dat uit, want we pikken niets van niemand, vooral niet van buitenlanders, want we zijn vrij (en blij). Schoorvoetend ging het ene na het andere land ertoe over tot instelling van een constitutioneel Hof voor de toetsing van wetten of tot andere vormen van toetsing.

Situatie Nederland
We spiegelen ons graag aan Nederland. Welnu, Nederland is het enige land in West Europa dat niet toestaat dat de volkssoevereiniteit wordt uitgehold. Niemand heeft daarom het recht wetten die door het parlement zijn aangenomen te toetsen aan de grondwet en eventueel onverbindend te verklaren als die in strijd daarmee zouden zijn. In artikel 120 wordt de rechterlijke macht uitdrukkelijk verboden aan deze wetten te tornen. Het argument is dat de toetsing aan de Grondwet voorbehouden moet blijven aan het democratisch gekozen parlement. Een vreemde redenering als men bedenkt dat een constitutioneel Hof bestaande uit 5 leden die elk voor tien jaren worden benoemd, wel werd ingesteld voor de Antillen (zie artikel 28 van het statuut voor het koninkrijk). Curieus is ook dat Nederlandse rechters dank zij geratificeerde internationale verdragen de bevoegdheid hebben om de nationale wetten te toetsen aan internationaal aanvaardde en overeengekomen wetten. Ik kom zo direct hierop terug. ( wordt vervolgd in DBS van maandag 6 september )

Mr.dr. W.R.W.Donner
 

Een voorbode van parlementaire dictatuur
Het afhameren van DNA-lid Jogi door voorzitter Simons is een voorbode van parlementaire dictatuur. Het is van belang dat DNA-vergaderingen goed en efficiënt geleid worden door de voorzitter, maar het is geenszins de bedoeling om dictatuur toe te passen. Voorzitter zijn van het parlement is nog geen vrijbrief om het woord te ontnemen als DNA-leden eenvoudige op- en aanmerkingen maken over beleid en/of personen .
Het afhameren van DNA-leden is begonnen toen een commissie ingesteld werd om de geloofsbrieven van Bouterse te onderzoeken. Toen daarbij een commissielid het woord vroeg om een toelichting te geven omtrent de geloofsbrieven werd dit op een nogal ongepaste wijze door DNA-voorzitter geweigerd. Tijdens de recent gehouden openbare vergadering van DNA kon je duidelijk merken dat de voorzitter onverbeterlijk is gebleven in haar handelswijze door het lid Jogi het woord te ontnemen op diens eenvoudige op- en aanmerkingen richting Misidjan. Hij werd niet eens in de gelegenheid gesteld om zijn zin af te maken. Volgens mij heeft het lid Jogi de heer Misidjan niet beledigd. Ook was niet te merken dat hij voornemens was hem op enige manier te krenken en/of te beledigen.
Ter illustratie zet ik een paar duidelijke voorbeelden van het dictatoriale gedrag van de voorzitter op een rijtje:

- Het eenzijdig bepalen van een datum voor de inauguratie van de president zonder het parlement in deze te raadplegen, doch na protest van de oppositie corrigeerde zij dit wel.
- Zonder toestemming van het parlement hotel Royal Torarica afhuren voor Bouterse die toen nog geen president was.
- Een ingekomen stuk van Brunswijk werd buiten het parlement om en in strijd met het reglement van orde afgehandeld.
- De huidige voorzitter is als DNA-lid vaker zeer onvriendelijk en soms zelfs krenkend geweest tegenover de vorige president en regering, toen vond ze dat heel leuk.
- Na de beëdiging van president Bouterse werd de vorige regering ook zeer onheus behandeld en nu doet ze alsof haar neus bloedt.
- Het is algemeen bekend dat Rastafarians marihuana gebruiken, natuurlijk niet allemaal, en als het lid Jogi om uitleg vroeg over het te voeren beleid, en of hij zelf ook het spul gebruikt was er helemaal geen vuiltje aan de lucht, dus er was geen enkele reden om hem het woord te ontnemen. Misidjan heeft zelf toegegeven dat hij af en toe iets gebruikt, dan moet de minister maar zelf uitleggen wat dat iets is.

De voorzitter is heel gauw vergeten dat haar coalitiegenoten tijdens de regering Venetiaan vaker over de schreef zijn gegaan. Vraagt u dit maar aan Misikaba , Doekhie, Parmessar, het rijtje mag verder zelf aangevuld worden. Als een goed lid van DNA moest zij haar collega’s in deze corrigeren. Dat heeft ze juist oogluikend toegelaten en hen zodoende de gelegenheid geboden om op een denigrerende wijze door te kunnen gaan.
De schrijvende pers is een onmisbare en belangrijke factor om de democratie, wet en recht te beschermen. De kans bestaat dat straks middels allerlei foefjes en onwaarachtige redeneringen de schrijvende pers ook gemuilkorfd wordt. Het is te hopen dat de geschiedenis zich niet herhaalt. Journalistiek uitoefenen is “a dangerous job” maar pers, wees niet bevreesd om het volksbelang te dienen.
Na de opmerking van Jogi heeft ook de vicepresident een schepje bovenop gegooid door felle kritiek te leveren. Hij maakte er gewag van dat hij een wetsprodruct zal indienen over nationale bevolkingsbeleid of ‘something like that’.
Wat hij daarmee wilde zeggen, weet Joost alleen.
Wij als burgers van dit land moeten deze ontwikkeling niet te lichtzinnig opvatten en het zeker niet zomaar over ons heen laten gaan. Het is een doodserieuze zaak; het begint bij een vonkje en als je het even laat voor wat het is, slaat het over en groeit het uit tot een vuurzee of vuurbal, wat heel moeilijk en in het ergste geval niet meer te doven is.
Naipal I.

Nieuwe mogelijkheden voor borstkankeronderzoek in St. Vincentius Ziekenhuis

Het St. Vincentius Ziekenhuis beschikt tegenwoordig over een moderne digitale mammograaf. Een mammograaf is een onmisbaar apparaat in de vroege diagnostiek van borstkanker bij vrouwen. Met een mammmograaf kan eventuele afwijkingen die kunnen duiden op beginnende borstkanker vroegtijdig worden opgespoord. Borstkanker is een vorm van kanker die uitgaat van het melkklierweefsel in de borst. Het is de meest voorkomende soort kanker bij vrouwen: 22 procent van alle kankers bij vrouwen. Wereldwijd krijgt ruim één op de negen vrouwen borstkanker. In Suriname staat borstkanker bovenaan de lijst van dodelijke kankersoorten bij vrouwen.

Borstkanker
Borstkanker wordt veroorzaakt door afwijkingen in het DNA, waarbij mutaties ervoor zorgen dat een cel in de borst ongecontroleerd gaat delen en groeien. Typerend van kanker is dat kwaadaardige kankercellen hierbij ook het omringende normale weefsel gaan wegduwen, verdrukken en hinderen. De kans op borstkanker wordt voor een belangrijk deel bepaald door de leeftijd; vrouwen op hogere leeftijd hebben een grotere kans op borstkanker. Erfelijke invloed speelt ook een rol. Hoe eerder ontdekt wordt dat iemand borstkanker heeft, hoe beter de behandelingsmogelijkheden zijn en hoe hoger de kans op overleving. Eén van de manieren van vroegtijdig onderzoek op borstkanker is het maken van een röntgenfoto van de borsten, een mammografie.

Voorheen werden röntgenfoto’s van de borsten gemaakt met een conventionele mammograaf. Door de digitalisering van de techniek is de kwaliteit tegenwoordig enorm verbeterd. Met de digitale mammograaf is het “onderscheidende vermogen” verbeterd: in plaats van alleen zwart-wit beelden zijn nu ook tusseninstellingen mogelijk met andere grijs-witte tinten. Dit resulteert hierin dat eventuele knobbeltjes in het dichte borstweefsel veel beter te onderscheiden zijn door de radioloog, zodat afwijkingen veel sneller kunnen worden gesignaleerd. Verder is het grote voordeel van het gebruik van de digitale techniek dat de gevonden afwijkingen met behulp van de computer direct uitvergroot kunnen worden op het beeldscherm. De mammograaf brengt dus eventuele microcalcificaties (dit zijn microkalkjes die het vroegste symptoom zijn van borstkanker, nog voor een knobbel is ontstaan) haarscherp in beeld. In veel landen, waaronder Nederland, wordt de digitale mammografie bij alle vrouwen boven de 50 jaar sterk gepropageerd en elke vrouw boven de 50 jaar krijgt een oproep voor een tweejaarlijkse controle.

Buurtbewoners klagen over geluidoverlast

Het is nu vakantietijd. Tijd om te feesten en om shows te organiseren. Het Flamboyantpark is een veel gekozen locatie om activiteiten te ontplooien. Bij shows en feesten en ook allerhande andere activiteiten wordt er soms onnodig veel lawaai gemaakt. De buurtbewoners in de omgeving van Flamboyantpark klagen reeds geruime tijd over geluidoverlast. Er wordt geen rekening gehouden met mensen van de buurt. Niet alleen in de weekenden worden er activiteiten gehouden, ook door de week. De mensen van de buurt vragen daarom aandacht van de instituten die ermee belast zijn. Er wordt een beroep gedaan op de regering om de eigenaar van Flamboyantpark ertoe te bewegen de ruimte aan te passen en wel zodanig dat het geluid geen overlast bezorgt. De buurtbewoners willen weten of de activiteiten aan tijd gebonden zijn en of er ook regels worden gesteld met betrekking tot het geluid. Meestal lopen de activiteiten uit en worden de bewoners gestoord in hun nachtrust. Ook bij huwelijken doen zich problemen voor. Daarbij duurt de activiteit soms zelfs tot de volgende morgen. Dan heb je de laatste tijd ook nog de vele doordeweekse kerkdiensten, die met veel en bovenal luide muziek begeleid worden. Het is gewoon ontzettend storend voor de buurtbewoners. De kerkdiensten beginnen om 16.00 en zijn tot 22.00 nog aan de gang.

DBS sprak met de politie van Uitvlugt. De politie gaf te kennen dat de organisatoren aan bepaalde tijden zijn gebonden. Zij kunnen niets doen als de mensen een vergunning hebben. Bovendien zegt de politie dat zij tot nog toe geen klachten binnen hebben over geluidshinder. Mocht zulks het geval zijn, dan zullen zij wel controlerend en corrigerend optreden. Een van de personen die erg veel geluidshinder ondervinden maakte de opmerking dat de politie niet alleen bij klachten moet uitrijden. Zij heeft zeker ook een controlerende taak en daar moet zij ook eens een keer gebruik van maken. Dat doen zij immers toch ook bij verkeersacties; maar daar komen er gelden in het laatje.

Saskia Bandhan

 

De Verrekijker…… Wilfred H. Molly

Waarheidsvinding! Het lijkt wel alsof wij van De Verrekijker de gave bezitten over die dingen te vallen, waar anderen achteloos aan voorbijgaan. Wij denken graag over de dingen na en proberen meerdere kanten van het gegeven bloot te leggen. Feilbare leken als wij evenals u zijn, wil niet beweerd worden dat onze benadering tot de kern doordringt, maar toch diepte genoeg krijgt om zoveel mogelijk aan u voor te houden.
In onze kolommen hebben wij u vaak het gebeuren in de rechtszaal voorgehouden, waarbij wij onze verwondering niet onder stoelen of banken staken. Eigenlijk verbijstering over het aldaar gedebiteerde, met name door de verdediging.
Enkele jaren terug heeft een geïnstalleerde nieuwbakken pleitster bij haar dankwoord uiteengezet wat de taak is van ALLE BETROKKENEN bij een zaak, waarin vonnis door een rechter moet worden gewezen. Let wel: alle betrokkenen moeten aan die taak meewerken en die taak is WAARHEIDSVINDING, m.a.w. alles eraan doen, zodat RECHT kan geschieden. Het moet er dus niet toe leiden ONRECHT te laten bestaan, nog minder te laten ontstaan. Dat kan alleen worden voorkomen, wanneer ALLE BETROKKEN PARTIJEN de WAARHEID aandragen.
Nou is het eenmaal zo dat wanneer oneerlijke handelingen worden gepleegd deze veelal in het duister, in het geniep, plaatsvinden, wat logisch is, omdat de dader weet bewust verkeerd – tegen de wet – bezig te zijn. Ook schijnt er in de juridische wereld een regel (wet?) te bestaan, die een dader/pleger/verdachte ontslaat van de verplichting (in tegenstelling tot de getuige) tegen zichzelf bezwarende verklaringen af te leggen. Hier vielen wij over, want het blijkt ons, dat van deze regel tij en ontij gebruik wordt gemaakt, welk gebruik zelfs overgaat in misbruik.
Niks is te gek om als verdediging te worden aangevoerd, waardoor het doel – WAARHEIDSVINDING – onbereikbaar wordt, in elk geval de weg daartoe verduisterd wordt.
Misschien zijn wij simplistisch, naïef, maar het ergste vinden wij, dat degenen die in het recht geschoold zijn en dus weet moeten hebben van het primaire doel, namelijk waarheidsvinding, er toch aan meewerken (er zelfs naar streven) dat vertroebeling van de waarheid wordt bereikt. Vaak blijken het juist zij te zijn, die de onwaarachtige argumenten fabriceren en initiëren, zulks tegen beter weten in. Dat blijkt vaak uit argumenten, die het inhoudelijke van de zaak helemaal niet regarderen. Is bijv. een dagvaarding geldig, die vóór of na 18.00 uur is uitgereikt en ook aan de juiste personen, die bijvoorbeeld door een deskundige tip ervoor zorgen nooit te bestemder plaatse en tijd aanwezig te zijn?
In de pers zijn er gevallen gemeld, waarbij de beklaagde bij de politie een volmondige bekentenis heeft afgelegd om staande voor de rechter (op instructie?) die weer in te trekken, desnoods ook te verklaren die onder mishandeling te hebben toegegeven. Onnodig te zeggen, dat het vaak gaat om gewelddadige notoire misdadigers, die zodoende worden vrijgesproken en weer in de maatschappij neerstrijken om deze weer (verder) te vernietigen. Is dat eerlijk en bevorderlijk jegens die maatschappij? Kortom, er wordt daar in de rechtszaal bij het leven gelogen (ook beroepsmatig). Een bekend gezegde luidt immers, dat een beklaagde niet hoeft te liegen, dat doet zal de advocaat wel voor hem doen!!
De beroepslui willen het doen voorkomen, dat de verdachte het meelijwekkende slachtoffer (de vermoorde onschuld) is van de gemeenschap. En o wee, als dat werkelijk het geval mag zijn, zoals eens bij het proces van het geval van een diefstal van geld of cocaïnebolletjes zou zijn gebleken. Leiden in last. Grote, vette, schreeuwende koppen in de kranten, afkomstig van juist hen die zich beroepsmatig daaraan schuldig maken. “DEMOCRATIE EN RECHTSTAAT IN GEVAAR – VERTROUWEN VAN PUBLIEK IN RECHTSTAAT VERDWIJNT – EFFECTIVITEIT STRAFPROCES LIJDT”.
Het zou namelijk gebleken zijn, dat verbalisanten valse processen-verbaal zouden hebben opgemaakt, die natuurlijk ook niet passen in een rechtszaak. Die doen evenzeer grote afbreuk aan het eerste beginsel van WAARHEIDSVINDING. (Wat is het verschil tussen het stelen van geld en het stelen van cocaïnebolletjes?)
Blijkbaar hanteert men (en accentueert men) eerder de stelling om liever honderd schuldigen te moeten vrijspreken, dan één onschuldige te veroordelen. Maar vandaag aan de dag met de geraffineerdheid van misdadigers en hun handlangers gaan er duizenden schuldigen tegelijk vrijuit, die hun misdadige praktijken in de maatschappij kunnen komen voortzetten.
Valse processen-verbaal zijn uiteraard een afschuwelijk verschijnsel. Valse vonnissen des te meer. Wordt het – om bepaalde gevallen – nodig de tent te sluiten?

Hypocrisie is geen goede basis voor buitenlands beleid

In zijn in 2008 gepubliceerd boek “ Marching Toward Hell : America and Islam after Iraq”, schrijft de oud CIA agent, Michael Scheuer, dat de Verenigde Staten van Amerika meer en blijvende problemen tegemoet gaan, omdat zijn leiders weigeren te erkennen wat de drijfveren zijn van terrorisme. Oud-president George Bush heeft keer op keer herhaald dat terroristen “ onze vrijheden haten, onze vrijheid van godsdienst, onze vrijheid van speech en onze vrijheid om te stemmen”. Maar opiniepeilingen tonen volgens Scheuer aan dat de basis voor militante Moslims, niet de elementen zijn die Bush opsomt, maar dat de grieven voor de Moslim militarisme te vinden zijn in de Amerikaanse buitenlandse politiek, met name: de Amerikaanse aanwezigheid op het Arabische schiereiland; de onvoorwaardelijke ondersteuning aan Israël; de ondersteuning voor landen die Moslims onderdrukken, zoals, China, India en Rusland; de exploitatie van olie in vele Moslimlanden en de ondersteuning en financiering van autoritaire Arabische regeringen.

Scheuer ziet voorlopig geen reden om aan te nemen dat de Verenigde Staten grote veranderingen zullen aanbrengen in hun Midden Oosten beleid. President Obama heeft zijn nauwe verbondenheid met Israël publiekelijk erkend en hij is ook niet van plan zich los te maken van Washington’s omhelzing van Saoedi Arabië, of om Hosni Mubarak te duwen in de richting van meer democratie in Egypte. Want uitgerekend die autoritaire heersers die de invoering van de democratie belemmeren, genieten een intensieve en warme ondersteuning van Amerika.
De Verenigde Staten deden hun reputatie als dè superpower van de hypocrieten alle eer aan door Hamas, de winnaar van democratische en eerlijke verkiezingen in 2006 in Palestina te boycotten. Voor de Amerikanen is Hamas een terroristische organisatie met wie niet gesproken of zaken gedaan kunnen worden. Het besef ontbreekt bij de Amerikaan dat in het algemeen je vrede en verzoening maakt met je vijanden en niet met je vrienden. De democratische keuze van de Palestijnse kiezers wordt dus niet geaccepteerd, omdat dat niet past in het straatje van de Amerikanen en de rest van de Westerse wereld. De uitkomst van democratische processen heeft nu ook een element erbij dat als een volk door middel van vrije en eerlijke verkiezingen stemt op mensen die niet voldoen aan de leiderschapspercepties van het Westen, dan is democratie niet voldoende meer, want die wordt afgewezen en gevolgd door boycotten en straffen van de bevolking. Met andere woorden, als de gekozen leider niet behoort tot de “sweetheart & darling” van het Westen, dan is democratie niet voldoende voor acceptatie.

De Amerikaanse houding van niet acceptatie van een democratische verkiezingsuitslag is nu ook zichtbaar in de Nederlandse houding tegenover de Republiek Suriname. Nederland heeft duidelijk laten blijken dat er geen zaken gedaan zullen worden met de gekozen Surinaamse president en in het kielzog hiervan met de Surinaamse bevolking. Er zal dus in de komende vijf jaar tussen de Republiek Suriname en het Koninkrijk der Nederlanden waarschijnlijk sprake zijn van een stilstand misschien ook verwijdering in de bilaterale relatie tussen de twee landen. Deze opstelling van Nederland toont aan dat Den Haag niet daadwerkelijk geïnteresseerd is om bij te dragen aan de ontwikkeling van een democratisch Suriname. De rigide houding van Nederland kan leiden tot anti-Nederlandse sentimenten, die niet bevorderlijk zijn voor de vriendschap en goede banden tussen de vroegere kolonisator en de ex-kolonie.
Overigens, het siert de top van Surinaamse diplomaten ook niet, dat zij op de botte uitspraken van enkele Nederlandse ministers en gezagsdragers reciprook reageren. In de diplomatie is de winnende strategie altijd die welke zich houdt aan respect en tact en gebaseerd is op rationaliteit, niet op passie en emoties. Beleidsmakers moeten goed beseffen, dat haat en onvermurwbaarheid niet alleen kunnen leiden tot de dood van een persoon, maar ook tot de dood van een samenleving.

M. Joesoef

Wie is Vrouwe Justitia?

Op verschillende plekken binnen het ministerie van Justitie en Politie is de beeltenis te zien van een geblinddoekte vrouw met in de ene hand een zwaard, en in de andere een weegschaal: Vrouwe Justitia. Zij staat onder andere op de muren van de zittingszalen in de gerechtsgebouwen, maar u treft haar ook aan op de kalenders, de agenda’s en ook op periodieken van het ministerie van Justitie en Politie. Wie is deze figuur nou eigenlijk, en waarom is zij zo belangrijk voor het recht en alles wat daarmee te maken heeft? Mr. André Saheblal, gepensioneerd directeur van ons ministerie en oud-hoofddocent Rechten aan de Universiteit van Suriname, had hierover een vraaggesprek gesprek met de redactie van Jurisdictie, een interne magazine van Juspol, welke wij als redactie van Dagblad Suriname niet aan onze lezers willen onthouden.

Mr. Saheblal, wie is Vrouwe Justitia, waar komt ze eigenlijk vandaan, wie zijn d’r vader en d’r moeder en waarom speelt ze - levensgevaarlijk - blindemannetje met een houwer en een weegschaal?
“Je moet het niet zo letterlijk bekijken; de blinddoek, weegschaal en het zwaard - het is geen houwer - zijn symbolen, en ze hebben een bepaalde betekenis. Om de achtergrond van Vrouwe Justitia en de wijze waarop zij wordt afgebeeld te achterhalen, moeten we heel ver terug, helemaal naar de mythologie. Mythologie staat voor de godenwereld; ook het geheel der verhalen waarin een volk vorm geeft aan zijn opvattingen over grote gebeurtenissen in de oertijd. Uit de geschiedenis is bekend dat sommige volkeren hun eigen mythologische figuren hebben gekend, bijvoorbeeld de Griekse mythologie, de Romeinse mythologie maar ook de Hindoeïstische mythologie. Justitia is van oorsprong de Romeinse godin der gerechtigheid, haar Griekse tegenhangster is Themis. In de Oudgriekse mythologie is Themis één van de twaalf kinderen van de oergoden Gaia (de Aarde) en Oeranos (de Hemel). Deze twaalf kinderen worden ook wel aangeduid als de Titanen. In het voorscheppingsverhaal neemt Themis al snel de taak van haar moeder over als godin van de Aarde. In het eigenlijke creatieverhaal speelt Themis een belangrijke rol: ze redt een groot aantal halfgoden van de zondvloed en ze geeft daarna aan hoe mensen kunnen worden geschapen: door stenen achterwaarts over de schouder te gooien. Met haar broer Iapetus heeft ze een zoon, Prometheus die voor de mensheid het vuur uit de hemel zal stelen. Na de schepping, als de nieuwe goden hun intrek op de Olympus hebben genomen, zit Themis al snel in het centrum van de macht als tweede echtgenote van oppergod Zeus. Uit deze relatie met Zeus komen ook kinderen voort: de Horae of de Seizoenen, Eunomia of de Orde, Dike of de Gerechtigheid, Eirene of de Vrede en de Moira of Noodlotsgodinnen. Daarna wordt de bijzonder flexibele Themis godin van de orde, de gerechtigheid en de eed. Zij weegt met haar weegschaal de zielen van de afgestorvenen en bepaalt geblinddoekt of die naar het paradijs van de Elyzeese Velden, dan wel naar de hel van Tartarus gestuurd zullen worden. Traditioneel wordt Themis dan ook met een blinddoek afgebeeld, met het zwaard van de gerechtigheid in de rechterhand, de weegschaal van het oordeel in de linkerhand, staande op het boek van de wet, terwijl ze de slang van de leugen vertrappelt.”

Vrouwe Justitia vindt dus haar oorsprong in de Romeinse en Griekse mythologie; d’r vader en d’r moeder zijn de hemel en de aarde?
“Dat zou je op grond van de mythologie wel zo kunnen stellen, ja. In de loop van de tijd is ze de personificatie van het recht geworden en het symbool van de onpartijdige rechtspraak. Zij wordt afgebeeld als een geblinddoekte figuur, met in haar rechterhand een zwaard, en in de linkerhand een weegschaal. De betekenis van deze symbolen is als volgt: het zwaard staat voor het vonnis dat wordt uigesproken, de blinddoek staat voor de rechtspraak zonder aanzien des persoon. De weegschaal stelt de afweging van de bewijzen en getuigenissen voor die in het voordeel, respectievelijk het nadeel van de verdachte spreken. Met haar weegschaal weegt zij de argumenten voor en tegen, en scheidt deze met haar zwaard. Als Vrouwe Justitia het symbool van de onpartijdige rechtspraak is dan hoort haar beeltenis in de rechtszaal thuis, omdat de onafhankelijke rechter - na afweging van feiten en daden zonder aanzien des persoon recht spreekt. Een afbeelding van haar is daarom vaak te vinden op gerechtsgebouwen, maar ook op de omslag van wetboeken zien we haar beeltenis. Vele rechters, advocaten en andere juristen hebben vaak genoeg in hun werkruimte een afbeelding van Vrouwe Justitia, en ook in andere gebouwen van justitie zien we haar beeltenis, hetzij een schilderij, hetzij een (mini)beeld.”

Heeft u zelf ook een beeld van Vrouwe Justitia?
“Ja hoor! Ik heb een minibeeld van Vrouwe Justitia op mijn bureau staan. Het is van brons, en ik heb het jaren geleden uit Rome meegebracht. Het doet me steeds denken aan het Ministerie van Justitie en Politie waar ik van oktober 1963 tot 1 januari 1984 heb gewerkt: eerst als Algemeen Secretaris, daarna als Onderdirecteur en vervolgens van 1980 tot 1984 als Directeur.”

Zijn er behalve Vrouwe Justitia nog meer verhalen en symbolen die met het recht te maken hebben?
“Er zijn heel wat gerechtigheidvertellingen, bijvoorbeeld de geschiedenis van een koning der Perzen, die in de zesde eeuw voor Christus een corrupte rechter liet villen. Alsof dat niet voldoende was liet hij de zoon van deze rechter die ook een rechter was, als waarschuwing op de gevilde huid van zijn vader plaatsnemen. Recht en gerechtigheid hebben talrijke malen tot onderwerp gediend voor kunstwerken. Schilders en beeldhouwers brachten rechtslegenden, Bijbelse gerechtigheid en gerechtigheidtaferelen uit de oude tijd in beeld, die de gevels van gebouwen sierden waar recht werd gesproken. Bekend uit de bijbel zijn gerechtigheidvoorstellingen, zoals Salomo’s oordeel en het laatste oordeel, die vaak boven de stoelen van de rechters hingen. Deze kunstwerken fungeerden als aansporing voor de rechter om rechtvaardig te zijn, als vermaning voor de verdachte en als waarschuwing voor de mensen die het proces bijwoonden. Nu zie je dat niet zo vaak meer. Vrouwe Justitia echter heeft door de eeuwen heen haar plaats behouden, en is wereldwijd het symbool van het recht en de gerechtigheid.”

 

Javaanse ministers regelmatig op hun daadkracht beoordeeld
Het Instituut for Research Study and Development (IRSD), voor velen nog onbekend, doch zeker een instituut dat zijn bestaansrecht in de afgelopen 10 jaren heeft bewezen, heeft het initiatief genomen om de activiteiten van de 6 Javaanse ministers op hun respectieve ministeries nauwlettend te volgen. Dit heeft de voorzitter via haar zondagse uitzending IRSD-info bekendgemaakt. Wie heeft hiertoe de opdracht gegeven? Een vraag die velen zullen stellen. Het antwoord is vrij simpel. Van het volk. Het is bekend dat tot nu toe de nieuwbakken ministers naar tevredenheid profileren. Zij durven met hun visie naar voren komen en niet maar ja en amen te zeggen. De minister van Binnenlandse zaken, drs. Soewarto Moestadja, bijv. heeft op zijn eigen manier zijn visie met betrekking tot de voorlichting uiteengezet en minister Sapoen heeft durven doorgeven welke maatregelen genomen zullen worden in de toekomst met betrekking tot het plaatsen van nieuwe leerlingen. Alle ministers hebben hun eerste activiteiten dankzij de goede begeleiding van de VP, hun best gedaan. De minister van LVV hoort eveneens in dit rijtje thuis. Ook minister Kromosoeto durft om uitspraken te doen die bij de Javanen worden gekenmerkt als ”wanie”[ durven]. Ook de minister van ROGB, drs.M. Sastroredjo, op wie vele ogen gericht zijn, moet goed begeleid worden. Het IRSD zal blijven begeleiden, gevraagd en ongevraagd. Minister M.Miskin die de prijzen voor de consumenten blijft bewaken, zal van IRSD de nodige opzettelijke prijsopdrijvingen vernemen. Hij heeft al aangegeven dat hij alles gaat opsporen en aanpakken. Het instituut zit nu te wachten op de reacties van de nieuwe DNA-leden. In het verleden zaten zij maar te zitten en durfden zij op enkele uitzonderingen na, geen op- en aanmerkingen te maken. Zij zullen in de toekomst ook niet bespaard blijven van kritiek, vooral uit de districten Commewijne, Nickerie en andere districten. Vooral ook de vrouwelijke leden moeten nu flink van zich afbijten. Dat de achterban nu na 120 jaar niet meer als een apathische groep aangemerkt wil worden is duidelijk, want de Javaan is nu politiek bewuster geworden.

Kadi Kartokromo

Het belang van goed gezelschap

Moslims over de gehele wereld zitten momenteel midden in de vastenmaand. De maand Ramadaan, waarin meer dan 1400 jaren geleden , de Heilige Qoer’aan, door tussenkomst van de Engel Gabriel aan de Heilige Profeet Mohammed werd geopenbaard. Wat het uiteindelijke doel van het vasten is, wordt op zovele momenten aan belangstellende doorgegeven. Meestal begint men met te vertellen dat je niet mag eten of drinken van zonsopgang tot zonsondergang. Maar er komt nog veel meer bij kijken. Je moet je behoeden voor het kwaad, je moet dus het kwade nalaten en je veel meer richten op het op na houden van een richtige leefwijze. Een van de zaken om richtig door het leven te gaan is dat wij ons steeds moeten laten omringen door goed gezelschap. Weet wie je vrienden zijn. Immers, niet iedereen beïnvloedt op een juiste wijze het leven van een ander. Er is een heel bekend gezegde die luidt: zeg mij wie uw vrienden zijn, dan vertel ik wie u bent.

Bepaalde mensen oefenen psychisch duidelijk invloed uit op een ander. Er is een overwicht en als je niet oppast neem je alles van de andere over. De goede dingen en jammer genoeg ook de minder goede dingen. Vooral degenen die weinig of helemaal geen belang hechten aan het religieuze aspect gaan proberen hun wil aan de gelovigen op te leggen. Veel gepraat, veel uitleg om de andere uit zijn tent te lokken en het goede pad te verlaten om tenslotte op een dwaalspoor te belanden. In het dagelijks leven zijn er voorbeelden hiervan te over. Het gebruik van sigaretten, alcohol, verdovende middelen en nog veel meer ongeoorloofde handelingen zijn het resultaat van slechte vriendschapsbanden. Door hun toedoen vervreemd je van je eigen innerlijke pracht. Luister je naar hun aanlokkelijk kletsverhaal dan verval je tot naar lagere niveaus. Daarom is het nooit te laat om naar je goede vrienden de opmerking te maken: Ouders weet waar je kinderen zijn!

In het bijzonder de jongeren zijn hierbij een specifieke kwetsbare groep; zij vallen zo ten prooi van anderen die je gouden bergen beloven. Het begint allemaal met een eerste keer, maar daarna volgen er vaker nog meerdere keren. Wees dus opgepast! Wees geen vrienden van zulke figuren, die het erop gemunt hebben je leven te verpesten. Kijk om je heen hoe het doorgaans met hen afloopt. Het is alleen maar om medelijden met ze te hebben. Daarom een goed advies: zoek alleen gezelschap op van mensen van wie je weet dat die jou kunnen helpen om op het rechte pad te blijven. In de Heilige Qoer’aan staat bijvoorbeeld: zoek gezelschap met hen die hun Heer ’s ochtends en ’s avonds aanroepen. Ouders dragen de verantwoordelijkheid om hun kinderen een goede opvoeding te geven. Er moet gezag uitstralen van de ouders, zij moeten zelf ook het goede voorbeeld geven. Geen enkele ouder zal graag willen hebben dat hun kinderen op het verkeerde pad terecht komen. Vaak genoeg zijn het de kinderen zelf, die ondanks een goede scholing, bewust het slechte pad opgaan. Verkeerd gezelschap gaat daar aan meestal ook vooraf. En als het eenmaal mis is gegaan krijgen de ouders de schuld van alles. Een goede richtlijn is dat je gezelschap zoekt van iemand die goed ontwikkeld is. Die een goede positie inneemt op de maatschappelijke ladder. Mensen die zich dagelijks inlaten met de religie zijn doorgaans ook heel betrouwbare mensen wiens gezelschap altijd een positieve uitstraling heeft op anderen. Maak daar gebruik van.
Om je op het slechte pad te begeven is in een mum van tijd gedaan. Maar om je leven op een goede spoor te krijgen zal je je hele leven moeten opofferen. ,, En wie zich afkeert van mijn herinnering, voor hem is zeker een benard leven, ” staat in de H.Q hoofdst. 20 vers 124.

Wat is de plaats van de religieuze opvoeding binnen het gezin? Ouders , gezaghebbenden, moeten het als hun plicht ervaren om allen die onder hun toezicht vallen de fijne kneepjes van de religie bij te brengen. Ouders, weet wat uw verantwoordelijkheden zijn. In de boodschapper van Allah heeft u een uitstekend voorbeeld, volg dat voorbeeld op en u zult merken dat de poorten van uw leven op velerlei gebied voor u opengaan. Het is goed om enkele zaken voortdurend in gedachten tot u te nemen: De Goddelijke liefde uit zich, voor degenen die het kwaad vermijden en het goede doen; weet daarbij dat Hij van degenen houdt, die anderen goed doen; dat Hij degenen lief heeft, die zich voor het kwaad hoeden, en dat Hij degenen lief heeft die rechtvaardig oordelen. Tot besluit nog dit: Een moslim is de broeder van een moslim. Hij doet hem geen onrecht en laat hem niet alleen om slachtoffer te worden van iemand anders zijn onrechtvaardigheid. Aan een ieder wensen wij een Mahe Ramzaan Moebarak toe.

De Surinaamse Islamitische Vereniging
 

Het gevolg van oppotten

In het jaar 2000 konden wij in de huiskamer via een der lokale televisiestations een jongerendebat volgen. Het ging over een uitwisseling van meningen van betrokkenen met betrekking tot het onderwijsgebeuren in Suriname. Dit werd op die manier naar het breder publiek overgebracht. Het voornaamste doel was om de samenleving bij  het desbetreffende debat erbij te betrekken. Het hoofdthema binnen het onderwijs  in het binnenland kwam daarbij naar voren. De algemene opvatting daarbij was dat de overheid  verplicht is om die mogelijkheden te scheppen, zodat iedere ingezetene, ook uit het binnenland,  van goed onderwijs kan genieten teneinde zich economisch weerbaar te maken en zich te kunnen ontplooien. Het is natuurlijk dat iedere Surinaamse burger  een bijdrage levert aan de opbouw van Suriname. Het blijkt namelijk dat vanwege de maatschappelijke gesteldheid van voornamelijk het district Sipaliwini het voor die bewoners tot nog toe niet mogelijk is geweest een wezenlijke bijdrage te leveren aan de economische ontwikkeling van het land, ofschoon zij dat zelf zo graag wensen. Er is dus in het binnenland geen sprake van enige expansie in de zin van economische activiteiten onder de bevolking van het district Sipaliwini. Het is belangrijk dat er voor de verdere ontwikkeling van geheel Suriname een evenwichtige ontplooiing van economische activiteiten binnen die leefgemeenschappen in alle districten adequaat plaatsvindt. Het is voor het district Sipaliwini te adviseren dat er een onderzoek door deskundigen wordt gedaan naar de vruchtbaarheid van gronden, maar dan natuurlijk met inachtneming van de steeds toenemende mate van vervuiling van het rivierwater door ongeoorloofd kwikgebruik.

 Dit met het oog op het doen inrichten van relatief grotere leefgemeenschappen in die regio. Er wordt dan vervolgens een woonproject opgezet met bouwkavels en gronden bestemd voor andere doeleinden dan die welke door de overheid worden uitgegeven. Misschien kunnen er ook volkswoningen worden gebouwd en deze in huur of in huurkoop uitgegeven aan hen die daartoe belangstelling tonen. Albina, Moengo en Brokopondo mogen als alternatief worden beschouwd als opvangwoonwijk bij een eventuele migratie uit het district Sipaliwini. Er zullen in dit verband ook arbeidsplaatsen moeten worden gecreëerd. Wij moeten met z’n allen werken aan de vooruitgang van geliefd Suriname. Ondergetekende had naar aanleiding van het bovengenoemde debat in een van zijn artikelen in een der dagbladen gewezen op de consequenties indien de maatschappelijke gesteldheid van het binnenland zou worden gehandhaafd. Het materiele levenspeil van de leefgemeenschappen van Suriname verschillen onderling aanmerkelijk van elkaar. Sommige hebben meer geld nodig dan anderen om adequaat te kunnen voorzien in hun levensbehoeften.

 Weer anderen met een overwegend primitieve levensvorm hebben minder geld nodig  om daarin te kunnen voorzien. De staat verstrekt een financiële steun aan grote delen van de samenleving en wel in de vorm van AOV en sociale bijstand. Wanneer er echter in ogenschouw wordt genomen dat de staat ettelijke miljoenen jaarlijks aan AOV en nog andere financiële bijstand aan de samenleving in het binnenland uitkeert en dat deze bedragen waarschijnlijk voor een groot deel niet op kort termijn in de Surinaamse economie zullen terugvloeien is het verwachtbaar dat zulks op lang termijn een aanmerkelijke schaarste teweeg zal brengen aan SRD’s in het land. Het verzamelen van munten door de burgerij bewerkstelligt ongetwijfeld een inefficiëntie in het geldverkeer. Hopelijk ontstaat er geen schaarste  aan SRDs en munten. De overheid zal bij het samenstellen van haar ontwikkelingsplan hiermede rekening moeten houden. Een gemeenschap die geen hogere economische activiteiten ontwikkelt, levert geen bijzondere bijdrage aan de verdere ontwikkeling van haar land. De inkomsten van de staat ten behoeve van de staatshuishouding vloeien hoofdzakelijk voort uit de inning van onder andere de directe en indirecte belastingen.

Edward Marbach  

De motor achter de toekomstige welvaart van Suriname (Deel 2)
Onderwijs
De kinderen van Suriname verdienen de beste kansen om zijn of haar talenten te ontwikkelen. De jeugd heeft immers de toekomst. Om ervoor te zorgen dat de jeugd in alle opzichten meedoen in de wereld is het van levensbelang dat zij goed onderwijs krijgen. Goed onderwijs zorgt bovendien ook ervoor dat de Surinaamse kinderen goed kunnen aansluiten op de arbeidsmarkt en stimuleert ondernemerschap.
Goed onderwijs is ook essentieel voor de beroepsbevolking, want in deze groep zullen de talenten ook gestimuleerd moeten worden en bijgeschoold moeten worden om te kunnen profiteren van de laatste ontwikkelingen (op diverse gebieden). Een dergelijke ontwikkeling is bijvoorbeeld het internet. Het internet speelt een zeer belangrijke rol in productie, kennis en innovatie van een land.
Talent zit niet alleen in de hersens, maar ook in de handen. Het werk van een goede vaklui moet niet worden onderschat; of je nu straatmaker bent of advocaat. Beide beroepen zijn nodig om Suriname te ontwikkelen. Vakmensen zijn zeer essentieel voor Suriname. Surinamers moeten niet alleen dingen bedenken, maar ze ook kunnen maken.
De leraar wil ik toch graag een speciale plaats geven; goed onderwijs begint bij de leraar.
De leraren zullen ook mogelijkheden moeten krijgen zich te ontplooien en te groeien in het onderwijs, dit komt uiteraard ten goede van de leerlingen. Het beroep van leraar moet weer aantrekkelijker worden gemaakt. Carrièremogelijkheden voor de leraar moet de normaalste zaak worden in het onderwijs. Financiële middelen zullen ook beschikbaar gesteld moeten worden, zodat de leraar zich kan focussen op het onderwijs; en niet op tien extra banen die hij of zij nodig heeft om te overleven. Uiteraard is geld niet alles, de overheid zal slimmer moeten investeren in het onderwijs en belonen kan bijdragen aan beter onderwijs in Suriname. Anton de Kom Universiteit van Suriname en Natin-mbo kunnen nu al een grotere rol spelen in de samenleving door bijvoorbeeld de opleidingen beter af te stemmen op de markt; het bedrijfsleven meer betrekken bij de opleidingen.
Om de kwaliteit van het onderwijs in Suriname te verbeteren, zal fors moeten worden geïnvesteerd in zaken als opleidingen, digitale leermiddelen, bijscholing van docenten en mondialisering & globalisering gedreven door Informatie- en Communicatietechnologie ICT). Om Suriname te ontwikkelen zullen alle talenten van de beroepsbevolking nodig zijn; jong en oud!

Binnenkort verschijnt in deze serie: ‘EIGEN VOEDSELVOORZIENING in Suriname’.

©Ing. Peter Spence B ICT (ICT adviseur)
Reacties: topphone80@hotmail.com

Postkoloniale arrogantie bij college van B&W in Amsterdam
Met verbazing hebben wij kennis genomen van het besluit van de gemeente Amsterdam om geen nieuwe samenwerkingsprojecten meer aan te gaan met Suriname en vooral van de argumentatie die daarbij gehanteerd wordt. Volgens het college van B&W in Amsterdam vormt het presidentschap van Desi Bouterse een onoverkomelijk bezwaar om de samenwerking voort te zetten. Daarbij geeft het college ook aan (volgens de Telegraaf van 24.8) dat in Amsterdam een grote Surinaamse gemeenschap woont met hechte familiebanden aan de andere kant van de oceaan. “Velen herinneren zich de gebeurtenissen in de jaren tachtig goed”, aldus het college, dat zegt grote waarde te hechten aan de banden met de Surinaamse gemeenschap. „Het college wil ook duidelijkheid scheppen voor diegenen - vaak jongeren - voor wie dit recente verleden minder bekend of minder problematisch is.”
Nu werkt het erg storend, dat allerlei zogenaamde deskundigen, waaronder ook de heer Romeo H. de publieke opinie in Nederland beïnvloeden met het idee dat er alleen maar jongeren gestemd hebben op de NDP en dat zij dit gedaan hebben, omdat ze niets weten over de gebeurtenissen in de jaren tachtig. Ten eerste is het niet zo dat er alleen maar jongeren op de NDP stemmen. Ten tweede, wordt er al jarenlang een proces gevoerd in Suriname over de gebeurtenissen van december 1982. Dit proces wordt vrij regelmatig verslagen in alle Surinaamse media. De Surinaamse jeugd zou dus nooit naar de televisie kijken, nooit een krant lezen en nergens iets van weten, als we deze “deskundigen” moesten geloven! De waarheid is, dat de jongeren in Suriname echt wel weten wat er gebeurd is in december 1982, het ook als een enorm pijnlijke gebeurtenis beschouwen die nooit herhaald mag worden, maar dat zij toch in veel gevallen de NDP en haar leider prefereren, omdat zijn toekomst- en volksgerichte ideologie hen aanspreekt. Dat is hun goed democratisch recht en ik vind niet dat wij daar in Nederland iets over te zeggen hebben. De Nederlanders zouden het ook niet pikken als ze ineens in de EU geboycot worden, omdat de PVV deelneemt in een gedoogkabinet!
Nog kwalijker is, dat de gemeente Amsterdam deze verregaande bemoeizucht met het democratisch besluit van een onafhankelijke natie, nu gebruikt om vrijwel alle samenwerkings- en hulpprojecten stop te zetten. Daarbij wordt niet het argument gehanteerd dat er geen goed bestuur is onder president Bouterse of dat de corruptie in Suriname zou kunnen toenemen, nee, het college wil “ duidelijkheid verschaffen voor diegenen voor wie het Surinaamse verleden onbekend is of niet problematisch is”. Met andere woorden, de Surinamers mogen geen eigen interpretatie op nahouden van hun eigen recente politieke geschiedenis, want dat zal het college van B&W te Amsterdam wel even voor ze bepalen! Bonter kun je qua neo-koloniale bemoeizucht toch niet maken, lijkt me.
Ik vraag me af hoe ver deze plotselinge politieke correctheid van de gemeente Amsterdam gaat en of zij straks ook Libische handelsmissies onverrichter zake de woestijn in sturen, omdat hun president in het verleden nog wel eens een grote wandaad heeft begaan. Of is het weer selectieve verontwaardiging? Het lijkt me van wel. Ik ben ervan overtuigd dat de meerderheid van de Surinaamse Nederlanders – ook die in Amsterdam! – van mening is dat de nieuwe regering van Suriname op haar daden beoordeeld moet worden. Dat men terughoudend is met het aangaan van nieuwe samenwerkinsgprojecten is te begrijpen, maar het rücksichtlos stopzetten van alle samenwerking toont geen enkel respect voor de democratische keuze van het Surinaamse volk. Wij als Nederlandse afdelingen van de Surinaamse coalitiepartijen zullen ons moeten beraden op gepaste maatregelen, waarbij ik in eerste instantie denk aan het indienen door Amsterdamse Surinamers van een petitie in de gemeente Amsterdam, met als strekking dat de samenwerking tussen Amsterdam en Suriname niet plotsklaps en zonder gegronde redenen gestaakt mag worden.

Jan Gajentaan
Secretaris ABOP Sympathisanten Nederland
http://www.abop-suriname.net
 

De Verrekijker…… Wilfred H. Molly
Verdenkingen! Politiek onstandvastige gedragingen die vooral gepaard gaan met een mega-inhaalslag van bepaalde bevolkingsgroepen droegen het hunne bij tot de glans van Bouterse’s martelaarsaureool en tot zijn plaatselijk sterke twijfelachtige faam. Zijn geestverwanten van de AC en meer nog van VA/PL (mi casa es su casa) juichten bij zijn overwinning en vierden die op verschillende niveaus, waarbij ook een kort teleurgesteld bezoek aan het NF onderdeel moet hebben uitgemaakt van de feestviering.
Ter ere van de nieuwe president werd hem van beide zijden geheel vrijwillig een aantal kandidaat-ministers aangeboden, dan wel voorgehouden om uit dat aantal zijn keuze te doen wie van hen hij waardig, intelligent, integer en representatief genoeg achtte om – na een antecedentenonderzoek – in zijn kabinet zitting te mogen nemen. Politieke kleur vormde geen belemmering!
Hetzij uit echt medeleven met de gefêteerde, hetzij omdat de geestverwanten geen geschikte kandidaat uit hun midden naar voren konden schuiven, is de belangrijke functie van vicepresident ook al aan Bouterse’s vrijwillige keuze overgelaten – weliswaar niet zonder vooraf medeweten van Romeo Bravo – om te bepalen. De nogal verrassende keuze zou zogenaamd vanuit de richting het bedrijfsleven (KKF) moeten zijn gekomen.

Naast het diepste vertrouwen in de politiek onstandvastige gedragingen van genoemde partijen of combinaties buiten de MC/NDP zelf, is het inderdaad niet eenvoudig om precies de maat van Bouterse’s roem na te gaan. Zijn invloed blijkt echter achteraf beperkter te zijn dan men meende te weten, omdat de wereld het behaalde presidentsschap laat betijen en een politiek volgt van de kat uit de boom kijken. Zowel in Noord- als Zuid-Amerika, in grote delen van Europa als wel in het Caraïbisch Gebied worden zijn verrichtingen angstvallig gadegeslagen.
In ons land twijfelt men niet zo zwaar aan zijn oprechtheid met betrekking tot – zoals men het pleegt te zeggen – zijn voorgewende liefde voor het volk of de invulling van zijn levensspreuk: “het redden van het vege lijf”. Met zijn veel gebruikte – misschien zelfs aangeboren – acteurstalent doet hij het voorkomen alsof, maar in feite voelt hij, althans volgens vele politiek andersdenkenden, geen warmte voor hen, geen plichten of verantwoordelijkheden. Zij, of de mensen die hij toespreekt, zijn niet zijn broeders, geen voorwerp van liefde, maar een ter beschikking staand werktuig, dat hij recentelijk zeer handig en knap voor zijn eigen doel heeft weten te gebruiken.

Hij heeft met bijzonder veel ijver en vlijt hard gewerkt aan dit resultaat en zijn onverdroten pogingen om deze belangrijke in het oog lopende positie te bereiken en met alles wat in hem zit aan energie die trachten te behouden. Hij heeft zich blijkbaar voorgenomen om deze vijf jaren zeer vruchtbaar te doen zijn en binnen deze periode zijn ambities ten volle te bevredigen. Er zijn voorts aanwijzingen dat hij het verlangen koestert via amnestie vrij te komen van het zwaard van Damocles dat nog steeds dreigend boven zijn hoofd blijft hangen. Het vermoeden bestaat dat hij met deze positie onmeedogend zijn ellebogen zal gebruiken en met niemand – vriend of vijand – rekening zal houden. Deze positie heeft hij dan ook bereikt mede door laksheid van eerder aan de macht zijnde politiek-andersdenkenden alsook door dit keer vooral het terzijde schuiven van meer ervaren en gerespecteerde, meer ontwikkelde en ook nog onbevlekte partijgenoten.

Het is dezelfde noodlijdende samenleving, die volgens de huidige voorzitter van het parlement, smachtte naar hulp. Een volk dat vooruitgang van een land persoonlijk in hun zak wil merken en niets had aan de stabiliteit. Een realiteit die voor haar, onze voorzitter, helaas niet merkbaar was. De extreme armoede die door haar zo fel aangesneden werd, zal thans rustig moeten wachten op hun beurt. Andere prioriteiten zoals een waarheidscommissie, welke zich specifiek gaat bezighouden met de persoonlijke, enge belangen van hun voormalige voorzitter genieten momenteel voorrang. Is dat de bedoeling geweest om aan de macht te komen? Heeft het oudlid, persoonlijke juridisch adviseur en voormalig auditeur-militair het gelijk aan zijn zijde toen hij indertijd na hevig protest over het persoonlijk belang, die de toenmalige voorzitter duidelijk nastreefde, de NDP vaarwel gezegd en zich opnieuw heeft aangesloten bij zijn vroegere politieke partij?
De werkbare rust die thans alom verwacht wordt, zou ongetwijfeld wreed verstoord kunnen worden door een weinig gunstig bereikbaar resultaat van een waarheidscommissie waarmede de samenleving bovendien ook nog vertrouwd dient te worden. Een nieuwigheid die nieuwe spanningen in stede van de verlangde rust, vrede, ijver en vlijt met zich zou kunnen meebrengen. Met deze tegenstrijdigheden reeds in het prille begin van het zo gunstig beloofd beleid zal het volk heus niet gediend zijn. In de hoop op betere tijden waarin de noden van het volk die aandacht op de prioriteitenlijst gegund zou moeten worden, heeft men daarom in grote meerderheid toegestemd.
Als vandaag de dag de tekenen niet bedriegen en men misbruik wil maken van de macht om nevendoelen de voorkeur te geven boven het oplossen van de noden van het volk – ofschoon onze nieuwe machthebbers geen toverstok hebben – zullen bedoelde doelen zeker niet in goede aarde vallen bij de samenleving.

Nu is er in lange na geen sprake meer van: ‘terwijl het gras groeit, sterft het paard’. De noden zijn eensklaps door overname van de macht minder nijpend geworden. Wat evenwel niet vergeten moet worden, is het feit dat een waarheidscommissie, hoe goed ook van opzet en doel moge zijn, moesje heus niet naar Parijs brengt.
De vorige regering werd steeds verweten aan stabiliteit de voorkeur te geven. De nieuwe geeft voorkeur aan een waarheidscommissie. Ieder zijn keus! Bestrijding van extreme armoede komt ook wel aan de beurt. Immers, Keulen en Aken zijn toch niet in één dag gebouwd.

Opportunisme viert hoogtij
Het schijnt dat opportunisme tegenwoordig mode is geworden en ook beloond wordt in onze Republiek Suriname. Vele politici en vaak ook niet-politici zijn debet hieraan; een aantal personen waren al opportunistisch bezig tijdens de verkiezingscampagnes van naar 25 mei 2010 toe. Ik denk daarbij aan een Richard en Guillermo.
Nu merken we dat die twee slechts de voorbodes waren, want het is nu werkelijk een trend geworden. Een andere groep van personen met opportunistische kenmerken is boven water komen drijven. Kijk maar naar Jennifer, Michael, Hoogi en Albert, allen zogenaamd stamgasten van het centrum aan de J.A. Pengelstraat. Niets is minder waar. Opvallend is dat al deze personen eens grote tegenstanders waren van het huidige regiem. Zij hebben nu evenwel allen een en hetzelfde gemeenschappelijk doel namelijk hun posities te versterken of te continueren door hun principes over boord te gooien. Bij hun staat opportunisme momenteel op de eerste plaats, daarna komen de principes er achteraan hollen. En als u hen eens vraagt waarom ze zo’n gedrag vertonen, krijg je het bekende antwoord : “Wij dienen het Algemeen belang”. Ik zou deze mensen adviseren om het woord opportunisme in het woordenboek op te zoeken, dan kunnen ze waarschijnlijk beter begrijpen wat de betekenis ervan is. Zij kunnen dan hun kinderen beter opvoeden.

Heel opvallend is ook wel dat de eerste twee, Richard en Guillermo, van de aardbodem schijnen te zijn verdwenen.
Onlangs gaven Jennifer, Paul en Willy in afzonderlijke interviews aan dat de president gelijk had om de ambassadeur van Nederland niet te verwelkomen tijdens de inauguratie van zijn presidentschap. Bekend is geworden dat omdat er geen stoel was gereserveerd voor de Nederlandse ambassadeur, de diplomaten van de andere landen uit solidariteit massaal zijn opgestaan; de reactie van de organisatie hierop was snel en slagvaardig. Bliksemsnel werd een stoel erbij gehaald. Het ging allemaal zo snel dat het gewone publiek er nauwelijks wat van gemerkt had. Eensklaps was de show voorbij.
Dit moet een signaal zijn naar de huidige machthebbers toe. En wel dat de wereld eerder sympathie heeft voor Nederland dan voor Suriname. Van de voorzitter van DNA vind ik het op z’n zachtst uitgedrukt verfoeilijk als ze aangeeft dat ze niet op de hoogte was van het tafereel dat er geen stoel was gereserveerd voor de Nederlandse ambassadeur. Dit, terwijl de hele organisatie in haar handen lag!
Dat Suriname een signaal richting Nederland heeft gestuurd is voor velen gewoon onbegrijpelijk. Begrijpt onze regeringsleider het niet dat wij Nederland eerder nodig hebben dan Nederland ons nodig heeft . Nu merken wij er niets van omdat alles nog op de oude voet doorgaat. Maar naar gelangd de tijd vordert, zullen de signalen duidelijker worden. De tijd zal het ons leren. Hoe je het ook draait of keert Suriname is in een underdog positie wat betreft bilaterale relaties met andere landen. Natuurlijk moeten we ons zakelijk opstellen tegenover alle landen waarmee wij betrekkingen willen hebben, zonder dat Suriname haar eigen soevereiniteit, haar eigen identiteit te grabbel gooit. Dit geldt ook voor onze relaties met Nederland.

Maar respect en eerbied voor elkaar hoort erbij. Let wel, met zo een grote blunder, als wat zich in de zaal heeft voorgedaan, zet je niet alleen de regering van Suriname, maar ons allen ook te schande.
Om toch nog bij het opportunisme te blijven, het volgende : Jennifer voelt zich vereerd als ze door de president gevraagd wordt te helpen om het Constitutioneel Hof op te zetten. Hij weet immers precies wie te benaderen om te helpen. Uit ervaringen met het geval van “ laat is laat” weten wij toch wel dat die mevrouw helemaal niet consequent is met haar beslissingen. Stabiel is zij zeker niet. Zij deed in het begin heel erg stoer met haar verklaring om de verkiezingen niet bindend te zullen verklaren in sommige kiesdistricten. Maar toen puntje bij paaltje kwam, nam ze zelf de raarste beslissingen onder het mom van het dienen van het : “Algemeen belang”.
Ook Albert zal met zijn keuze zijn eigen bedoelingen hebben. Nederland ligt in Europa, en hoort zeker niet bij de Amerika’s. Maar een ieder wil carrière maken. Ieder vooruitstrevend mens wil eens gaan voor de hoogste functie binnen zijn organisatie. Dat is een nobel streven. En daarvoor heb je zeer zeker ook kruiwagens nodig. Albert weet waar die momenteel te vinden zijn. Maar mijne mensen let wel. Het is echt niet zo dat Suriname en Nederland ruzie hebben met elkaar. Neen, het zijn de machthebbers van Suriname die moeite hebben met Nederland.

Naipal.I
 

De goden hebben hun eigen wetten
Onderscheidingen van staatswege zijn slechts bestemd voor degenen die zich op bijzondere wijze verdienstelijk hebben gemaakt voor land en volk. Wij zouden de geschiedschrijvers moeten raadplegen. Wij zouden moeten nagaan in hoeverre er hier van een unicum sprake is. Want voor zover ons geheugen ons kan leiden, heeft dit zich niet eerder voorgedaan. Met ereonderscheidingen gaat een goede overheid zeer kritisch om. Onder geen beding zal een regeringsleider, die het toekennen van ereonderscheidingen als prerogatief heeft, toestaan dat hier ontwaarding optreedt. Immers, ook voor degenen die eens werden gedecoreerd zal het stellig onplezierig zijn te moeten ervaren dat ook zij die zulks niet verdienen, een ereonderscheiding van staatswege krijgen. Hoe nu om te gaan met een situatie waarbij bewindslieden, aan de vooravond van hun aftreden, door de president worden onderscheiden, zeer waarschijnlijk vanwege hun bijzondere prestaties voor de natie.

Onder omstandigheden die niet aantonen dat allen zich met achterlating van goede beleidsresultaten huiswaarts hebben begeven. Uitzondering zij hier gemaakt voor de weinigen van het afgetreden kabinet die goed werk hebben gedaan. Absurd is het dat, aleer beleidsevaluaties zijn gemaakt, de resultaten en effecten van gevoerd beleid zichtbaar gemaakt en gemeten zijn, aftredende bewindslieden worden bejubeld en van staatswege een decoratieve beloning krijgen voor hun optreden. Dat ministers gedecoreerd worden, terwijl aantoonbaar te maken is dat velen onder hen gefaald hebben, moeten wij ten stelligste afkeuren. Het onderwijs is nog steeds kwakkelend, kwaliteitsverbetering van het ambtelijk apparaat is bij een concept gebleven, terwijl een mislukte functiewaarderingsoperatie zonder duidelijke filosofie en doelstellingen de ambtelijke dienst heeft ontregeld en de staatsuitgaven op onverantwoorde wijze enorm heeft doen toenemen. De bevolkingsadministratie is niet gemoderniseerd. Landbouwers en veehouders zijn niet tevreden over de beleidsresultaten. De recente chaos op het gebied van het grondbeleid zal lange nawerking hebben.

Vernietiging van het binnenland is ongebreideld voortgezet. Bescherming van vrouwelijke werknemers laat nog steeds veel te wensen over, evenals het genderbeleid. De Arbeidsinspectie heeft nog steeds te weinig bevoegdheden. Een minimumloon vaststellen is uitgebleven, onze grote achterstand op het gebied van ICT-toepassing is merkbaar in verschillende sectoren van onze maatschappij. Welke de opvallende ontwikkelingen zijn geweest op het gebied van handelsbevordering en industrieontwikkeling moeten ons nog duidelijk gemaakt worden. Enorme schade voor de samenleving als gevolg van mislukte bruggenbouw. De symbolen staan te water. Mysterieuze verdwijning van drugs binnen het politieapparaat, diefstal van brandweerattributen, een stabiele munt waarin geen vertrouwen bestaat, getuige de prijsaanduidingen voor goederen en diensten en de vlucht in vreemde valuta. Grootschalig misbruik van dienstvoertuigen en brandstof.

 Corruptie in de verhuur van transportmiddelen aan de staat. Ministers die zichzelf op schaamteloze wijze voordragen als toekomstige beleidsadviseur op het departement welke hen als bewindvoerder is toegewezen. Moreel verval in onze samenleving met omvangrijke kindermisbruik als karakteristiek, tezamen met corruptie en fraude, de meest vernietigende factoren van onze samenleving. Bewindslieden zijn door het volk aangewezen om te doen hetgeen zij plichtmatig te doen hebben. Elke bewindvoerder die zijn of haar taken naar behoren heeft vervuld, heeft gedaan wat vooraf is opgedragen. Daarvoor een goede beloning, daarvoor al die privileges. Daarmee houdt het op. Als volk, als individuele burger, zullen wij meer dan voorheen kritisch moeten zijn en niet langer genoegen nemen met spotgoedkope vertoningen die als kostbare verdiensten worden uitgekraamd. Elk regiem stelt heldendaden in het vooruitzicht, het ons bekende cyclisch proces. Achteraf wordt steeds weer een ontredderd volk achtergelaten. Wij kunnen als burgers van het land de wetten der goden maar niet begrijpen.
Stanley Westerborg,
imocons@yahoo.com

Een goed milieu in relatie tot het vasten

Moslims leven momenteel in de maand Ramadan. In het dagelijks leven wordt dat aangeduid als te zijn de vastenmaand. Over het doel van het vasten wordt er heel vaak gesproken. Maar naast de reguliere zaken zijn er nog zoveel andere facetten in het leven van de moslim waar je als mens, als deel van de samenleving ook terdege rekening mee moet houden. Een zo een facet is het milieu.
Milieu is een deftig, klassiek en mooi woord. Het is goed dat we altijd met mooie woorden erover blijven praten, mits we de echte betekenis en inhoud van het woord niet vergeten. Milieu betekent letterlijk: omgeving. De omgeving is een groot geheel die wij in verschillende vormen kunnen zien. We kennen de smalle en de brede omgeving. De smalle omgeving voor de mens begint bij het huis en het gezin. Als het breder wordt, dan beslaat het de straat en de omgeving waar de persoon woont. Nog breder dan dit omvat het de stad en het land en zo gaan we door tot het de hele aarde omvat. Het milieu is voor ons van essentieel belang. Het is voor ons een kwestie van leven en dood, want ons bestaan hangt er vanaf. Men dient te weten dat wanneer het milieu bedreigd wordt, ook ons leven wordt bedreigd. Dus ons milieu is ook ons leven. Als wij dit goed begrijpen, zullen wij zeker ook beseffen dat wanneer we voor het milieu zorgen en het schoon en gezond houden, wij in feite voor onszelf zorgen, voor ons leven en het leven van onze kinderen en dat van de daarop volgende generaties. Het spreekt voor zichzelf dat we onze omgeving schoon moeten houden, want wie wil er in een vervuild huis omringd met onhygiënische troep blijven wonen.

Laat ons even het smalste milieu bekijken. Wij moeten er steeds voor zorgen dat onze omgeving schoon en gezond is. Iedereen moet daar aan meewerken. Maar het zorgen voor het milieu is geen werk voor een individu, of een enkel volk, nee! Het is een zorg dat door de grote meerderheid van de mensheid gedragen moet worden. Een apart volk alleen, hoe groot en sterk het ook mag zijn, kan dit werk niet alleen aan. Wij, met z'n allen, moeten bewust gemaakt worden en aan het werk gaan om iedereen te informeren over de ernst van deze zaak. Zowel het smalle als het brede milieu beïnvloeden elkaar. Let wel, als het mis gaat met het smalle milieu, wordt het brede meteen aangetast.
Hoewel het milieu een groot geheel is, kunnen wij het op een bepaald moment ook opsplitsen. Het milieu om je heen kan de ene keer materieel zijn, het kan geestelijk of moreel milieu. materiele milieu vinden we in onze directe omgeving, het huis waarin we in wonen, de buren die rond om ons wonen, de parken, de fabrieken en de wateren rond om ons heen.
Hoe sterk is de invloed van deze omgeving op ons? Heel sterk! Vooral die van het water. Het belang van het water is niet alleen dat we het drinken. Nee, het gaat veel verder! Wij zijn zelfs uit water geschapen. Het voedsel dat we verbouwen groeit niet zonder water, een groot deel van ons dagelijks voedsel, vis e.d. komt uit water, kortom ons leven hangt echt van de staat van het water af.
Koran, 21:30 Zien degenen die niet geloven niet dat de hemelen en de aarde waren afgesloten, dus spleten Wij hen open. En uit water maakten Wij al het levende. Willen zij dan niet geloven?

Wel nu, hoe is de huidige toestand van ons water? Eerlijkheidshalve moeten wij toegeven dat het met ons water slecht is gesteld. De meeste van onze rivieren, stranden en waterbronnen zijn in meer of mindere mate vervuild. Wij doen wel ons best om verbetering hierin te brengen, maar dit is lang niet voldoende omdat wat de ene soms verbetert door de andere teniet wordt gedaan. Water is ongetwijfeld het belangrijkste element in ons milieu en ons leven. Het beïnvloedt ons voedsel, de toestand van de landschappen en bijna alles. Het water bereikt ons via een bijzonder fascinerend Goddelijk systeem. Het ontspringt uit de diepe grond, heel lekker zuiver en komt naar ons via rivieren, meren en dergelijke. Als het zo blijft en de mens gebruikt het op een verstandige wijze dan blijft het goed. Maar helaas, de mens raakt soms het gezonde verstand tijdelijk kwijt door de behoefte aan een snelle en extreem hoge winst. Kijkt u maar eens naar de wereldbekende Niagara watervallen die aan het begin, uit gewoon zuiver water bestaat. Vijf en zestig kilometer verder staat al een waarschuwingsbord met de tekst: pas op, geen drinkwater. Want het water is door industrieafval vervuild. In de zeeën zien we dat enkele soorten vissen en andere zeedieren door de vervuiling bedreigd zijn. Het water komt naar ons ook via een andere weg, het dampt uit de zeeën en komt naar ons als regen en we weten allemaal hoe belangrijk regenwater voor ons is.

Wat niet iedereen weet is dat de tropische regenwouden erg belangrijk zijn voor het regelen van de regen en voor het produceren van de voor onze ademhaling zeer belangrijke zuurstof. Ook die wouden zijn tegenwoordig niet veilig. Door andere belangen voorop te stellen, werken leiders van bepaalde landen eraan mee dat vele regenwouden worden uitgeroeid. Wij mogen niet uit het oog verliezen dat de ozonlaag die ons voor vele gevaarlijke ziekten behoedt, ook door het aantasten van het milieu wordt bedreigd. Het zijn allemaal feiten die bij milieu instanties bekend zijn. Maar soms sta je met je rug tegen de muur. Er zijn wel velen die bewust werken aan het in stand houden van een goed milieu en die ook wel goede resultaten boeken. Deze mensen verdienen veel respect en bewondering. Het is zaak dat anderen hierbij de nodige ondersteuning verlenen. Machtige politieke leiders moeten op een bepaald moment hun prioriteiten gaan verleggen.

Men praat veel over de auto's alsof alles wat met vervuiling te maken heeft alleen daarvan af hangt. Men vergeet dat een vliegtuig per dag meer vervuilt dan duizend auto's per maand. Hiermee bedoel ik niet te zeggen dat autofabrikanten ongestoord hun gang mogen gaan. Echt niet. Er moeten in dit verband veel meer zuinige en milieuvriendelijke auto's gemaakt worden. En andere factor die de oorzaak is van milieuontwrichting is armoede. Door armoede wordt de mens immers gedwongen om ter wille van brood voor het gezin, onbewust mee te werken aan aantasting van het milieu.
Bij de onlangs gehouden internationale milieuconferentie is gebleken dat de rijke landen niet bereid waren om iets te doen aan het verbeteren van het milieu. Zij eisen dat de zeer arme landen even veel moeten betalen als de rijke meest vervuilende landen. In feite zijn de rijke landen moreel verplicht nu hun bijdrage te leveren zodat ons milieu leefbaar blijft. Zij hebben immers ter wille van rijkdom hun eigen milieu vrijwel totaal vernietigd en kaal gekapt.

In de fase waarin wij nu beland zijn moeten wij met ons allen proberen ons geestelijk milieu te verbeteren. Onze moraal moet ons ervan weerhouden het milieu te bederven. Het moet ons aanmoedigen om ons milieuvriendelijk te gedragen zodat we rekening gaan houden met onze mede mensen, met de dieren, met de bomen en de rest van de schepping.
Als mens moeten wij met ons allen bewust zijn van het feite dat een goed milieu van onschatbare betekenis is voor het hebben van een goede gezondheid. Koste wat het kost, ons milieu moet van een gewisse ondergang gered worden. De leiders van ontwikkelde landen moeten hiervoor de koppen bij elkaar steken. Wat is er gebeurd met ons morele milieu? Hoe staat het met ons moraal? Wat is de positie van het gezin in de moderne samenleving? Heeft het nog enige invloed op de opvoeding van de kinderen? Hoe worden onze kinderen opgevoed? Wat leren ze van de omgeving, van de tv etc.?
Eerlijk gezegd, het terug keren naar de moraal is voor ons een absolute noodzaak. Dit betekent tegelijkertijd terug naar het geloof, naar Gods woord. Wanneer wij in het bestaan van een God geloven als Schepper der hemelen en aarde, dan weten we dat we voor een tijd gasten zijn in Zijn, hier op aarde. Het minste dat een gast voor zijn gastheer moet doen, is het in ere houden van zijn huis en respect tonen voor de verleende gastvrijheid.
Moge de Almachtige Allah ons allen helpen gevolg hieraan te geven.

De Surinaamse Islamitische Vereniging

 

Op naar een hechte natie

Na de inauguratie van de nieuwe president en de vicepresident van de Republiek Suriname is er onmiddellijk en met veel voortvarendheid gewerkt aan het samenstellen van een nieuwe democratische regering voor de Republiek Suriname. Het is een regering die voortvloeit uit een samengaan van verscheidene politieke partijen die bij de laatst gehouden algemene, vrije en geheime verkiezingen een aantal DNA-zetels hebben binnengehaald. Die partijen hebben nu samen iets meer dan een tweederde deel van het aantal zetels in De Nationale Assemblee. Indien gedurende deze regeerperiode er sprake mag zijn van eendracht bij de benodigde samenwerking tussen de desbetreffende partijen zal dat ongetwijfeld een ideale aangelegenheid zijn voor het nieuwe team om dit land te regeren. Het algemene belang zal hierdoor dan op zijn best kunnen worden behartigd. Het voornemen van de president om een Constitutioneel Hof geheel volgens de bepalingen van de grondwet in te stellen, mag als een bijzondere daad worden beschouwd, aangezien zulks is nagelaten door voorgaande overheden. Wij weten immers dat het er al was, maar dat dit om redenen die wij niet hebben kunnen achterhalen, door de vorige regering nimmer in werking is getreden. De kundige en integere voorzitter van het Onafhankelijk Kiesbureau is door de president uitverkoren om het voorbereidend werk in deze te verrichten en hem kennende weten wij dat zulks op zeer rationele wijze zal geschieden. Een innige wens van de samenleving is om het kiesstelsel of kieswet te herzien. Naar het oordeel van een belangrijk deel van onze staatsrechtsgeleerden en ook anderen die zich met deze materie bezighouden, is een herziening van de grondwet van de Republiek Suriname een dringende noodzaak.

Er zijn immers bij bepaalde artikelen enkele onvolkomenheden geconstateerd. Het huidige kiesstelsel leent zich niet voor natievorming. Integendeel werkt het in dit kader bekeken, averechts. Zulks was duidelijk waarneembaar in de oude politieke situatie en wel voornamelijk bij de Uitvoerende Macht. De Surinaamse samenleving bestaat uit verschillende rassen die werkelijk broederlijk met elkaar leven. Dit is een uitvloeisel van het maatschappelijk stelsel onder Nederland in voorgaande eeuwen, waarbij het was toegestaan om slaven te houden. Bekend is dat uit Afrika personen naar Suriname werden gehaald die als slaven te werk werden gesteld. Ook uit India en Indonesië waren er contractarbeiders naar Suriname gebracht die zware arbeid moesten verrichten op plantages. De doelstelling van de toenmalige Nederlanders was echt niet om een natie voor Suriname te vormen. De slaven en de contracten waren er enkel en alleen om zware arbeid te verrichten. Uitsluitend en enkel het belang van de eigenaren stond op de eerste plaats. Met het voornaamste doel maximale arbeidsprestaties te kunnen behalen en om de taalbarrière te kunnen overbruggen of de eigen tradities te behouden, werd er voor elk ras een eigen leefgemeenschap gecreëerd.

 De oude politiek heeft waarschijnlijk ten eigen bate en behoud, deze etnische verdeeldheid die door het toenmalige moederland in stand werd gehouden, voortgezet. Uit de Surinaamse geschiedenis over de politiek en het leiderschap van het land blijkt dat trouwens heel duidelijk. Deze etnische verdeeldheid die al enkele decennia aan de gang is, is een sta in de weg bij de vorming van een hechte natie en bij een gedegen economische ontwikkeling van ons geliefd Suriname. Het is een algemeen bekende wetmatigheid dat slechts in gevallen wanneer er sprake is van een hechte natie in een land er een hoge ontwikkeling mag worden verwacht. Zo merken wij bijvoorbeeld dat sommige bevriende landen de beschikking hebben over slechts een heel mooi strand voor het toerisme en zij economisch bekeken veel verder zijn dan Suriname, die vanwege de aanwezigheid van haar vele natuurlijke hulpbronnen door de wereldorganisaties als het 17de rijkste land ter wereld wordt gekwalificeerd. Die landen hebben,zoals men het heel typerend zegt, de centjes en Suriname de prentjes. Het is ten zeerste aan te bevelen dat de huidige en de toekomstige politieke leiders van dit land intensief gaan werken aan de vorming van een hechte Surinaamse natie. Het is een dringende noodzaak dat de oude wijze van politiekvoering met een etnische verdeeldheid onmiddellijk verdwijnt.

Edward Marbach

Rastaminister is internationale doorbraak

Representatief uiterlijk? Uitstraling? Wat moeten wij daaronder eigenlijk verstaan? Als wij de internationale politiek goed nagaan, zien we dat topfunctionarissen rondlopen met in model geknipt haar en ook nog liters haarverf verbruiken om jonger uit te zien. Ook hun gezichten zijn altijd zo spiegelglad wat de indruk zou kunnen wekken dat zij meer tijd doorbrengen in beautysalons dan dat zij een regeerbeleid uitvoeren.

De geschiedenis leert mij dat al dat gepriegel aan het uiterlijk om zogenaamd “representatief” te zijn, afkomstig is van de Westerse landen die een dergelijk gedrag standaardiseerden. Waarom zouden wij dan alles zo klakkeloos moeten overnemen? Of is dit een vorm van mental slavery?
Zelfs het dragen van een jas en een das wordt in sommige ontwikkelingslanden zoals Suriname gezien als het hebben van een bepaalde status. In de ontwikkelde landen waar het klimaat kouder is, zien we dat dragen van een dergelijke “kostuum” niets te maken heeft met status, maar bescherming tegen de kou. Zelfs de “have nots” lopen er zo bij rond. Ik vraag me altijd af als onze ministers het niet benauwd krijgen om in ons heet klimaat met liefst een zwarte jas rond te lopen.
Het is dus overduidelijk dat het neokolonialisme nog grote invloed heeft op vooral onze denkwijze. Dhr. Misiedjan zou als minister met dreadlocks een enorme doorbraak hierin kunnen zijn. Suriname zou vooral in Caricom-

verband een voorbeeldige rol kunnen innemen om op deze wijze te laten zien dat wij ons niet laten beïnvloeden door de Westerse standaarden, maar ook ons zelf kunnen zijn. Immers zelfs de Jamaicanen zouden anders gaan piepen na hun kritiek op onze president omdat het Rastafarigeloof in Jamaica is ontstaan en voor zover ik heb kunnen nagaan er daar nog nooit een rastaman een dergelijke kans heeft gekregen.
Ik heb liever een rastaman met dreadlocks als minister die eerlijk en oprecht het werk doet dan een corrupte minister die zich verbergt achter een gladgeschoren gezicht en zwart geverfd haar!
Ik zeg daarom: “Don`t let the system fool you or even try to school you”! (quote: Bob Marley)

Dinesh Rambaran Mishre
 

NEPOTISME BINNEN DE VHP
In een lokaal dagblad trok een recent artikel mijn aandacht, geschreven door de voorzitter van de Algemene Vereniging van Grond- en Woningzoekenden (AVGB), Dinesh Rambaran Mishre. Hoewel het niet mijn gewoonte is , wil ik hierop als volgt reageren. Het is - na onderzoek - correct, dat gedurende het hele bestaan van de VHP een kleine groep Arya Samaadjies zijn voorgetrokken, en de grootste groep onder de Hindoestanen namelijk de Sanatenies verhoudingsgewijs, constant zijn achtergesteld bij het toekennen van belangrijke sleutelfuncties. In een radio-interview direct na het overlijden van Lachmon op 19 oktober 2001, is dit beaamd door de wetenschapper Jules Sedney. Toen ik dit punt in eerdere artikelen aan de orde stelde, verzocht men mij om enige consideratie te betrachten in verband met de verkiezingen. Bovendien was het niet kies, om in het kader van de scheiding van kerk en staat dit soort zaken te bespreken. De achterban van de VHP trekt weg, enerzijds vanwege de traditionele etnische politiekvoering, en anderzijds omdat de achterban zich niet meer kan identificeren met de sleutelfiguren, die diverse functies genereren. Het huidige bestuur van de VHP functioneert slecht. Bestuursleden klagen ( niet publiekelijk) dat van de vergaderingen nooit uitgebreide verslagen worden gemaakt, en dat het een “one man” show is. Het is begrijpelijk dat vele jongeren helemaal geen aanknopingspunten meer vinden, om zich aan te sluiten bij zo’n ouderwetse politieke partij. Telkens weer wordt een band uitgenodigd om het publiek naar saaie, veelal baithak gana (populaire volksmuziek) te laten luisteren tijdens serieuze vergaderingen, van steeds weer dezelfde muziekgroep. Ook de geestelijke leiders die voorgaan in gebed, doen dit werk al jaren voor de VHP. Vernieuwings- en veranderingsprocessen komen maar moeizaam op gang. Het doel van deze partij is om steeds weer politieke macht te consolideren, met een elitaire groep die de teugels strak in handen heeft. Daaromheen dansen enkele slijmerige loyalisten die snel carrière willen maken en de leiders op een bijna nederige wijze adoreren. Sommigen richten soms hun eigen websites op om hun sympathie te betuigen aan de voorzitter. Ambassades werden volgepropt met zulke loyalisten, soms ook wel bestaande uit mensen met een juridische achtergrond die al negatief bekend stonden. Uiteraard zijn deze lieden de voorzitter dan zeer dankbaar. Dat de NPS een vreselijke nederlaag heeft geleden, kan ook de heer Sardjoe worden verweten, omdat hij in een vroeg stadium op zijn eigen wijze kenbaar maakte dat de VHP het presidentschap ambieerde. Op alle mogelijke manieren, maakte de heer Sardjoe zich gereed voor deze functie, terwijl bijna niemand meer in Suriname hem goed genoeg achtte voor deze post. Bovendien moet het nu voorgoed afgelopen zijn met de vriendjespolitiek van de Arya Samaadjies, die er werk van hebben gemaakt, om constant kritiek te leveren op religieuze fundamenten van de Sanatenies, maar nooit zichzelf de spiegel voorhouden. Waarom kijkt gij naar de splinter in het oog van uw broeder en merkt gij de balk niet op in uw eigen oog? De achterban van de NPS heeft natuurlijk ook al door dat het geen zuivere koffie meer is bij de VHP. Het is ook onbegrijpelijk dat de VHP niet deelneemt in deze regering, en alleen maar ging voor het presidentschap, dat Sardjoe zo graag wilde. Het bestuur van de VHP is om vele redenen daarom niet meer representabel voor de achterban, en moet zo snel mogelijk worden vervangen, voordat het dezelfde ontwikkelingen doormaakt als wat de NPS nu is overkomen. Gelukkig is deze teloorgang voorkomen door grote inbreng, en het voeren van diverse procedures door de Vernieuwingsbeweging. Daarom moeten de in gang gezette ontwikkelingen van deze groep voortgaan, ondanks de vele tegenwerking die zij ondervinden. Zullen deze geschetste ontwikkelingen binnen de VHP, mede van invloed zijn geweest, dat de huidige president van de Republiek Suriname, D.D. Bouterse, zo weinig Hindoestanen heeft opgenomen in zijn kabinet?

Robby Roeplall

VHP BESTAAT 61 JAAR EN ZAL BLIJVEN BESTAAN
De heer Dinesh Rambaran Mishre (DRM), heeft in Dagblad Suriname van woensdag 18 Augustus onder de kop “ VHP-episode voorgoed voorbij” geschreven dat het einde van deze nationale politieke partij in zicht zou zijn. Hij heeft de klok horen luiden en heeft nagepraat. Wij moeten vaststellen dat de heer DRM zelf misschien nooit VHP’er kan zijn of zijn geweest, anders schrijft hij dit niet en wel omdat hij zeker moet weten dat één van zijn voorvaderen de eerste minister van Justitie en Politie is geweest voorgedragen door de VHP, en sindsdien is de VHP altijd in de democratisch gekozen volksvertegenwoordiging met meerdere leden aanwezig geweest en is steeds gegroeid. Wij hebben reeds gezegd “DRM heeft de klok horen luiden maar hij weet niet waar de klepel hangt”. Weet hij dat het de oprichter van de VHP, J. Lachmon, is geweest die de democratie heeft teruggebracht in de Republiek Suriname?

Weet hij dat het ook J. Lachmon is geweest die de partijpolitiek weer gestalte heeft gegeven door van D.D. Bouterse in de periode 1983-1985 te eisen dat hij pas aan gesprekken van Nationale Eenheid zou deelnemen nadat de andere politieke partijen ook zouden worden uitgenodigd om deel te nemen? Inzake zijn bewering dat altijd iemand uit de Arya Beweging voorzitter is geweest die leiding heeft gegeven aan de VHP, moet gesteld worden dat Jagernath Lachmon nooit heeft gezegd dat hij Ariër is en in tegendeel bij alle hoogtijdagen waar de VHP als partij godsdienstige activiteiten heeft ontplooid, J. Lachmon moerti poedja heeft gedaan met een Sanatan pandit; DRM moet zich beter laten voorlichten. Zijn verhaal dat personen uit de Arya Dewaker gemeenschap altijd de hogere bestuursposten hebben bekleed, is pertinent niet waar; in de meeste gevallen is de meerderheid van zowel het dagelijks bestuur als het voltallig bestuur altijd uit de Sanatan groep afkomstig geweest, dat logenstraft de bewering van DRM.

Het feit dat 6 van de 8 DNA-leden die in 2010 vanuit de VHP gekozen zijn, behoren tot de groep Sanatan Dharm, geeft aan dat DRM niet weet waar hij over praat. Weet DRM waarom vele Hindoestanen op de NDP hebben gestemd, laten wij hem dit vertellen. De Arische groep binnen de VHP welke in 1996 haar zin niet heeft gehad bij het bepalen van een kandidaat voor vicepresident, zijn weg gelopen en hebben samen met anderen de BVD opgericht en toch is een Sanatan in de daarop volgende NDP-regering vicepresident geworden en die groep moest genoegen nemen met één minister uit de Arische groepering. In 2000 heeft haast die hele groep zich wederom aangesloten bij de VHP en deze groep heeft heel goed geboerd in de 2 opeenvolgende VHP -regeerperioden. Uiteraard kan niet een ieder tevreden gesteld worden en zijn personen uit de VHP weggegaan, omdat hen beloofd is geworden door NDP’ers: ”Stem op NDP (Mega), dan wordt een Hindoestaan president of vicepresident” waardoor jullie zaken beter geregeld zullen worden. Dat en alleen dat is de reden geweest waarom Surinamers van Hindoestaanse afkomst op de NDP hebben gestemd; echter hebben zij achter het net gevist, laat DRM de samenstelling van de regering goed onder de loep nemen dan zal hij achter de waarheid komen. Tot slot moet DRM weten dat in tegenstelling tot zijn bewering dat de VHP achteruit zou zijn gegaan, de VHP met 12.000 stemmen is gegroeid en de achteruitgang van het Nieuw Front absoluut niet aan de VHP te wijten is maar aan anderen, dan nog heeft de VHP getoond een betrouwbare partner te zijn en is niet weggelopen voor een bordje linzensoep zoals DRM had gewild. VHP is een partij welke gestoeld is op principes, wij plegen geen verraad, wij werken voor het volk, laat DRM maar nagaan hoeveel de laatste 2 regeringen waarin de VHP heeft deelgenomen, in gebieden waar voornamelijk Hindoestanen wonen heeft gepresteerd, dan zal hij zelf tot de conclusie komen dat hij de klok heeft horen luiden……..

Tot slot moet DRM weten dat het de VHP is geweest die de werkelijke verbroedering tussen de etnische groepen heeft ingezet. DRM, dit is de waarheid en niet het kronkelverhaal van jouw.

Harold R. Ramdhani
Woordvoerder VHP

Eerder verschenen artikelen 1

Eerder verschenen artikelen 2

Eerder verschenen artikelen 3

Eerder verschenen artikelen 4

Bij overname Bron vermelding verplicht / Dagblad Suriname.

Om deze website te bekijken heeft u Macromedia Flash player 7.0 of hoger nodig.
Indien uw browser geen scripting support, gelieve de Java software te downloaden.