Geplaatst:  30/06/2009

Het leven van de
Afrikaanse nazaat

Het is straks 146 jaar geleden dat de nazaten van de Afrikanen in Suriname weer geconfronteerd worden met een geschiedenis vol doornige struiken. Een geschiedenis die alleen maar ellende gezaaid heeft, met als gevolg verdeeldheid en verlies van de Afrikaanse waardigheid.
Deze geschiedenis leert de nazaat dat anderen 146 jaar geleden zeer genereus voor hen waren, door hen de vrijheid te schenken, waar ze als mens niet over beschikten. Een vrijheid die hen nota bene verbood om zichzelf te zijn, om Afrikaans te zijn; een vrijheid die hen in groepen opdeelde en leerde dat de eigen spirituele opvattingen satanische uitingen waren. Met het mes op de keel gedrukt, raakte het gros van de nazaten bezeten door de doctrine van de toen door de koloniale overheid gedragen westerse geloofsopvatting. Deze bezetenheid liet hen heilig ervan overtuigd zijn, dat de waarde van hun spiritueel verleden en afkomst een donkere bladzijde was in hun leven en dat deze met verve moest worden bestreden, met de uitbanning van het Afrikanisme als gevolg. Zelfs het Sranantongo, dat een binding heeft met dit slavenverleden, werd na de afschaffing van de slavernij bij veelvuldig gebruik als vernegerd bestempeld. Tot nog toe wordt deze koloniale doctrine gehandhaafd om gelovige aanhangers te boeien niet voor Winti als geloofsopvatting te kiezen en wordt getracht het negatieve hiermede in stand te houden.

Vandaar dat Stichting Tata Kwasi ku Tata Tinsensi deemoedig terugblikt naar dit verleden en de ellende, waar de nazaten nog steeds met lichaam en ziel in gevangen zitten, door de overbrenging van het geloof in Anana tracht uit te bannen. De stichting blikt deemoedig terug, als blijkt dat vooral nazaten die hoge publieke functies vervullen, de oude koloniale band rond Winti niet proberen te verbreken om bij beëdigingen, heugelijke feiten van publieke organen waarin zij vertegenwoordigd zijn, bij inauguraties of publieke feestvergaderingen de wintigeloofsopvatting er bij te betrekken. Een wintigeestelijke, een bonuman, wordt niet expliciet gevraagd om bij die gelegenheden een woord van bezinning uit te spreken, terwijl de andere in Suriname bekende geloofsopvattingen in combinatie wel daartoe worden uitgenodigd. Het is alsof deze nazaten bang zijn om een lans te breken door in het openbaar hun voorkeur uit te spreken voor een bonuman, die hen de zegen van Anana kan meegeven om hun leven in bezinning te overdenken.
Tata Kwasi ku Tata Tinsensi is er heilig van overtuigd dat Winti kan helpen om de verdeeldheid die heerst en de geestelijke beknelling, die maakt dat nazaten soms onverbiddelijk tegenover elkaar staan, elkaar in saamhorigheid kunnen vinden en hen tot een hechte groep kan smeden om samen verder te groeien. Het geloof in de kracht van Anana moet hen kracht geven door te zetten om succesvol te overleven, om verplichtingen niet te verzaken en om op te komen voor de rechten die ze hebben.

Het geloof in Anana moet het leven een juiste duw geven in de goede richting, zodat er een sterke opwaartse groei te bespeuren valt. Een groei waar de natie Suriname flink baat bij heeft. Het geloof in Anana kan de nazaten de kracht geven om dat wat door het slavenverleden scheefgegroeid is, om de wonden die een wig tussen en in hen geslagen heeft, te herstellen en te helen.
De stichting zal vechten voor een betere maatschappelijke bejegening van Winti, die cruciaal is geweest voor het hervinden van de vrijheid 146 jaar geleden en het herwinnen van de rechten van de nazaten om als mens in vrijheid een menswaardig bestaan te kennen.
Dat Anana Suriname bijstaat in het levensbeschouwelijke, waarbij Surinamers oprecht met elkaar samenleven en dit land samen kunnen opbouwen en internationaal gezamenlijk naar grotere hoogten kunnen stuwen.

Stichting Tata Kwasi ku Tata Tinsensi
dhr. J.A. Zaalman
(Voorzitter)

Reflecties over
woensdag 1 juli 1863

Het vorig jaar had ik beloofd om dit jaar rond de herdenking van opheffing van de slavernij een brochure uit te geven waarin enkele redevoeringen, gehouden bij de “openbare behandeling van de wet tot opheffing van de slavernij in de Tweede Kamer in juni 1862”, zouden worden verwerkt. Helaas moet ik uw geduld vanwege allerlei omstandigheden nog voor een korte tijd op de proef stellen. Evenwel moet ik me ook haasten om U toch enigszins tegemoet te komen, met te zeggen dat wat eenmaal in het historisch vat is, niet verzuurt. Betreffende mijn belofte, bied ik U een interessante discussie aan tussen de Tweede Kamervoorzitter en het lid Westerhoff.

Bij het doorlezen van dit stuk was ik meer dan voorheen overtuigd dat de opheffing van de slavernij van toen primair bedoeld was om de belangen van Nederland veilig te stellen. Ook die zogenaamde periode van het Staatstoezicht, was ruim gewikkeld in de Nederlandse driekleur. Hoe valt het te rijmen, dat alleen slaveneigenaren in aanmerking kwamen voor een vrij groot bedrag in de vorm van schadevergoeding, terwijl de tot slaaf gemaakte mensen met “soso anoe” de maatschappij ingejaagd werden. Een schoolvoorbeeld van behartiging van het Nederlandse belang komt duidelijk tot uiting, wanneer opeenvolgende gouverneurs en de aan-het-woord-geweest-zijnde Kamerleden, zich verzetten tegen verlening van houtconcessies aan allerlei figuren, omdat het Surinaamse hout tot de beste kwaliteit van de wereld behoort en uitermate geschikt is voor de aanleg van de Nederlandse spoorwegen. Let wel, eigen belang, zelfs schaamteloos, ten voeten uit. Na deze summiere inleiding, voer ik U in de geest mee naar het gebouw van de Tweede Kamer, waar een interessante discussie zich voltrok tussen de Kamervoorzitter en het lid Westerhoff.

Aan het woord is het lid Westerhoff:
‘Mijnheer de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd om over dit artikel, waarbij gesproken werd over de geneeskundige verzorging van staatswege van de zogenaamde vrijgemaakte slaven, die onder staatstoezicht zijn geplaatst, te spreken. Maar ik heb het woord gevraagd om bij gelegenheid van de behandeling van dit artikel een verzoek te richten tot de minister van Koloniën. Met een paar woorden, moet ik het verzoek, dat ik zo aanstonds aan Zijne Excellentie wens te doen, teneinde wel begrepen te worden. In de zitting van deze Kamer van 13 december 1853, heb ik met een woord gesproken over de geneeskundige dienst in de kolonie Suriname en mij meer bepaald over de toelating tot de uitoefening van de genees- en heelkundige praktijken aldaar, zonder enig examen, bloot bij een Koninklijk Besluit van 21 april 1855 no. 60 genomen op voordracht van de minister van Koloniën, van zekere A.F. Gravenberch, een neger, vroeger aan plantage Nieuw Klaarenbeek, behorende en onder de naam van Winst in de slavenregisters geboekt, doch later vrijgekocht en onder de naam van Gravenberch bij de burgerlijke stand ingeschreven, die sedert verscheidene jaren als ziekenoppasser (dresie Neger) in een der in de stad Paramaribo gevestigde hospitalen voor slaven, werkzaam was geweest.

Over de toelating tot de uitoefening van de genees- en heelkundige praktijk van deze persoon, die noch lezen, noch schrijven kan en volgens de verzekering van deskundigen van genees- of heelkunde hoegenaamd geen begrip heeft, vastgelegd bij Koninklijk Besluit, genomen op voordracht van de toenmalige minister van Koloniën en tegen het bij herhaling uitgebracht advies van Geneeskundig onderzoek en toezicht, heb ik toenmaals mijn bevreemding te kennen gegeven en tevens omtrent deze vreemde en ongehoorde geschiedenis, die uitvoerig geboekt staat in het van Dr. Ali Cohen Repertorium blz. 103 enige inlichting gevraagd aan de toenmalige minister van Koloniën.’ Voorzitter intervenieerde: ‘Ik kan niet toestaan, dat de heer Westerhoff thans een speciaal geval behandelt. Thans is aan de orde art. 38 over de Geneeskundige Dienst in Suriname.’
Reactie Westerhoff: ‘Voorzitter, Ik voer dat speciaal geval alleen tot staving en rechtvaardiging van het verzoek, dat ik aan de minister wens te doen. Voorzitter, staat dit speciaal geval dan niet in verband met het artikel? Ja, mijnheer de voorzitter, Zijne Excellentie de toenmalige minister van Koloniën, thans ons geacht medelid uit Zwolle (de heer Myer) verklaarde toen, met de meeste bereidwilligheid van de door mij besproken toelating van Gravenberch, het welk onder een vroegere minister van Koloniën had plaatsgevonden niets te weten en herinnerde zich niet dat de te dier zake betrekkelijke stukken onder zijn oog waren gekomen.

 Voorzitter: “Ik moet de heer Westerhoff andermaal opmerkzaam maken dat thans aan de orde is, art. 38, zodat ik niet kan toestaan, dat hij het woord voert over een speciaal geval.” Kamerlid Westerhoff: “Het geval dat ik ter sprake breng, betreft de tegenwoordige geneeskundige behandeling van de slaven in de kolonie Suriname en moet strekken om het verzoek, dat ik, met het oog op de toekomst doen zal, toe te lichten. Ik ben dus niet buiten de orde.” Voorzitter: “Indien de heer Westerhoff wil spreken over de Geneeskundige Dienst in de kolonie Suriname, dan is het woord aan hem.” Westerhoff: ‘Daar spreek ik over, mijnheer de voorzitter en over niets anders. Zijne excellentie gaf evenwel de verblijdende verzekering, dat hij zich die stukken zou laten voorleggen, teneinde te handelen, zoals zal blijken te behoren (zie bijblad van 1856) vel 126 blz. 153).
Wat van dat onderzoek geworden is, weet ik niet, doch dit weet ik want ik heb die zaak niet uit het oog verloren, dat er in die zaak geen verandering is gekomen, dat de voormalige slaaf met de naam Winst, steeds is blijven praktiseren als men het namelijk zo mag noemen, ongeacht talrijke mishandelingen van zieken, aan zijn behandeling toevertrouwd, niet door een enkel geval, maar door zes verschillende genees- en heelkundigen.’
‘Voorzitter, ik mag de spreker niet vergunnen op deze wijze door te gaan. Wanneer hij wil spreken over de geneeskundige dienst, dan is woord aan de heer Westerhoff, maar niet om te spreken over een speciaal geval, indien ik de spreker toesta voort te gaan, ik zou vrezen dat de Kamer oordelen zou, dat hij buiten de orde is.’ Westerhoff: “Ik ben niet buiten de orde, ik spreek over de geneeskundige behandeling die de vrijgemaakte slaven, wellicht zullen ondergaan en daarover handelt art. 38, dat thans aan de orde is. Voorzitter, het zou mij leed doen, indien ik de vergadering raadpleeg of de spreker al dan niet buiten de orde is.” Westerhoff: “Het is onnodig, mijnheer de Voorzitter, dat gij de vergadering raadpleegt, dat verlang ik niet, want, ik zal van het woord afzien, om niet voor de vierde maal wellicht in mijn discussie geïnterrumpeerd te worden.’ Einde discussie voorzitter en kamerlid Westerhoff.

Noot schrijver.
Gravenbergstraat in Paramaribo is vernoemd naar de vroegere slaaf Winst, wiens meester Gravenhorst heette. De voornaamste bezwaren van de blanke medici tegen Gravenberch waren zijn analfabetisme en het niet beheersen van de Nederlandse taal, terwijl hij ook verweten werd, dat hij de theorie van de medische praktijk niet kende. De in deze bijdrage genoemde minister Myer van Buitenlandse Zaken benoemde zichzelf later in die positie tot Gouverneur –Generaal van Oost-Indier.
Gelijk de bekende Nederlandse uitdrukking: Wie het kruis draagt, die zegent zichzelve het eerst …………….

E.Wijntuin

Het gezicht op aarde
Het blijkt dat de mensheid thans steeds meer te kampen krijgt met tegenslagen. De verstoring van het leven van de mens neemt steeds meer toe. Het wordt telkens weer geteisterd door besmettelijke, ongeneeslijke en of dodelijke ziekten. Ook de berichten over allerlei natuurrampen die sommige landstreken totaal verdelgen en het leven van mens en dier opeisen. Vele duizenden mensen worden gedwongen hun woonplaats te verlaten vanwege rampzalige gevolgen die meestal door de mens zelf worden geschapen. Deze gebeurtenissen zijn het nadenken waard. Wanneer wij echter het mannelijke en het vrouwelijke met hun eigen organen in ogenschouw nemen, wordt daarbij de conclusie getrokken dat dit een ontwerp moet zijn van een

Opperwezen dat een bepaald plan voor ogen had met de mensheid. Volgens het oude testament heeft de Here God mensen naar zijn beeld en gelijkenis geschapen. Om hen dan naar zijn wil te kunnen richten, heeft Hij wetten en voorschriften ingesteld. Hij zegt daarbij dat wie naar Mij luistert, zal geen honger lijden en ook geen ziekte kennen. Mijn engel laat Ik voor u uitgaan. Velen geloven in de leerstelling die aangeeft dat alleen door intensief te bidden men tot de Here God kan behoren en ook van ellende kan worden verlost. Dit is natuurlijk niet in overeenstemming met wat de schepper zelf zegt, namelijk om naar Hem te luisteren. Dat de Here God de mens naar zijn wil wenst te richten, is eigenlijk te vergelijken met de wijze van opvoeding van kinderen door hun ouders.

Een ideale relatie tussen ouders en hun kinderen vloeit voornamelijk voort uit de wijze van bejegening van partijen naar elkaar toe. Ouders beseffen ten volle dat zij aansprakelijk zijn voor het wel en wee van hun minderjarige kinderen in huis. Indien zij het beste voor ogen hebben voor de kinderen, vooral met betrekking tot hun toekomstperspectieven zullen zij alles in het werk stellen om te voorkomen dat die kinderen in de toekomst een wanordelijk leven gaan leiden. De ouders zullen daarom genoodzaakt zijn regels voor hen vast te stellen, waaraan zij zich zullen moeten houden. Ouders zeggen daarom ook steeds aan hun kinderen dat zij naar hen moeten luisteren en tevens dat zij moeten doen wat zij aan hen zeggen. Indien er aan deze noodzakelijke vorm wordt voldaan, zal er een ideale relatie ontstaan tussen de ouders en de kinderen.

En dit is wat de schepper van hemel en aarde beoogde met de mens die Hij naar zijn beeld en gelijkenis heeft geschapen. De aarde treurt, verwelkt, de wereld kwijnt weg, evenzo de hoogsten van het volk des lands, want de aarde is ontwijd door haar bewoners. Zij hebben de wetten overtreden, de voorschriften ontdoken, het eeuwig verbond verbroken. Daarom verslindt een vloek de aarde en moeten haar bewoners boeten, daarom worden de bewoners der aarde door een gloed verteerd en blijven er weinig stervelingen over. (zie Jesaja 2-1-1) Er blijken bouwwerken te zijn ontdekt op de bodem van de zee die vermoedelijk uit de periode van Noach dateren. Deze belangrijke ontdekking geeft natuurlijk aanleiding te mogen aannemen dat waarschijnlijk veel meer uit de geschiedenis van het oude testament zich zal openbaren.

Wanneer echter de tekst van Jesaja in verband wordt gebracht met de verstoring en het geteister van het leven van de mensheid is dan allicht de vraag die daarbij moet worden gesteld of er wel een ideale relatie bestaat tussen de schepper en de mens op aarde. Indien de mens godvrezend was, zou zij meer liefde voor hun naasten aan de dag leggen. Ook zou een vader zijn eigen dochter niet begeren enz. De Here God heeft aan een van zijn profeten aan wie Hij voor tijdelijk de macht van Goddelijkheid had gegeven, de wetten en voorschriften gegeven voor de mens. Een ander profeet aan wie Hij ook voor tijdelijk Goddelijkheid had gegeven, heeft bij zijn komst aan hen die rondom hem bijeen waren gezegd: “Ik ben niet gekomen om die wetten te veranderen”.

Edward Marbach

Het politieke veld in Suriname is diffuus
Met het beruchte gehaal en getrek binnen de SPA om het voorzitterschap van de partij is het in de politiek werkelijk gespannen. In feite hadden velen dit schouwspel al zien aankomen. Het was alleen een kwestie van tijd. In de politiek speelt de tijd immers in vele gevallen een belangrijke rol. Wanneer en hoe het zal gebeuren, bepaalt slechts het moment. Vanaf het begin van deze affaire met de voorzitter van de SPA was er bij grote delen van de pers een doodse stilte. Of liever gezegd, zij probeerden de zaak op de achtergrond te houden. Men zegt: “ joe kang kiebrie joe granma, ma joe no kang kiebrie eng koso koso”, (je kan je grootmoeder wel in een kamer verstoppen, maar eens zal zij zeker moeten hoesten en dan gaat de bom barsten). Indertijd, bij het geval van Salam Somohardjo in de kwestie van het miss Suriname contest, stond de radio elke minuut op rood en werd het volk telkenmale erop geattendeerd, wat een grote zonde betrokkene had begaan. Het was te begrijpen.

Ook tijdens de kwestie bij de VHP waren de verslaggevers er als de kippen bij om meer tekst en uitleg te geven over de verklaringen van de tegenpartij , want de VHP was toen in de branding. Precies zo ging het aan toe in de periode van de KTPI; de beginperiode van het ontstaan van PPRS. De NPS heeft zo ook zijn portie gehad, er is en scheuring ontstaan. Om dan maar niet te praten over de perikelen van de NDP en de overloop van DNP naar de NDP. Jawel, dit is Suriname en de politiek. We moeten blijven leven en leren en wachten wat ons in de politiek nog te wachten staat. Op dit moment zitten de politici gewoon op de loer. Vooral de opportunisten en de pajong-waaiers. Ze maken van de dag, een nacht.

Oude partijgenoten werden opgezocht en opgehaald en daarna meegenomen om hun macht en kracht te tonen. Het is te begrijpen, want de geweldige, grote en mooie beloften van verleden jaar, uitgesproken op podia, om kiezers achter zich te krijgen, zijn plotseling weg. Het waren gewoon losse flodders. Vandaag de dag durven zij die uitspraken niet meer te herhalen. Weg zijn ze, gewoon weggesmolten als sneeuw in de zon. Het is hard, maar het is de werkelijkheid. Niemand praat meer over wie nu president, vicepresident, minister van Financiën, Governor van de Centrale Bank en ook de voorzitter van DNA gaat worden. Plotseling zijn die gewilde kandidaten nergens meer te bespeuren. Iedereen is bang; bang voor wie? Iedereen zoekt zijn eigen stekkie en zijn eigen plaats voor 2010. Want wie wil niet, zonder ook maar iets te hoeven te zeggen in de DNA, maandelijks grof geld ontvangen en bovendien ook genieten van al die privileges? Allerlei rookwolken werden door “tjoeliks” gecreëerd om het politieke klimaat in een waas te omhullen. Namen van politici werden naar buiten gebracht.

Men moet gaan getuigen met diverse opgezette fantastische verklaringen van ruim 25 jaar geleden, met de bedoeling om iedereen het verkeerde pad te doen volgen. Inderdaad wacht een ieder op de ander en zitten ze allemaal op de loer, doch met vernieuwingen komen in de politiek durft niemand. Iedereen wil zo dicht mogelijk leunen tegen de voorzitter om alzo een riante plaats in 2010 te bemachtigen. Over enkele maanden zal de bom werkelijk barsten, want zij die in het verleden de moederpartij hebben verlaten, hoeven in 2010 bij de verdeling van posten niet meer te dromen en trappelen om een verkiesbare DNA-plaats en of een ministerspost. “A kaba”, werd al gezegd, dus moeten zij het nu maar zelf bekijken.

Er is geen weg terug, want zij zitten al te ver in de diepe put. We hadden al sinds 2005 zien aankomen dat er in 2010 een soort 'scramble partijtje' gaat ontstaan bij de verdeling van posities. Dit zal ook het geval zijn bij de nieuwe blokken. Nu al wordt in de wandelgangen gefluisterd dat het erop lijkt alsof veel jongeren naar voren zullen worden geschoven en de ouderen op de achtergrond het geheel moeten monitoren. We zullen zien als de tijd daar is ( "te wojo e jagi" ). Dat politici nu allerlei uitspraken hebben gedaan en de vuile was van partijgenoten en of bondgenoten op straat hebben gegooid, is bekend. De politiek kent immers geen grenzen. Het gaat in de politiek nog steeds om eigen belangen. Maar de kiezers van vandaag zijn ook bewuster en wijzer geworden en ze volgen bovendien ook de wereldgebeurtenissen in Azië , Afrika en Europa op de voet. Hun handlangers slapen niet en hun invloed werkt steeds dieper in op het volk dat ontevreden is.

Kadi Kartokromo

Een vermeldenswaardige lezing
Op woensdag 24 juni heeft de staatsrechtsgeleerde mr. dr. Fernandes Mendes onder auspiciën van de Sociëteit Republiek Suriname (Sores) een drukbezochte lezing gehouden, getiteld “Kiezen of delen”. In een helder betoog heeft de geachte spreker de manco’s in ons kiesstelsel blootgelegd. De spreker heeft met beeldmateriaal aangetoond dat indien de verkiezingen van 2005 op basis van algehele evenredige vertegenwoordiging zouden zijn gehouden de VVV niet vijf, maar acht zetels in DNA zou hebben behaald en DOE met twee zetels uit de bus zijn gekomen. Voor het overige zouden er zich geen noemenswaardige verschuivingen hebben voorgedaan, behalve dan dat de NDP twee zetels minder zou hebben behaald. Hieruit trek ik de conclusie dat een van de belangrijkste argumenten voor wijziging van ons kiesstelsel de ongelijkwaardige stem van de kiezer is, het ongelijkwaardige stemgewicht zoals de heer Fernandes Mendes het noemt. Een rechtvaardig en evenwichtig kiesstelsel moet naar mijn mening het gelijkwaardigheidbeginsel nastreven, d.w.z. dat zoveel mogelijk de stem van elke kiezer hetzelfde gewicht in de schaal moet leggen c.q. dezelfde waarde moet hebben. (zie het artikel “Waarachtige democratie” in de Ware Tijd van 30 maart 2009)
In voornoemd artikel zijn helaas enkele storende drukfouten geslopen. In de zesde alinea staat: “Een van de voorwaarden is dat de propaganda eerlijk moet zijn, ware van leugens en misleiding”. Het woordje ware moet uiteraard wars (afkering) zijn. Bij de tweede stelling staat in de elfde alinea: “De leden van de Nationale Assemblee, coalitie en oppositie hebben nu een unieke gelegenheid de kiezers te tonen dat zij ware democraten zijn, door zo spoedig mogelijk het huidige ondemocratische kiesstelsel af te schaffen en daarvoor in de plaats het landelijk evenredigheidsstelsel in te voeren, met als eventuele bijkomstigheid, maar niet onbelangrijk, resultaat dat o.a. het intellectueel niveau van ons hoogste staatsorgaan wordt verbeterd. I.p.v. het woord bijkomstigheid moet gelezen worden bijkomstig. Overigens deel ik de mening van de heer Fernandes Mendes dat wij in Suriname geen presidentieel stelsel hebben. Tot slot wil ik mijn waardering uitspreken voor de organisatoren van deze lezing, de Sores, de Weledelzeergeleerde heer H. Fernandes Mendes voor zijn wetenschappelijk onderbouwde lezing en last but not least voor zijn gastvrijheid, de heer mr. Bas Ahmad Ali.

A. Samson
 

Leidt een vegetarische voeding tot voedingstekorten?

Vegetariërs weren afhankelijk van hun overtuiging, vlees, vis, eieren en melk uit hun voeding. Dit betekent onvermijdelijk dat zij rijke bronnen aan hoogwaardige eiwitten, ijzer, vitamine B12 en calcium schrappen uit het voedingsaanbod. Toch komen welvaartziekten bij hen minder voor. Dat komt omdat zij genotproducten als koffie, thee en alcohol matigen; dankzij voldoende dagelijkse fysieke activiteit, zullen de micronutriënten beter worden opgenomen. Hun voeding is rijk aan planten die voorzien in voldoende koolhydraten en vezels: soja, graanproducten, peulvruchten, noten, zaden, aardappelen, bio en lokaal geteelde seizoensgroenten en -fruit behoren tot het basisvoedsel van vegetariërs.

 Deze voeding is vezelrijk waardoor ze kunnen beschikken over een gezonde darmflora. Vlees wordt vervangen door graanproducten. Soja is een volwaardige eiwitbron maar granen hebben als limiterend aminozuur lysine, peulvruchten methionine. Door eiwitten juist te combineren, is het mogelijk vlees te vervangen en te komen tot volwaardige eiwitcombinaties met alle essentiële aminozuren in voldoende hoge concentratie. Omdat hun eiwitbronnen uit planten worden geleverd, zijn ze tegelijk vezelrijk en voorkomen ze de vorming van schadelijke afbraakproducten zoals bij het eten van vlees. Door geen vlees te eten, zal de inname van verzadigde vetten lager liggen in vergelijking met niet vegetariërs. Maar door de hoge aanvoer van plantaardige voedingsbronnen, zal de aanvoer van linolzuur erg hoog zijn en kan er een tekort ontstaan aan Omega 3 vetzuren (met name aan EPA/DHA uit visoliën) indien een onjuiste voedingskeuze wordt gemaakt. Het is dus erg belangrijk te letten op een evenwichtige aanbreng tussen linolzuur en linoleenzuur.

 Dit kan dankzij inname van noten en hun ongeraffineerde oliën uit soja, walnoten, tarwekiemen, maïs, raapzaad, lijnzaad, olijven. De oliën mogen evenwel niet verhit worden. Bij semi-vegetariërs die hun DHA uit inname van vette vis of kippe-ei kunnen halen, zal het makkelijk zijn om tot een goede verhouding linolzuur/linoleenzuur te komen. De opname van ijzer, alhoewel rijk aanwezig in peulvruchten en granen, gebeurt niet zo efficiënt als bij vlees. Dit hoeft geen probleem te zijn indien een vitamine C bron wordt gecombineerd met de ijzerbron, dit wil zeggen dat vers fruit eten of vers geperst fruitsap drinken bij de maaltijd ijzertekort voorkomt.

Sommige groenten (brocoli, kolen, spinazie, tuin- en waterkers), kruiden (bieslook), noten, zaden en bessen voorzien in goed opneembare calciumbronnen, alhoewel de calcium concentratie in deze planten veel lager is dan in zuivelproducten en de aanbevolen calcium-inname zelden wordt bereikt. Toch hebben vegetariërs een goede botstructuur. Calcium uit plantaardige bronnen wordt namelijk beter opgenomen door het organisme. Een eiwitrijke voeding, op basis van vers vlees en bereide vleeswaren, is niet enkel fosforrijk, het zal de calcium opname ook belemmeren. Indien de voedingsopname bestaat uit basisplanten en niet uit geraffineerde voeding zal er minder verlies aan calcium zijn maar wordt er in de plaats daarvan meer opgenomen. Vitamine D zorgt samen met calcium tot sterke botten. Vitamine D vind je in de basisvetten, ongeraffineerde olie, noten, vette vis, hoeveboter. Niet al dit basisvoedsel wordt gegeten door vegetariërs. Toch zijn er geen tekorten omdat vitamine D ook door de huid wordt aangemaakt, dankzij voldoende blootstelling aan de zon.

Het is slechts de inname van vitamine B12 (aanwezig in vlees, vis en zuivel) die té laag is bij alle groepen van vegetariërs (ook zij die eieren en zuivelproducten eten). Deze vitamine is ondermeer belangrijk voor de werking van het centrale zenuwstelsel. Tekorten kunnen zenuw-afwijkingen en bloedarmoede veroorzaken; vandaar dat wordt aangeraden om deze vitamine via supplementen in te nemen; dit is ook het geval bij zuigelingen én ouderen bij wie de opname van vitamine B12 daalt. Mits men een evenwichtige en volwaardige basisvoeding die voldoende energie levert in acht neemt en met toediening van vitamine B12 supplement kan een vegetarische voeding perfect alle essentiële voedingstoffen aanbrengen en dit zowel bij zuigelingen, kinderen, adolescenten, volwassenen, sporters (letten op voldoende energietoevoer zeker ook bij adolescente sporters) en ouderen en zo bijdragen tot een langer en gezond leven.

HUISELIJK GEWELD, EEN DUIVELSPRAKTIJK
Huiselijk geweld is niet een op zichzelf staand probleem. Het is maar één van de gevolgen van andere, abominabele, verfoeilijke, praktijken. Excessief, overmatig alcohol- en drugsgebruik, het door gokverslaving of door het eropna houden van buitenvrouwen, wegdragen van huishoudgeld, alsook het zich zonder kennis inlaten in de wereld van (boze) geesten onder de noemer van cultuurbeleving. In de bestrijding van huiselijk geweld moeten we eerst maar eens naar déze zaken gaan kijken; voorlichting geven, dit ontmoedigen en in sommige gevallen strafbaar stellen, anders vervallen we in symptoombestrijding: bestrijding van het verschijnsel, wat zeer weinig resultaat oplevert. Hoge straffen bij huiselijk geweld alléén zullen niet helpen. De oorzaken liggen dieper.

Alvorens we verder gaan, wil ik een allesomvattende definitie proberen te geven voor huiselijk geweld: geweld met fysieke of verbale kracht, welke binnen de sfeer van echtparen, ouders, kinderen, families en verzorgers in een vertrouwde of bekende omgeving, thuis, tehuis, opvanghuis, plaatsvindt, met een al dan niet een structureel karakter, beïnvloed door aangeboren afwijkingen, verkeerde opvoeding, alsook en vooral, ophitsende boze geesten.
Dit laatste wordt onderschat. De gevolgen zijn er voor lichaam en geest, soms zelfs traumatische aandoeningen. Wat ik in dit stuk wil benadrukken, is de oorzaak welke komt vanuit die onzichtbare duivelse, demonische hoek van ophitsers en aanzetters, die een heel andere benadering c.q. behandeling kent en zelfs om een heel nieuwe levensstijl vraagt.
Alcohol- en drugsgebruik zijn wortels van kwaad en zondige praktijken.

Zich bemoeien met de wereld van de geesten is ons niet voorgeschreven door onze Lieve Heer en zeker niet hen raadplegen, aanbidden, zich voor hen openstellen en in trance raken. Dit zijn bronnen van het kwaad; met gewelddadigheid en seksuele drang als uitvloeisels, wat resulteert in schade aan gezin en samenleving. Vanuit mijn studie en religieuze praktijk ken ik gevallen die deze oorzaken duidelijk aangeven. Boosheid nodigt het kwaad uit en dat staat vast. Engelen zijn bij de zichzelf beheersende gelovige, maar die vertrekken terstond wanneer hij boos begint te worden. En hun plaats wordt ingenomen door ophitsende duivels. Profeet Muhammad, moge zegen en vrede van Allah met hem zijn, gaf driemaal op rij het advies ‘Wordt niet boos’, als waarschuwing aan gelovigen. Een persoon die na alcohol of drugsgebruik zijn vrouw of man onheus bejegent, of terroriseert, heeft als boosdoener de alcohol- of drugsconsumptie.

Hij of zij vertoont een woede-uitbarsting of onzedelijk gedrag, maar de bron is Satan, de Verdorvene. En wie lichtvaardig hierover denkt, zal dweilen met de kraan open. In beschonken, dronken toestand, staat de deur wagenwijd open voor deze kwade indringer. En degene die stopt met alcohol- of drugsconsumptie, zal drastisch zijn zedelijk peil zien stijgen. Jaloezie, onbeheersbare lustgevoelens, die tot geweld en perversie kunnen leiden, hebben dezelfde bron als oorzaak. De mens is perfect geschapen en moet zijn natuurlijke aanleg volgen, anders gaat alles mis; vroeg of laat. Er zijn minstens drie zaken die wij moeten kennen: 1. De Duivel komt altijd in het echtelijke leven chaos creëren om banden te ontbinden. 2. De Duivel gebruikt mens en geest voor boze influisteringen,om de mens af te houden van het aanbidden van zijn Heer, om ongehoorzaam aan Hem te zijn en om hem te halen uit zijn natuurlijke, goede geaardheid.

Dat heeft Iblies, Satan, gedaan met onze stamvader Adam en dat doet hij nu met zijn nakomelingen en dat zijn wij. Valse aanbiddingen, perversie, geweld en echtscheidingen, ziektes, kwellingen, doodslag; dat zijn z’n werkgebieden. 3. De mens zoekt zelf contact met boze geesten en is bereid daarvoor te betalen. In het echtelijke leven moet men ervan doordrongen zijn dat alleen de Enige God, Heer en Schepper, bij alles hulp kan bieden, onder voorwaarde dat Hij alléén wordt aanbeden. Ook de vrome mensen hebben te verduren, maar kunnen aanvallen van Satan afslaan door Gods Hulp in te roepen; zij zijn geduldig en wachten tot hun Heer het kwaad of de beproeving van hen wegneemt. Wanneer een man naar zijn vrouw verlangt, en laten wij ons in dit voorbeeld beperken tot gehuwden, ofschoon niet-gehuwden dit verschijnsel ook ervaren, zal ze tot hem komen.

Doet ze dat niet -zonder geldig reden– dan is een fundamenteel recht van de man/echtgenoot aangetast. En dit is de basis voor conflict. Wanneer man en vrouw godvrezend zijn, dan kennen ze beiden de goddelijke wetgeving op dit punt en horen ernaar te leven. De mensen die onverschillig in geloofszaken zijn, vertrouwen op traditie en cultuur. En denken zo hun recht te halen. Dan komt er ook nog bij het gendergelijkheidsdenken van vele vrouwen, die een totaal andere oriëntatie kent en alleen maar de problemen doen toenemen. Kortom, duivelse influisteringen zorgen ervoor dat de vrouw opstandig wordt, vaak zonder noemenswaardige aanleiding en dat bevreemdt de man. De godvrezende man zoekt naar dialoog, hij negeert, omzeilt of verdraagt geduldig de beproeving. Hij roept in zijn gedachten de hulp van zijn Heer in en wacht op het resultaat, zoals eerder vermeld. Anders is het bij de seksueel actieve man die niet de weg omhoog zoekt of vergeet te zoeken en meteen zijn rechten claimt vanuit haar onderhoud waarin hij voorziet; traditie of cultuur ook al vermeld.

Hij was de makkelijkste prooi voor kwade influisteringen en ophitsingen. Verbaal geweld ontaardt in fysiek geweld, met soms ook nog dodelijke gevolgen. Een scheiding wordt vaak onvermijdelijk wanneer zaken structureel worden en een scheiding kent alleen verliezers; ook de samenleving verliest een steunpilaar. De man wilde slechts zijn legale lusten op zijn echtgenote bevredigen waarin zij mogelijk ook bevrediging vond. Of soms zijn gezag doen gelden en in weer andere gevallen, niet bereid zijn te praten. Resultaat is dan scheiding, eenzaamheid, jarenlange alimentatieplicht. Wie in dit land iemand middels duistere praktijken behekst, opzadelt met een bakru, jorka, of andere kwellingen, tot de dood erop volgt, wordt niet vervolgd. Mij werd door een gedupeerde verteld, dat, nadat zijn eigen zus, via demonische vaardigheden, hem naar de andere wereld wilde helpen, hij aangifte deed met het overtuigende bewijs van zichtbare attributen voor zijn huis. De politieman, onverschrokken, zei dat hij de aangifte niet kon opnemen omdat er geen wetsartikel voor bestaat. Waarna deze man op zijn beurt met tegenzin alternatieve hulp zocht.

Deze groep mensen, die willens en wetens het kwaad opzoeken om hun problemen op te lossen en niet hun Heer, moeten weten dat het een zondige praktijk is. Hoe kan men zijn eigen lichaam openstellen om in trance te raken om vervolgens mensonwaardige perverse handelingen te verrichten als aap, slang of paard; door omstanders te worden verheerlijkt, zelfs de televisie maakt er melding van onder de noemer van religie en cultuur. Terwijl je de kroon van de schepping bent? In de Heilige Quraan staat: ‘O mens, wat heeft jou weggeleid van jou Heer, de Edele? Degene Die jou geschapen heeft en daarna vervolmaakte en de juiste verhoudingen gaf?’ (82:6-7) En: Voorwaar, degene die haar (zijn ziel) zuivert zal welslagen. En waarlijk verliest degene die haar (de ziel) bederft. (91:9-10) Het is vooral binnen deze families dat de gruwelijkste en meest mensonterende praktijken zich afspelen, van peuter tot opa. En wie wil mag dit tegenspreken.

Seksuele perversie en geweld. Satan heeft daar zijn tehuis. Satan, de Verdorvene, streeft naar niets anders dan de schepping van God/Allah te bederven. En degenen die in zijn valkuilen terecht zijn gekomen, waarna hij hun natuurlijke goede aanleg en geaardheid heeft veranderd tot verdorvenheid, moeten weten dat er nog steeds redding is om terug te keren, hulp te zoeken en berouw te tonen aan hun Heer. Er is altijd redding. Tref maatregelen tegen alle soorten vormen van huiselijk geweld en begin met het leiden van een godvrezend leven en zoek bescherming bij jou Heer. Reinig je lichaam, je kleding, je woonomgeving. Vermijd de duivelse liederen op radio en televisie en de slechte culturen en gewoontes die men ons opdringt. Selecteer je vrienden en leef kuis en voorbeeldig. Wees maatschappelijk betrokken en help elkaar.

Help bouwen aan de beschaving en het bevredigen van collectieve behoeften. Kies voor dialoog en niet voor confrontatie. ‘Wordt niet boos’. Wees de eerste die wil verzoenen en stel je nederig op, dan heb je God/Allah altijd aan je zijde. De Schepper heeft rechten op ons en niemand is de ander zijn bezit. De vrouw wordt in bruikleen aan de man gegeven, en de beste man is hij die goed is voor zijn vrouw (en de kinderen). Er moeten meer buurthuizen komen en meer mensen als vrijwilligers voor jeugd- en jongerenwerk, in alle wijken. Men moet zich niet gaan verschuilen achter dat mooie woord ‘cultuur’, terwijl men met niets anders bezig is dan kwade praktijken. Onnatuurlijk bezig zijn is geen cultuur. God/Allah brengt geen verandering in de toestand van een volk als die niet zichzelf wenst te veranderen. Beheers de begeertes en de lusten en wees daarvan geen slaaf. Profeet Muhammad, moge zegen en vrede van Allah met hem zijn, zei, dat de man die zich aan illegale seks overgeeft, de Dag Des Oordeels, zijn lichaamsdeel dat naar beneden hangt, achter zich aan zal slepen en ook over de vrouw had hij in dit verband wat te zeggen(…). Drink met mate, het begin van de intentie om volledig te stoppen. En werk mee aan ons aller missie: het bouwen aan de menselijke beschaving.

Haji Sayfullaah
baytuldawa@hotmail.com

Geelwortel (hardie) werkt preventief op prostaatkanker,
Alzheimer en dementie

Geelwortel (kurkuma) of hardie zoals Hindoestanen het kruid noemen, is een van de belangrijkste ingrediënten van kerriepoeder en staat bekend als smaakmaker in de Indiase keuken; het zorgt voor de warme, bittere smaak van kerrie en de bekende gele kleur. Dit kruid dat haast bij elk Indiaas gerecht wordt gebruikt, blijkt een genezende werking te hebben. In de Ayurvedische geneeskunde in India wordt geelwortel al duizenden jaren gebruikt als middel om de algehele spijsvertering te bevorderen. Tegenwoordig geloven ook steeds meer westerse wetenschappers dat het kruid meer te bieden heeft dan een lekkere smaak. Chinese, Indiase en Amerikaanse wetenschappers hebben ontdekt dat kurkuma een ontstekingremmende werking heeft: het stopt de ontwikkeling van vele vormen van kanker. De wetenschappers ontdekten dat geelwortel remmend werkt op hormonen die prostaatkanker veroorzaken en dat het kruid in combinatie met bestraling kankercellen vernietigt die ongevoelig zijn voor bestraling alleen. Vermeldenswaard is dat India, waar de meeste kurkuma geconsumeerd wordt, de laagste cijfers voor prostaatkanker ter wereld heeft: slechts 5 op de 100.000 Indiase mannen krijgen prostaatkanker tegenover 115 op de 100.000 Britse mannen.

Volgens wetenschappers heeft het eten van drie maaltijden per dag, met in elke maaltijd een lepel kurkuma, een preventieve werking. Tot nu toe berusten de toepassingen van kurkuma op eeuwenlange praktische ervaringen. Tegenwoordige studies bevestigen deze medicinale eigenschappen van geelwortel. Er komen zelfs nieuwe toepassingen aan het licht. Kurkuma heeft een gunstige werking op de ziekte van Alzheimer en op het geheugen (het voorkomt dementie ). India is het enige land ter wereld waar Alzheimer nauwelijks voorkomt. Recent onderzoek toonde aan dat een geelwortelconsumptie leidt tot een vermindering van de concentratie van de stof die de hersenen van Alzheimer-patiënten als het ware verstopt. Ook kwamen er betere geheugenfuncties naar voren bij regelmatig gebruik van geelwortel. Het kruid blijkt de hersenen te kunnen beschermen tegen beschadiging door giftige stoffen als cyanide en lood. Ook werd aangetoond dat geelwortel kan helpen trombose te voorkomen omdat het de eigenschap heeft samenklontering van bloedplaatjes te remmen. Wat kanker betreft, zijn er onderzoeken gedaan die aantonen dat geelwortel de ontwikkeling van nieuwe bloedvaatjes in de tumor afremt (in een tumor worden er nieuwe bloedvaatjes ontwikkeld om de tumor te voorzien van voedingsstoffen). Doordat de ontwikkeling van bloedvaatjes wordt geremd, gaan de tumorcellen sneller dood.

Verder is geelwortel een antioxidant en heeft een positieve werking op het maagdarmkanaal (bevordert de spijsvertering, wekt eetlust, helpt bij winderigheid, chronische diarree en spastische dikke darm), op lever en galblaas (beschermt de lever tegen gif), op het immuunsysteem en hart en bloedvaten. Het zuivert het bloed, bevordert de bloedsomloop en zuivert en voedt de huid.
Geelwortel kan je op verschillende manieren gebruiken. De meest gemakkelijke manier is om enkele theelepels hardie-poeder toe te voegen in het eten (in groente, vis en vlees en soep). Je kan ook 1 a 2 theelepels kurkuma-poeder oplossen in een glas hete melk en die elke ochtend drinken. Ook kan je een halve lepel poeder toevoegen in een kopje kokend water en het als thee drinken. Bij spierverrekking en zwelling wordt een pasta van kurkumapoeder (met water gemaakt) op de gewenste plek aangebracht. Pukkeltjes, steenpuisten en andere huidaandoeningen worden behandeld met een smeersel van geelwortel (wordt gemaakt door de poeder met een beetje water te mengen). Hindoestaanse bruiden en bruidegommen worden een dag tevoren gesmeerd met een pasta van geelwortel; de bedoeling is om de huid grondig te reinigen zodat de toekomstige echtparen op de dag van het huwelijk stralen van schoonheid.

Het kruid is heel veilig en vertoont bij normale doseringen (3 tot 5 theelepels per dag) geen bijwerkingen. Zoals elk ander middel heeft ook geelwortel gebruiksaanwijzingen. Te hoge doseringen kunnen het maagslijmvlies prikkelen (mensen met een maagzweer mogen het dus niet gebruiken). Men mag het kruid ook niet gebruiken bij ernstige leverfunctiestoornissen. Mensen die bloedverdunners gebruiken, mogen geen hoge dosis kurkuma gebruiken vanwege de uitwerking ervan op de bloedplaatjes. Kurkuma wordt moeilijk in het bloed opgenomen, maar gecombineerd met zwartepeperpoeder is de opname ervan heel hoog.
Als kurkuma een medicinale goudmijn is, waarom ontgint de farmaceutische industrie deze stof dan niet? Dat heeft met geld te maken. Normaal worden er klinische tests uitgevoerd om een geneesmiddel goedgekeurd te krijgen door de overheid; farmaceutische bedrijven moeten miljoenen (risico) geld steken in de onderzoeken. De beloning is dan een patent dat 20 jaar exclusieve verkooprechten garandeert aan het bedrijf. Met kurkuma is er een probleem in dit opzicht: twee Amerikaanse artsen kregen in 1997 patent op kurkuma als wondgeneesmiddel. Maar India tekende bezwaar aan, omdat het in haar ogen onmogelijk is om geneeskrachtige eigenschappen te “ontdekken” die in India al duizenden jaren bekend zijn. Het bezwaar werd gehonoreerd en het farmaceutische bedrijf verloor daarmee grote bedragen geld dat zij had gestoken in de onderzoeken. Een bedrijf in Amerika is bezig een synthetische, krachtige versie van kurkuma te maken onder een andere naam. Dit bedrijf ontwikkelt een kurkuma verwant middel om prostaatkanker en andere soorten kanker te behandelen.

Gelukkig hoef jij niet veel geld te uit te geven: je hoeft geen rechten te kopen om het kruid te kunnen gebruiken en kurkumapoeder is vrij goedkoop. De wetenschappelijke wereld is het erover eens dat de kans klein is dat kurkuma kwaad kan. Het is misschien wel de gemakkelijkste, goedkoopste en effectiefste manier om gezond te blijven. Alleen moet je meer Indiaas willen eten.

Jack Mohanlal ( j.mohanlal@tiscali.nl )

Private kapitaalstroom naar ontwikkelingslanden droogt verder op

De netto private kapitaalstroom naar de ontwikkelingslanden zal dit jaar terugvallen tot ongeveer 363 miljard dollar. Dat is zowat een vierde van het record van bijna 1200 miljard dollar uit 2007 en ook fors minder dan de 707 miljard van vorig jaar, zegt de Wereldbank in een nieuw rapport. De achteruitgang van private leningen en investeringen is groter dan tijdens de Latijns-Amerikaanse schuldencrisis van de jaren 80 of de gecombineerde Aziatische en Russische crisis van eind de jaren 90, en nu worden bijna alle ontwikkelingslanden getroffen.
"De internationale markten blijven ontregeld en de perspectieven voor de ontwikkelingslanden zijn somber”, schrijven de experts van de Wereldbank in hun Global Finance Report 2009. Het rapport brengt de internationale kapitaalstromen in kaart.

Risico op nog grotere malaise
Ontwikkelingslanden zullen problemen krijgen hun schulden te herfinancieren, waarschuwt de Wereldbank. Ze zullen het tekort moeten bijpassen uit hun deviezenreserves of hulp vragen aan het Internationaal Monetair Fonds (IMF) of de Wereldbank. Als dat onvoldoende aarde aan de dijk zet, dreigen er voor veel landen afbetalingsproblemen en kunnen ook binnenlandse investeerders hun geld wegsluizen. Dat loopt dan uit op een nog veel grotere economische malaise.
Intussen loopt het begrotingstekort in veel rijke landen op. Die zullen hun belastingen moeten optrekken of nieuwe obligatieleningen moeten uitschrijven. Dat drijft de interestvoeten op, wat ook in de ontwikkelingslanden pijn zal doen.

Arme landen verstoken van hulp
De kans dat donorlanden in deze barre tijden hun hulp aan de ontwikkelingslanden gevoelig zullen optrekken, is volgens het rapport klein. In de meeste landen staat de begroting onder druk en de recessie vermindert de ontwikkelingsbijdrage van landen die mikken op een bepaald percentage van hun bruto binnenlands product. Het IMF verwacht ook dat alle donorlanden samen hun inspanningen dit jaar met ongeveer een derde zullen terugschroeven.
De rijke landen hebben in april samen met opkomende landen als India en China afgesproken het IMF en de ontwikkelingsbanken meer geld ter beschikking te stellen om landen in nood bij te staan. Maar in het rapport geeft de Wereldbank toe dat het leeuwendeel van dat geld naar opkomende landen en middeninkomenslanden zal gaan.

Sombere vooruitzichten
Het rapport doet de bezorgdheid toenemen dat arme ontwikkelingslanden jaren zullen nodig hebben om de gevolgen van de financiële crisis weg te werken. Samen met verscheidene VN-instellingen schat de Wereldbank dat de crisis tegen eind van dit jaar 200 miljoen mensen extra onder de armoedegrens van 2 dollar per dag kan duwen. En dit jaar stijgt het aantal wereldburgers dat chronisch honger lijdt waarschijnlijk tot meer dan een miljard.
De Bank schat dat de wereldeconomie dit jaar met 2,9 procent zal inkrimpen, na de matige groei van 1,9 procent vorig jaar. China en India blijven groeien, maar de overige ontwikkelingslanden kijken aan tegen een terugval van 1,6 procent. Het herstel zal langzaam gaan: voor volgend jaar zit er voor de wereldeconomie misschien een groei van 2 procent in, voor 2011 3,2 procent. De effecten van een relance sijpelen overigens maar langzaam door tot de bevolking, waardoor de gestegen werkloosheid nog lang een probleem zal blijven in de rijke landen en de ontwikkelingslanden die veel handel drijven met industrielanden. “De omstandigheden zullen aan een recessie blijven doen denken”, besluit de Wereldbank.

De blijvende onzekerheid rond de gezondheid van de banken in de rijke landen en bezorgdheid over de extra schulden die deze landen aangaan om hun economie te stimuleren, maken de vooruitzichten extra somber. “De nood om het bankensysteem te hervormen en de beperkingen op een expansief beleid die duidelijk worden in de hoge inkomenslanden, houden een internationale relance tegen”, zegt Justin Lin, de chef-econoom van de Wereldbank.

Abid Aslam
(IPS)

Neocons vallen Obama
aan over Iran

De voorzichtigheid van de Amerikaanse president Barack Obama met betrekking tot de politieke crisis in Iran maakt hem kwetsbaar voor de aanvallen uit neoconservatieve hoek. Rechtse haviken roepen hem op om de Iraanse oppositie onvoorwaardelijk te steunen en de diplomatieke toenadering tot het Iraanse regime op te blazen.
De terughoudendheid van Obama heeft veel lof gekregen van Iraanse activisten, kenners van de regio en een groot deel van het Amerikaanse diplomatieke establishment. Ze zijn het erover eens dat Amerikaanse steun voor de Iraanse oppositie een averechts effect zou kunnen hebben.
“Wat er in Iran gaande is, is een zaak van het Iraanse volk, en het is aan hen om hun stem te laten horen”, zei Nobelprijswinnares Shirin Ebadi in de Washington Post donderdag.
De rechtse haviken in de VS zijn het daar niet mee eens. Ze verhogen de druk op de president om een actief standpunt in te nemen en vergroten daarmee het risico op politieke schade voor Obama als de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad aan de macht blijft.

De leiders van de aanval zijn prominente Republikeinse congresleden zoals senator John Mc.Cain en volksvertegenwoordiger Eric Cantor, maar ook bekende neoconservatieve commentatoren als Robert Kagan. Die schreef in de Washington Post dat “de strategie van Obama hem in het kamp van de Iraanse overheid plaatst om zo snel mogelijk naar de orde van de dag over te gaan.” Ook de invloedrijke commentator Charles Krauthammer noemde de terughoudendheid van de Amerikaanse regering “schandalig” en een “impliciete steun voor het repressieve regime in Iran.”
Wie oproept voor een duidelijk pro-Mousavi standpunt “speelt met dynamiet”, zegt Patrick Disney van de National Iranian American Council (NIAC), een groep die de activisten in Iran steunt. “Dat zou de hardliners in Iran in het beste geval het argument geven dat de hervormingsgezinden poppen van het Westen zijn. In het slechtste geval zou het de bevolking nog meer opzwepen en de situatie helemaal oncontroleerbaar maken”, schreef hij op de blogsite Huffington Post.

Veel haviken in de VS kijken inmiddels al verder dan de huidige politieke crisis, die volgens velen zal eindigen in een onvermijdelijk verlies van de oppositie, en verzetten zich tegen diplomatieke toenadering tot Teheran.
Ze voeren aan dat de veronderstelde fraude bij de verkiezingen en de hardhandige onderdrukking van de protesten het bewijs zijn dat de top van de Islamitische Republiek te brutaal en te agressief is om mee te onderhandelen.
In de rechtse vleugel, ook buiten de neoconservatieve groep, groeit de mening dat de enige oplossing van het Iraanse probleem een volledige regeringswissel in Teheran is. Mousavi en zijn volgelingen zijn echter helemaal geen voorstander van het einde van de Islamitische Republiek. Bovendien heeft Mousavi al duidelijk gemaakt dat hij Irans nucleaire programma verder wil zetten.

Precies daarom vinden sommige neoconservatieven dat een overwinning van Ahmadinejad beter zou zijn, omdat zijn confronterende koers het makkelijker maakt om internationale steun te verzamelen voor sancties tegen Iran. Ook in Israël zijn velen die mening toegedaan. Dinsdag zei Meir Dagan, hoofd van de Mossad voor de Knesset, dat “een overwinning voor de hervormingsgezinde kandidaat Mousavi een probleem zou zijn, omdat Israël de wereld zou moeten overtuigen van ernst van de Iraanse dreiging, omdat Mousavi als gematigd beschouwd wordt.”

Daniel Luban
(IPS)
 

De kwalificaties van politici en politieke dynastieën

Met het doorstaan van de hitte van het vuur wordt ijzer omgezet in staal. In het bedrijfsleven bereikt men de top meestal alleen als men de verschillende functies binnen het bedrijf met succes heeft uitgeoefend. In familiebedrijven zorgen de eigenaren er meestal voor, dat hun zonen/dochters, die het bedrijf zullen overnemen, een passende opleiding en training volgen, gericht op het verkrijgen van de inzichten en vaardigheden, die nodig zijn voor het leiden van het bedrijf.
Voornamelijk in de wereld van de politiek komt het voor, dat politici zonder enige referentie of voorafgaande training en ervaring, geplaatst worden in zeer belangrijke en leidinggevende functies, waarbij beslissingen worden genomen, die bepalend zijn voor het lot en de toekomst van duizenden mensen.
Eén van de meest misplaatste ideeën van politici is, dat zij zichzelf in staat achten iedere functie te kunnen bekleden, van diplomaat tot minister, van parlementariër tot president. Zij deinzen er niet voor terug om beslissingen te nemen in professionele aangelegenheden, die eigenlijk overgelaten moeten worden aan deskundigen.

De niet-presterende-Staat
Na het vertrek van de koloniale machthebbers trad in de nieuw onafhankelijk geworden landen een nieuwe politieke elite in de voetsporen van de vertrokken politici. Zij kregen nu de macht om te patroniseren, dat wil zeggen, zij hadden nu alle ruimte om ongehinderd functies uit te delen aan familie, vrienden en partijgenoten, zonder dat er al te veel gelet werd op kwalificaties, competentie en integriteit. De ontwikkeling van het politieke systeem in veel van de nieuw onafhankelijk geworden landen maakte dat de politiek de beste, de snelste en de zekerste route was naar rijkdom, welvaart en aanzien.
Politici in zowel Afrika, Azië en Latijns Amerika zijn zeer behept om ministeriële functies te bekleden. Echter, een algemeen probleem in deze landen is, de incompetentie van veel politieke leiders, hetgeen vaak resulteert in een politieke constellatie, die niet in staat is, zorg te dragen voor een effectieve regering en efficiënt bestuur. Volgens Appu Soman van de Harvard Universiteit kan, naast categorieën, zoals “failed states’ en “failing states”, nu ook gesproken worden over een nieuwe categorie, namelijk, de niet-presterende-staat.

Sluwe personen zien heel gauw in, dat een kleine schare van supporters vaak al voldoende is om een zekere politieke “leverage” te krijgen, en zodoende het pad van de rijkdom te betreden. De versplintering en de versnippering maakt dat één partij de meerderheid voor het vormen van een regering niet meer kan behalen. Zo ontstaan coalitieregeringen, waarbij de partijen, de ministeries die zij toegewezen krijgen, behandelen als prinsdommen/koninkrijken, die in hun voordeel gemolken kunnen worden. Zelfs een competente president of minister kan in dit coalitiesysteem volkomen gefrustreerd worden door incompetente of dwarsliggende coalitiegenoten, die vaak ook een eigen agenda hebben. Het hang, stoot- en breiwerk in deze coalitieregeringen creëert vaak een lus en strop, die continu boven de nek van de regeringsleider hangt. Er gaat meer tijd zitten in het lijmen van breuken dan in het besturen van het land.

Een nieuwe kaste in India
De gelegenheid voor het behalen van persoonlijke voordelen via publieke functies maakt dat de politiek een automatische carrière keuze wordt voor het politieke nageslacht. Zonen, dochters en echtgenoten nemen over van vader, moeder of echtgenoot/echtgenote; volgens Soman wordt op deze wijze een nieuwe Indiase kaste gevormd, met name, een kaste van bestuurders/regeerders, die niet veel verschilt van de traditionele Kshatriya kaste.
Precies als bij de reeds bestaande kasten, specialiseert de nieuwe kaste zich in één beroep, namelijk: de politiek. Zoals men vroeger geboren werd als handelaar of als timmerman, zo wordt men nu geboren als politicus. En net als de oudere kasten is er ook nu geen behoefte aan enige kwalificaties voor enig beroep: geboorte alleen is voldoende. Zo krijgt het land successieve regeringen bemenst met niet gekwalificeerde personen, die falen in het uitvoeren van centrale regeringstaken zoals: de handhaving van wet en recht; het voorzien in de basisvoorzieningen van een moderne samenleving en het brengen van welvaart voor een ieder.

Politieke dynastieën.
In de ‘Hindustan Times” van 30 mei 2009, wijst de bekende columnist, Vir Sanghvi erop, dat de politiek in India een familiezaak aan het worden is. Hij geeft een lijst van namen van de onlangs door premier Manmohan Singh benoemde ministers, van wie een verontrustend deel geboren is in politieke families. Enkele voorbeelden:
- Farooq Abdullah is de 2e generatie van een politieke dynastie, gesticht door zijn vader, Sheikh Abdullah; Farooq en zijn schoonzoon zijn nu ministers in de centrale regering in Delhi, zijn zoon Omar is de huidige ‘Chief Minister’ (=Eerste Minister) van Jammu & Kashmir.
-Agatha Sangma is de dochter van de vroegere parlementsvoorzitter, Purno Sangma.
-Duraisamy Napoleon is de neef van de vroegere minister van Staat, K.N. Nehru.
-Ook in de verschillende deelstaten van India regeren politieke dynastieën. Vasundhare Raje, de prinses die Suriname in 1999 bezocht als onderminister van Buitenlandse Zaken en ex- Eerste Minister van Rajasthan, is de dochter van de vroegere ‘Rajmata’ van Gwalior. Vasundhare’s zoon, Dushyant Singh, is lid van de Lok Sabha.
-De 85-jarige Muthuvel Karunanidhi, Eerste Minister van Tamil Nadu, heeft nu zijn 56-jarige zoon, M.K. Stalin, benoemd tot zijn ‘deputy’, terwijl zijn oudste zoon, M.Azhagiri, ook een minister is in het tweede kabinet Manmohan Singh.

De jonge politici, die uit politieke dynastieën voortspruiten, zien niets verkeerds hierin. Hun redenering is, dat het een Indiase traditie is, dat kinderen treden in de voetsporen van hun ouders. Acteurs, doktoren en advocaten doen dat, waarom dan geen politici? Bovendien, de kiezers stemmen op ons, we kunnen niet weigeren.
Dezelfde redenering vindt men ook bij criminelen, die de politiek ingaan, zij zeggen “als wij zo slecht zijn, hoe komt het dan dat mensen op mij stemmen? En als mensen mij kiezen, hoe kan ik weigeren”?
De Nehru-Gandhi familie is de bekendste politieke dynastie in India, maar in de rest van Zuid en Zuidoost Azië zijn er ook andere dominerende politieke dynastieën; de Bhutto’s in Pakistan, Sheikh Hasina en Begum Khaleda Zia in Bangladesh en de Lee’s in Singapore. En in de Verenigde Staten van Amerika, kennen wij de Bushes en de Kennedy’s.

In ons land hebben we (nog) geen uitgesproken politieke dynastieën. Maar net als India, hebben wij in Suriname de zogenaamde “Fixers”. Zij zijn de zonen en dochters, echtgenoten, schoonfamilie, neven en nichten van politici, die niet op de voorgrond treden, maar op de achtergrond vertoeven, van waaruit zij, via de contacten van (schoon)vader of (schoon) moeder of oom, tegen betaling, kleine en grote deals voor het publiek kunnen ‘fixen’ of regelen. In India worden zij ook wel “Fixcellencies” genoemd.

Rudie Alihusain

Moeizaam traject naar basic education in Suriname

Waar ligt het aan, zou de algemene ‘main’ of hamvraag kunnen zijn. Wat zijn de onderliggende oorzaken die het traject bij de uitvoering van het project ‘Basic education’ in Suriname stagneren. Het is een uitdaging niet alleen, maar bovenal een vrij interessante zoekactie naar het identificeren en helder stellen van zaken die allemaal een negatieve uitwerking hebben op het onderwerpelijke.
Bij deze zoekactie wil ik als eerste de volgende vragen opwerpen en een antwoord daarop formuleren; hoe zit het met het macro denken en handelen op het Minov aangaande het BEIP (Basic Education Improvement Program)? Is er voldoende gecommuniceerd intern/ extern ten aanzien van BEIP? Bestaat er commitment met het programma? Is er sprake van een open mind voor een fundamentele structurele en inhoudelijke innovatie van ons onderwijs? Spelen politieke motieven in de vorm van steekspelletjes een rol in dit geheel?
Alvorens de hierboven opgeworpen vragen te behandelen, lijkt het mij goed
samenvattend in te gaan op de historie om te geraken tot het construeren van
het/een basisonderwijs in Suriname.

Suriname in VN
Suriname werd in 1975 onafhankelijk en werd als zelfstandig land in hetzelfde jaar lid van de supranationale organisatie VN. In 1990 werd een conferentie in Thailand gehouden onder auspiciën van enkele VN organisaties en de Wereldbank. Als slotstuk van deze conferentie werd de World Declaration On Education For All aangenomen, waarbij doelen werden gesteld voor universeel primair onderwijs per ultimo 2000. Bij de evaluatie van het slotdocument als straks vermeld in Dakar/Senegal, bleek dat vele landen zich niet of nauwelijks strategieën ontwikkeld hadden om de gestelde doelen te bereiken. Een van de strategieën had moeten zijn de formulering van wat per land verstaan moet worden onder ‘basic education’. In elk geval moest daarbij een minimale basisonderwijsbehoefte zijn, die het mogelijk maakt voor een ieder om te goed te kunnen functioneren in de arbeidswereld of een verdere cognitieve ontwikkelingsproces door te maken. Het universeel karakter van het onderwijs moest daarbij ook tot uitdrukking komen. De evaluatievergadering van Dakar heeft aan de 157 landen (w.o Suriname), die zich hebben gecommitteerd aan de World Declaration on Education For All, geëist per 2002 een lang termijn onderwijsplan op te stellen en uit te voeren en daarover rapportage te plegen naar Unesco. Suriname heeft voor wat het formuleren van het lang termijnplan betreft op tijd het huiswerk gemaakt.

Dit plan staat bekend als het Surinaamse Educatief Plan, nader te noemen SEP, dat na diverse stakeholders / actoren meetings tot stand gekomen is. Onder andere staat in het SEP de vertaling van ‘Basic education’ als Basisonderwijs en behelst de huidige twee preprimaire jaren (KLO), de zes primaire jaren (GLO) en drie jaren van Mulo. Dit betekent dat Suriname gekozen heeft voor het construeren of invoeren van een 11-jarig basisonderwijs als minimale basisonderwijsbehoefte voor iedereen. De leeftijdsgrens om dit doel te bereiken, ligt tussen 4 en 15 jaar. In de Minov beleidsnota 2005 -2010, maar ook tijdens de jaarrede van de president is aan het breder publiek voorgehouden dat het 11-jarige basisonderwijs geïmplementeerd zal worden, en wel per oktober 2009.

Thans kan ik ertoe overgaan de in de inleiding opgeworpen vragen in beschouwing te nemen. Ik denk dat samenvattend gezegd kan worden dat het macro denken en handelen in het kader van BEIP bij het gros van de daartoe relevante afdelingen / bureaus en of personen niet voldoende present is. Vaak wordt allicht de indruk gewekt dat het besef van de dieper liggende (onderwijs)filosofie, die ten grondslag ligt aan de Education For All (EFA)-agreement, minder goed begrepen wordt. De vraag of er überhaupt iemand geblameerd moet worden voor het eventueel achterhouden van informaties, lijkt mij hierbij niet relevant, ervan uitgaande dat instituten /afdelingen /bureaus en personen die op macro niveau functioneren steeds achter informatie moeten aanzitten. Bijhouden van de stof heet dat populair.
Er is mijns inziens na de formulering van de onderwijsstrategie in SEP tussen het uitvoerend orgaan van BEIP en de daadwerkelijke dragers van de innovatie (Schoolhoofden en leerkrachten als ook de ouders) minder goed
gecommuniceerd. Zeker voor wat betreft de eerste twee jaren van het BEIP realisatietraject. Het regelrechte gevolg van de minder goede communicatie is dat er geen optimale committent bestaat met het programma, wat weer tot gevolg heeft een frustrerende opstelling, die samenwerking met de uitvoerders stagneert. Er is mijnerzijds echter ook geconstateerd dat personen, hoewel geïnformeerd over BEIP, niet open minded staan tegenover de onderwerpelijke innovatie. Stugge paradigma dus.
Laatst but not least spelen absoluut politieke motieven een rol bij het
stagnerende verloop van BEIP. Niet alleen in het spanningsveld tussen
oppositie en coalitie, maar ook binnen de coalitie zelf. De rode draad
daarbij is de simpele vraag “wie strijkt er met de eer”?

Slotopmerking
De laatste fundamentele vernieuwing van ons onderwijs dateert uit de jaren
zeventig van de vorige eeuw. Een feit dat bevestigt dat ons onderwijs qua
structuur met het accent op de horizontale en verticale doorstroming zeer
selectief, discriminatoir en archaïsch is. De inhoud van het onderwijs op
haast alle niveaus loopt voor het grootste deel contrair aan de
belevingswereld van het digitale kind, maar ook mist de inhoud van ons
onderwijs de aansluiting met de huidige maatschappijbehoefte en eisen.
Suriname plaatst zich niet positief op het wereldforum voor wat betreft het
nakomen van commitment die bij herhaling gemaakt zijn met betrekking tot
hervormen van het onderwijs. Een blik werpen over de Corantijnrivier (Guyana), waar identieke onderwijsproblemen bestaan en dus een goede vergelijkingsbron oplevert, leert dat er in dat land wel aangepakt wordt.
Guyana heeft heel transparant rapportage gepleegd naar de VN over de implementatie van de Dakar-doelen.
Ik roep dan ook op tot een innovatieve opstelling en weinig babbelen.

Bert Eersteling
roeltje@sr.net / egberteersteling@yahoo.com
 

Moraal en discipline

Moraal is het verfijnen van het geestelijke en zedelijke leven. Dit gedragspatroon is natuurlijk niet identiek binnen elke samenleving. Om moraal hoog te kunnen houden in een leefgemeenschap zal iedereen zich moeten houden aan daartoe gestelde normen. Wanneer echter blijkt dat bepaalde normen niet van toepassing kunnen zijn op delen van de desbetreffende samenleving, waarschijnlijk vanwege een culturele achtergrond, kan er niet meer van een eenheid van culturele waarden worden gesproken. Bijvoorbeeld de ene mens vindt het uiten van krachtermen in het openbaar normaal, terwijl een andere het uiten van krachtermen in het openbaar als ongepast kwalificeert. De politieke situatie in voorgaande jaren, als wij dit plaatsen tegen de achtergrond van de komende algemene en geheime verkiezingen voor een nieuwe volksvertegenwoordiging, was er een van weinig acht slaan op moraal.

Het verwijten maken, de scheldkanonnades op elkaar gericht en soms ook nog het opzettelijk valse beschuldigingen uiten aan het adres van de tegenpartij hadden alles te doen met een vorm van moreel verval. Hopelijk wordt de attitude zoals net beschreven, in de eerstkomende verkiezingscampagne naar een nieuwe DNA in 2010 toe, achterwege gelaten. Politieke leiders moeten beseffen dat ook zij een zekere mate van goed fatsoen aan de dag moeten leggen. Voor hen is er immers ook een opvoedingstaak weggelegd, vooral naar de jeugd toe. Ook de inrichting van de staat moet bevorderlijk zijn voor het verder verfijnen van het geestelijke en zedelijke leven van de gehele natie. Discipline is het zich houden aan voorschriften en of bevelen. En dit geldt ook voor de leden van onze hoogste college van staat “De Nationale Assemblee”. Discipline valt ook te merken binnen sociale relaties van personen. Bijvoorbeeld het proberen na te komen van afspraken die ruim van te voren zijn gemaakt. Trouwens, de ervaring leert ons dat een land, dat geen gedisciplineerd volk heeft, niet tot hogere economische ontwikkeling zal kunnen komen.

Op elke rijschool wordt er les gegeven aan personen over verkeersdiscipline. Dus hoe men op een gedisciplineerde wijze moet deelnemen aan het rijverkeer op de openbare wegen in Suriname. Het rijbewijs is een document dat aan de desbetreffende persoon de bevoegdheid geeft om een motorfiets of een auto te mogen besturen. Dit document geeft aan dat betrokkene alles weet van het gedragspatroon dat aan de dag moet worden gelegd bij deelname in het rijverkeer op de wegen. Het is daarom belangrijk te beseffen dat bij het uitreiken en het in ontvangst nemen van zo’n document de samenleving een zekere mate van vertrouwen stelt in die handelingen. Er wordt natuurlijk verwacht dat de bezitter van dat document een gedragspatroon van verkeersdiscipline en verkeersfatsoen zal willen tonen ter bevordering van verkeersveiligheid op de openbare wegen.

Het roekeloos en onverantwoord rijden door het verkeer moet worden vermeden. Hierdoor kan men voorkomen om betrokken te raken bij, of de veroorzaker te zijn van aanrijdingen waarvan de gevolgen niet te overzien zijn. Tientallen burgers hebben inmiddels het leven gelaten bij verkeersongevallen. Velen zijn ook vanwege verkeersongevallen arbeidsongeschikt geworden. Wij moeten met ons allen zoveel als mogelijk voorkomen dat dit aantal niet verder omhoog gaat. Vanwege de smalle verkeerswegen van het land tegenover het grote autobestand op die wegen is het allicht te begrijpen dat voertuigen wel eens een keertje tegen elkaar kunnen opbotsen. Hopelijk blijft dat slechts bij materiële schade van de voertuigen. Het is het waard bij deze te vermelden dat de minister van Justitie en Politie samen met zijn medewerkers zich intensief inzet om ordening te brengen in het gebruik van openbare wegen door automobilisten.
De totale samenleving zal natuurlijk daaraan moeten meewerken.

Edward Marbach

Un Bondru:
Spijtbetuiging over slavernij ongepast

Un Bondru heeft als toonaangevende Afrikaanse-Surinaamse organisatie in Suriname met verbazing in een lokaal dagblad van 20 mei 2009 een aantal uitspraken vernomen die afkomstig waren van de Nederlandse predikant dominee Kees Sybrandi van de stichting Boete & Verzoening. De uitspraken en acties van de Stichting Boete en Verzoening zijn geplaatst in het kader van spijt over het Nederlandse slavernijverleden.

Het komt vooral na 2001 steeds meer voor dat individuele Nederlanders, maar soms ook groepen uit Nederland op individuele basis het boetekleed wensen aan te doen voor de holocaust die hun voorouders op Afrikanen hebben aangericht. In augustus/september 2001 hebben namelijk meer dan 140 landen in Durban tijdens de Wereldconferentie over Racisme en Vreemdelingenhaat in de slotverklaring aangegeven dat slavenhandel en slavernij misdaden zijn geweest tegen de menselijkheid. Dit betekent dat de regenten in Nederland en de kooplieden-bankiers, de plantage-eigenaren en koloniale bestuurders in Suriname, maar ook de particulieren en organisaties in Suriname die mensen tot slaaf hebben gemaakt, vanaf de beginperiode van de slavenhandel tot en met 1873 door de internationale gemeenschap bestempeld zijn als misdadigers.

De Nederlandse regering heeft bij monde van een minister in 2001 tijdens de conferentie spijt betuigt en in Nederland is er hierna op instigatie van de Afrikaanse Surinaamse gemeenschap in Nederland een slavernijmonument opgericht en verder is ook het NINSEE, als wetenschappelijk onderzoekinstituut ter bestudering en vastlegging van het Nederlandse slavernijverleden opgericht. In Suriname zelf, de plaats waar Nederlanders 223 jaar lang, dat wil zeggen ruim negen generaties, mensen hebben verhandeld en waar gedurende honderden jaren Afrikanen en hun nazaten onder mensonterende omstandigheden hebben laten werken heeft de Nederlandse regering na september 2001 tot op de dag van vandaag nog niets gedaan. Voor de goede orde stelt Un Bondru, dat het uitgangspunt voor het tot slaaf maken van Inheemsen en Afro-Surinamers het opzetten en in stand houden van een economisch systeem is geweest. Daarbij zijn aan de Inheemsen en de uit Afrika afkomstige Surinamers en hun nazaten nooit één cent uitgekeerd.
Er is in die periode voor miljarden euro’s geproduceerd en geëxporteerd en de Nederlanders hebben dit geld gebruikt om hun eigen land op te bouwen en de nazaten van de slavenhandelaren en slavenondernemers genieten nu van de deels in het verleden opgebouwde welvaart. Het verhaal dat het allemaal zo lang geleden is gebeurd is voor Un Bondru dan ook een afleidingsmanoeuvre, want deze materie is ondanks dat er 136 jaar geleden een definitief eind (1873) is gekomen aan dit verderfelijke systeem, nog lang niet opgelost.
Het is ons opgevallen dat er steeds meer Nederlanders gewetensproblemen vertonen voor het afschuwelijke slavernijverleden van hun voorouders.

Vorig jaar ook een maand voor Keti Koti was het ene heer Bouce de Boer, die op persoonlijke titel spijt wenste te betuigen voor misdaden die door zijn voorouders de voorouders van de Afrikaanse-Surinamers zijn aangedaan. Blijkbaar is de groep verenigd in de stichting Boete & Verzoening, ook zo een groep. De manier waarop deze groep meent te opereren, draagt echter niet de goedkeuring van de 23 Afrikaanse-Surinaamse organisaties die in Un Bondru verenigd zijn. Maar Un Bondru zet ook vraagtekens bij de rol die de EBG in deze zaak als ‘intermediair’ meent te hebben moeten vervullen.
De tijd van slavenhandel en slavernij is nu voorbij, maar ‘mental slavery’, wat gelijk staat aan het vergiftigen van het denken door onder meer zielig te doen, of door kleingeld richting Suriname te dirigeren, is niet minder erg dan de tijd van slavenhandel en slavernij.

Un Bondru maakt zich dan ook zeer bezorgd dat de mensen achter de stichting Boete en Verzoening 15.000 exemplaren van een boekje over schuld, spijt en vergeving over de slavernij hebben laten drukken en zo maar zo tijdens het laatst gehouden Kinderboekenfestival aan kinderen in Suriname hebben uitgedeeld. Waarom 10.000 boekjes aan Surinaamse kinderen en maar 5.000 exemplaren aan kinderen in Nederland. Un Bondru vraagt zich ook af of het juist is dat het boekje geschreven is op verzoek van Surinaamse kerkleiders. Voor zover ons bekend zijn de Surinaamse kerkleiders geen analfabeten.

 Waarom hebben zij zelf het boekje niet vanuit een Surinaams perspectief of vanuit een Afrikaans-Surinaams perspectief laten schrijven. Indien zij zo druk bezet waren, hadden zij altijd Gerrit Barron, Julien Zaalman, Celestine Raalte of Harriete Frankenlan van Sabi yu Rutu het boekje kunnen laten schrijven. Een volgende vraag die Un Bondru in het kader van het relaas van dominee Sybrandi stelt, is waarom dorpen in het binnenland zijn bezocht en waarom zijn de bezochte marrons op slinkse wijze misleid. De voorouders van de huidige marrons hebben vooral de slavenhandel gekend en slechts deels de slavernij. De voorouders van de overige Afrikaanse-Surinamers, de zogenoemde stadscreolen hebben zowel de slavenhandel als honderden jaren slavernij gekend. Waarom de pijlen richten op slechts een deel van de Afrikaanse Surinamers. Is dit een moderne vorm van verdeel- en heers politiek, een vorm die past in de 21ste eeuw?

Het lijkt er heel sterk op. Un Bondru geeft de personen achter de Stichting Boete & Verzoening het advies om pogingen om een wig te drijven tussen de Afrikaanse Surinamers in het vervolg achterwege te laten.
Het is Un Bondru bij de bestudering van het artikel ook opgevallen dat de vertegenwoordigers van de stichting stellen dat zij niet gestuurd zijn vanuit de kerken of vanuit de Nederlandse regering. Dit vindt Un Bondru jammer, omdat hierdoor het draagvlak van de Stichting beperkt is. Zo te zien lijkt het dus een vrijblijvende club, die echter stelt namens duizenden Christenen in Nederland spijt te betuigen voor de misdaden die hun voorouders de voorouders van de Afrikaanse Surinamers hebben aangedaan.

Tot slot wenst Un Bondru aan de gemeenschap mee te delen, dat zij een totaal programma voor de vergeving, de Wiedergutmachung heeft ontwikkeld. In dit programma komt ook het vraagstuk van herstelbetalingen (betalingen die toen aan onze voorouders hadden moeten worden gedaan, maar nog in het vat zitten en nog niet verzuurd zijn). Tot op de dag van vandaag zijn overigens de uitwassen uit de periode van de slavernij nog zichtbaar. Als Nederlanders van nu , of zij nu Christenen zijn of niet zouden willen bijdragen aan het dichten van de diepe wonden die door hun voorouders in de Afrikaanse-Surinaamse gemeenschap, maar ook in talrijke andere delen van de Surinaamse gemeenschap in de koloniale tijd zijn geslagen, dan moeten zij het Programma voor de Wiedergutmachung ondersteunen. Zij en alle andere belangstellenden kunnen dit programma bij Un Bondru inkijken.

 

Het toneel van de SPA

Duidelijk is geworden dat rondom de bestuursverkiezingen in de SPA, alle publiciteit daarbij mogelijk werd gemaakt dankzij de hulp van een groot deel van de media. Vooral C. Marica slaagde daar steeds in om de aandacht op te eisen, zelfs met een inleidend interview over gestegen brandstofprijzen. Castelen zei nog in een interview met ATV dat het een heel groot voordeel is dat de SPA dezer weken in het middelpunt van de publiciteit staat, zoals nooit tevoren is gebeurd en dat de partij daardoor hoopt te groeien. De SPA heeft klaarblijkelijk een scenario uitgewerkt om alle aandacht te trekken, daarbij zich nu kledend in het kostuum van de arbeidersklasse. Achter de schermen vormen ze een grote eenheid, maar voor de media en het volk smijten ze met felle kritiek op elkaar, dit, zo te zien, volgens afspraak ( dit model zien wij ook bij de strijd tussen de VHP en haar Vernieuwingsbeweging), slechts om de zaak spannend te maken. Het einddoel van de SPA is het weghalen van alle aandacht van de veroordeelde Gilds, die niet naar de gevangenis wil of klassejustitie en elitebehandeling wil afdwingen. Dat mag NIET! Dus daarom alle aandacht richten op de SPA -bestuursverkiezingen. De SPA zou zich daarom als politieke partij diep moeten schamen. Want sommige van hun eigen mensen kunnen zich niet bedwingen en praten toch hun mond fluisterend voorbij. Steeds wordt de naam "Derby" erbij gehaald door SPA-toppers om het zeer gedeukte SPA-imago op te vijzelen, alsof Derby een heilige ideoloog was.

De verdiensten van C. Marica? Te verwaarlozen. Deze politicus praat toch o zo makkelijk bezijden de waarheid. Hij houdt van snoepreisjes en bedrijfsbezoekjes met zijn opvallend vaste gezelschap. Maar het lukt hem maar niet om de stijgende prijzen nu eens echt te beteugelen. Hij was ook zo lief voor de bakkersbond, hij was heel royaal voor enkele autohandelaren en hij is nog steeds erg gewild bij de nieuwe Chinezen, omdat hij weet hoe en wanneer te strooien met winkelvergunningen. De SPA-ministers houden over het algemeen van dure, luxe seminars die meestal niks opleveren. Ze willen bovendien een aantal van hun eigen ambtenaren van Arbeid maken tot buitengewoon agent van politie; ze moeten dan bewapend worden. Leden van een overheidsstichting worden zwaar ingezet in de ledenwervingscampagne in de districten en in het binnenland. Ze zijn constant bezig om op staatskosten propaganda te maken en sponsors te zoeken onder de handelaren en zakenlui. De SPA moet zich onder deze omstandigheden diep schamen! Wie de opinie het beste kan beïnvloeden, zal zeker de nieuwe voorzitter van de SPA worden. Men verrijkt zich over de ruggen van de werkende klasse die in feite al jaren grandioos voor de gek wordt gehouden.
Laten we maar afwachten en kijken wat er gebeurt.

Yvette L. Kwasiba

Tanzaniaanse botanicus redt duurste boom ter wereld

Weinig mensen kennen de boomsoort, maar bijna iedereen heeft de klank ervan al gehoord: het hout van de grenadil is erg gewild bij de makers van blokfluiten, hobo’s en klarinetten. In Ethiopië en Kenia is de traag groeiende boomsoort daardoor al bijna helemaal verdwenen. Maar Sebastian Chuwa, een gedreven milieubeschermer in Tanzania, lijkt goed op weg de soort in zijn land te redden. Het zware hout van de grenadil (in het Engels African blackwood) produceert volgens muziekinstrumentenbouwers heldere, boventonige en dragende klanken. Blokfluiten van grenadil worden daarom vaak als solo-instrument gebruikt. Houtsnijders houden van de kleur van grenadil, zwart als ebbenhout maar met een glimmende oppervlakte die het doet afsteken tegen andere hardhoutsoorten.

Een kubieke meter ‘mpingo’, zoals de boom in Tanzania heet, levert tegenwoordig makkelijk 18.000 euro op. Volgens de CITES, de internationale conventie die de handel in bedreigde dieren en plantensoorten aan banden legt, is de grenadil bedreigd. Dat wil zeggen dat de boomsoort in een generatie of twee helemaal kan verdwijnen als er niets wordt ondernomen. In heel Afrika zouden er nog minder dan 3 miljoen grenadilbomen groeien, de meeste in Tanzania en het noorden van Mozambiqe. “De mpingobestanden worden alarmerend snel gekapt”, zegt Chuwa, een botanicus uit het Noord-Tanzaniaanse Moshi. “De boom groeit traag – het duurt 50 tot 70 jaar voor hij volwassen is”. Tanzania heeft een exportverbod op grenadilhout afgekondigd, maar dat lijkt niet veel te helpen.

Chuwa stichtte in 1985 de Mali Hai Clubs, een beweging die dorpelingen in Tanzania warm probeert te maken voor natuurbescherming door boomplant-acties. Door zijn toedoen zijn in de door snelle ontbossing geplaagde omgeving van de Kilimanjaro al meer dan een miljoen bomen geplant. Chuwa begon ook grenadilzaden te verzamelen. Hij zette plaatselijke boeren aan zaailingen te produceren en de boompjes uit te planten om de toekomst van de grenadil te verzekeren. “De mpingo is een sterke boom die niet veel water nodig heeft”, zegt Chuwa. “Boeren kunnen hem op hun velden zetten want hij haalt geen voedingsstoffen weg die maïs, koffie of bananen nodig hebben en brengt zelfs stikstof in de bodem. Bij de Chagga’s, een bevolkingsgroep die op de hellingen van de Kilimanjaro leeft, wordt de boom overigens beschouwd als een gelukbrenger.”Een aparte grenadilkwekerij die Chuwa in de buurt van Moshi opzette, draait nu op volle toeren.

 Chuwa kreeg hulp van de Faraja Vrouwengroep, een plaatselijke vrouwenvereniging. Yusta Tarimu, de leidster van de groep, zegt dat ze vorig jaar 35.000 grenadilboomjes konden planten. Dit jaar hopen ze met de hulp van mensen uit omliggende dorpen nog eens 100.000 boompjes te planten. Chuwa heeft ook meer dan 3000 zaailingen geleverd aan houtsnijders in de streek, die de bomen rond hun ateliers hebben geplant. “Volgend jaar hoop ik dat ze ruim 10.000 plantjes in de grond stoppen”, zegt Chuwa. Dat is nodig, want de houtsnijders verwerken per jaar ongeveer 1.500 volwassen grenadilbomen.

De boomplant-acties hebben Chuwa zo bekend gemaakt dat hij gekozen werd tot lid van de stadsraad van Moshi. Daar zorgde hij voor een strengere aanpak van illegale houtkap. Wie in de omgeving van Moshi bomen wil vellen om het hout te verkopen, moet minstens 10 nieuwe bomen extra aanplanten en moet een deel van de opbrengst afgestaan worden voor de financiering van plaatselijke ontwikkelingsprojecten.

Denis Gathanju
(IPS)

Nieuw milieuvriendelijk beton gaat 16.000 jaar mee

Ingenieurs van het prestigieuze Massachusetts Institute of Technology (MIT) hebben een nieuw, milieuvriendelijk soort beton ontwikkeld dat 16.000 jaar lang meegaat.
Beton is een bijzonder stevig materiaal, maar toch treedt er geleidelijk een vervorming op, door een reorganisatie van partikels op nanoschaal. Dat proces wordt “creep” genoemd.

De onderzoekers van het MIT onderzochten hoe ze dat proces konden vertragen en bewezen met een mathematisch model dat een vertraging een exponentieel effect heeft op de duurzaamheid van het beton. Huidig beton gaat zo’n honderd jaar mee, maar door het vervormingsproces met een factor van 2,6 te vertragen, konden de onderzoekers ultra-high-densitybeton (UHD) tot 16.000 jaar sterk houden.

De onderzoekers denken daarbij op korte termijn aan erg gespecialiseerde toepassingen zoals containers voor radio-actief afval, die duizenden jaren sterk moeten blijven. Maar als het UHD-beton op termijn in de hele bouwsector ingang vindt, kunnen de positieve effecten voor het milieu enorm zijn. Beton is een van de meest gebruikte bouwmaterialen ter wereld. Jaarlijks wordt er twintig miljard ton van geproduceerd, goed voor 5 tot 8 procent van de jaarlijkse menselijke uitstoot van CO2.

De nieuwe betonsoort kan die hoeveelheid aanzienlijk terugdringen. Door de langere levensduur hoeft er minder snel gebouwd of gerenoveerd te worden. Door sterkere structuur kunnen bovendien veel lichtere constructies gemaakt worden, waardoor er veel minder materiaal nodig is.

Joren Gettemans
(IPS)
 

Première van Arie Verkuyl’s filosofische productie:
ELK EIND IS EEN BEGIN
Schitterend camerawerk van prijswinnaar Milton Kam
door: Carlo Jadnanansing


Op dinsdag 16 juni ging de nieuwste productie van filmmaker Arie Verkuyl in première. Dit geschiedde in het kader van het Internationaal filmfestival van The Back Lot in een goed bezet theater Thalia.
De kern van het verhaal is de zoektocht van een jonge Franse parfumiste Fabienne (Laura Spoor) naar haar collega Sophie (Renée Fulgence), die spoorloos (tevens een woordspeling op de naam van de hoofdrolspeelster) verdwenen is in het tropische regenwoud. Later blijkt dat Sophie, die op zoek was naar nieuwe geuren voor haar werkgever, zo gefascineerd raakte door haar nieuwe omgeving (Pelelu Tepu), dat ze besloot zich daar blijvend te vestigen. Haar ervaring was dat ze eindelijk haar Ware Zelf had ontdekt en daardoor zichzelf gerealiseerd had.

Tijdens Fabienne’s speurtocht op de Centrale Markt en in diverse cosmetica winkels wordt de Frans sprekende hoofdrolspeelster niet begrepen. Dit levert vele amusante taferelen op, die op de lachspieren van het publiek werken. Uiteindelijk belandt Fabienne op het juiste Spoor: Pelelu Tepu. Zij wordt bevangen door de hitte en valt in zwijm. Zij wordt echter liefdevol opgevangen door onze oudste bewoners. De aldaar wonende Indianen zijn van de Trio stam en het opvallende is dat zij een bijna blanke huidskleur hebben. Na een inwijdingsritueel wordt Fabienne als lid van de stam opgenomen. Zij sluit vriendschap met een jong vrouwelijk lid van de stam (Erisapeti Ihumu) die haar permanente begeleidster wordt. Zij probeert ook de taal van hen te leren en bezoekt daarvoor de plaatselijke lagere school. Deze scène levert vele verrassingen op. De grootste is naar mijn mening het acteertalent van de Trio kinderen. Deze spelen hun rol op zo’n natuurlijke wijze dat je even vergeet dat je naar een film kijkt.

Evenals de andere films van Verkuyl wordt ook in deze rolprent gebruik gemaakt van het monologe intérieur. De stem leest uit het werk van een filosofisch georiënteerde schrijver (Charon). De kern van zijn boodschap is dat alles wat leeft, uiteindelijk vergaat. Dit vergaan is echter een terugkeer naar de oerbron, waaruit alle leven voortkomt. Uit deze oerbron wordt weer geput voor nieuw leven. Doodgaan betekent dus slechts het verlaten van het lichamelijk omhulsel en voortleven in het Collectief Geheugen. Ook tijdens het leven kun je uit dit Geheugen putten en je ware zelf realiseren.
De film draagt de Universele Eenheidsfilosofie uit, door de Hindoes Vedanta genoemd, en spreekt mij daarom bijzonder aan.
Het typerende van deze 93-minuten durende film is dat de toeschouwer het gevoel krijgt dat elk moment de actie zal losbarsten. Dit bewerkstelligt dat het publiek geboeid blijft kijken, terwijl de verwachte actie uitblijft. De boodschap komt echter goed over.

De in de USA wonende en werkende Surinaamse cineast Milton Kam, die een internationale prijs heeft gewonnen voor zijn camerawerk in de op vele festivals bekroonde film Vanaja, heeft er zorg voor gedragen dat het publiek op schitterende beelden van ons binnenland wordt vergast.
De begeleidende muziek is prachtig, soms meditatief, maar is westers georiënteerd. Slechts heel kort hoort men twee Trio instrumenten. Verkuyl gaf te kennen dat er niet voldoende inheemse muziek voorradig was voor zijn productie. Zoals iemand tijdens de discussie in de lounge na de film opmerkte, zou Inca muziek een beter alternatief geweest zijn dan de opera-achtige gezangen. Voor velen kwam dat zelfs als de misschien enige storende factor over. Arie gaf echter te kennen dat de muziekkeuze een bewuste is waar hij geheel achter staat. In ieder geval heeft hij met zijn film goede indianenverhalen verteld, die velen tot in hun ziel geroerd hebben.
Ook het spel van de debuterende, onbezoldigde acteurs, is niet onverdienstelijk. Als we bedenken dat ook deze film van de low budget klasse is, kunnen we alleen maar bewondering hebben voor de maker, zijn cast en crew.
Chaque fin est un début (Elk eind is een begin). Dat betekent dat na de voltooiing van zijn laatste film (fin) wij binnenkort weer een nieuwe (début) kunnen verwachten van Arie. Wij mogen toch onbeperkt blijven putten uit het Collectieve Geheugen!

Onze mentaliteit haalt ons onderuit !

Op 25 mei 2009 was het precies 4 jaar geleden dat de laatste algemene, vrije en geheime verkiezingen in ons land werden gehouden. Een groot deel van onze landgenoten ging toen naar de stembus, nadat zij met mooie woorden waren omgepraat, met de hoop politici te kiezen die voor welvaart en welzijn zouden zorg dragen. Als lid van het hoofdstembureau in een grensdistrict, heb ik mogen toezien op een volgens de wettelijke regeling juist verloop van de stembusgang. Elkeen aan wie deze taak wordt toevertrouwd, krijgt een helder beeld van welke figuren allemaal worden gekandideerd voor belangrijke posten. Het doet zeer om te ervaren aan wat voor karakters de wettelijke regelingen de mogelijkheid biedt om zich te kandideren. De tijd zal uitwijzen of enige parlementariër de durf kan opbrengen om een voorstel in te dienen om wettelijke regelingen ten aanzien van kandidaten voor DNA, DR en RR leden aan te scherpen.

Onze zogenaamde ervaren politici hebben nog steeds niet bewezen het goed te kunnen doen. Bewezen is wel dat zij binnen de gekozen termijn zichzelf hebben verrijkt. Tegen het einde van de gekozen termijn komen zij tot de verhelderende ontdekking dat de termijn niet voldoende is en het volk gebukt gaat onder vele noden. De modus operandi van deze politici is, dat opnieuw gevraagd wordt om hen een kans te geven, zodat zij nu wel binnen de kortste keren in staat kunnen zijn om u van uw noden te verhelpen. Frappant is wel dat grieven van het volk eerder naar het rijk der fabelen werden verwezen. Nu komt men echter tot de ontdekking dat mensen pinaren en worden er daarom tot de verkiezingen gaarkeukens voor deze groep opgezet. Dakloze travestieten, drugsverslaafden en vrouwen van lichte zeden worden op weg naar de verkiezingen onderdak geboden. Wij zien dat politici “on the wings of the devil” kerkgenootschappen binnen sluipen en de religie misbruiken om ook te gaan voor het goud.

Een analyse van de mening van het overgrote deel van het volk in interviews, gevolgde gesprekken of een tête -á- tête leert dat een veel te belangrijk deel niet ontwikkeld, dan wel goedgelovig is. Aan een ander deel van onze samenleving wordt persoonlijk een worst voorgehouden waardoor het egoïsme en de hebzucht naar boven wordt gehaald en men blindelings de politicus volgt om er uiteindelijk toch bedrogen van af te komen. Wij zien dat binnen politieke partijen: de voorzitter tot de dood aan de macht wil blijven; vernieuwingsbewegingen ontstaan, soms daadwerkelijk voor verbetering, maar vaak ook uit machtswellust; splitsingen ontstaan als bejaarde voorzitters komen te ontvallen dan wel eindelijk de bak in moeten gaan. Pro Deo aangeboden werkbare partijrichtlijnen worden terzijde geschoven en getracht wordt om de leden juist de ondemocratische procedures door hun keel te drukken. Een zucht van verlichting bij verfoeilijke politici, verraadt de heersende gedachten: “ek go katha hatge” (een sta in de weg is verdwenen) bij het uit de weg hebben geruimd van goed menenden.

Politici maken dankbaar gebruik van de onderontwikkeling, het egoïsme, de hebzucht, de verdeeldheid en het niet durven van leden van het electoraat. Indien u echter vele landgenoten, die tegen hun principes in bewust een scheve schaats rijden, diep in de ogen blijft aankijken, dan ziet u uit de schaduw van hebzucht en verraad de schaamte zich schoorvoetend manifesteren. Deze omslag in de blik van die landgenoten logenstraft dat er geen verandering van attitude mogelijk is. Vandaar de opdracht aan u: verdrijf het egoïsme, de hebzucht en de smacht naar macht in u en verruil die voor een ontwaakt gevoel van liefde voor ons land.

Drs. Frits Lalay

Het Sarnami- couplet
Tijdens de viering van 136 jaar Hindostaanse Immigratie op vrijdag 5 juni 2009 heeft zich een incident voorgedaan waar toch wel elke burger van dit land aandacht aan moet besteden. De organisatie Culturele Unie Suriname (CUS) weigerde het Surinaams volkslied te spelen, ondanks het feit dat de president en de vicepresident van Suriname en andere buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders uitgenodigd en ook aanwezig waren.
De President van Suriname had de CUS duidelijk gemaakt dat indien men ter plaatse een Sarnami-couplet van het Surinaams volkslied ten gehore zou brengen, hij de plaats zou verlaten. Uit protest weigerde de organisatie het officieel Surinaams volkslied te spelen.
In een democratisch land heeft een ieder het recht welk lied dan ook te vertalen in zijn moedertaal en dit te zingen in huiselijk-, familie- dan wel vriendenverband. Wanneer men echter aan wettelijke verworvenheden wil komen, hebben wij met een ander “ballgame” te maken.
Een ieder heeft het recht een mening te poneren, maar wat vaak door degenen die zich democraten noemen niet begrepen wordt is, dat de anderen ook het recht hebben niet naar jou te hoeven te luisteren. Ook dat is democratie!
Indien CUS een derde couplet in het Surinaams volkslied wil, zal men aan de rest van de Surinaamse gemeenschap eerst de volgende vragen moeten komen beantwoorden:
- Wat is het probleem met het huidige volkslied?
- Waarom wil men een Sarnami-couplet en moeten wij dan niet meteen ook een Chinese, Javaanse, Arowakse, Aucaanse, Saramaccaanse, Joodse, Braziliaanse, hiphop-, rasta-couplet maken?
- Wat zijn de morele intenties van CUS om met zo’n eis te komen?
- Wat is het vervolgtraject? Wil men straks ook de inheemsen zien verdwijnen op het Surinaams wapen? Wil men het Nederlands niet meer als officiële taal? Zullen alle Surinaamse straatnamen twee, drie, vier verschillende vertalingen krijgen?

Om het Sarnami couplet goed te praten, meent men het Surinaamse couplet te moeten aanvallen. Wat wij in dit land moeten gaan begrijpen, is dat de toevoeging van het Surinaams couplet een gepasseerd station is. Het is een verworvenheid en daar komen wij niet aan. Een vijfdaagse werkweek, een 8-urige werkdag, de Surinaamse onafhankelijkheid, de afschaffing van de slavernij, de beëindiging van contractarbeid zijn allemaal verworvenheden en daar gaan wij nu toch niet over debatteren? Wie heden ten dage over het Surinaams couplet wil gaan debatteren, is in de tijd blijven steken.
De Culturele Unie Suriname wil een derde couplet, wat men dan als democratische minderheid moet doen, is dat men moet gaan lobbyen bij de meerderheid van de Surinaamse gemeenschap en deze met rationele- en steekhoudende argumenten trachten te overtuigen om zodoende het gelijk aan haar zijde te krijgen. Heeft men eenmaal voldoende ondersteuning dan moet men trachten via een referendum een derde couplet te realiseren. By the way: Wie zegt mij dat het huidig couplet de juiste weergave is van het Surinaams volkslied?

Het beledigen van het Surinaams volk door het Surinaams volkslied niet te spelen op 5 juni, tijdens een officieel evenement, waarbij zowel de president als de vicepresident aanwezig waren, heeft de ware dictatoriale aard van de CUS getoond.
Surinamers opgepast!

Ricky W. Stutgard M.Sc.

 

VEILIGHEID EN INTERNATIONALE SAMENWERKING
DE BETEKENIS VAN HUMAN SECURITY ( deel 1 )
Kriesnadath Nandoe

Veiligheid als concept kent vele dimensies en is terug te vinden in allerlei aspecten van publieke veiligheid. Publieke veiligheid kan door allerlei oorzaken worden verstoord of in gevaar worden gebracht, zoals:

a. transnationale misdaad (illegale handel in drugs, wapens en mensen, witwassen van gelden);
b. ten gevolge van globalisering, zoals negatieve effecten van milieu en klimaatverandering, epidemieën, financiële instabiliteit;
c. terrorisme.

De veiligheid van de staat en zijn burgers kan ook aangetast worden door ontvoeringen, criminele activiteiten van jeugdbendes, moderne communicatiemiddelen (cybercrime) en gemakkelijk te verkrijgen wapens.

Bij de bestudering van deze oorzaken blijkt dat er ook een verband bestaat tussen een aantal specifieke problemen en misdaad en geweld.

In een uitgebreide studie van de International American Development Bank getiteld ‘Outsiders? The changing patterns of exclusion in Latin America and the Caribbean 2008’ wordt het volgende aangehaald ‘Ultimately, the problem of public security lies at the intersection of a number of other problems in Latin America: poverty, economic discrimination, weak rule of law, corruption and impunity and migratory trends’ (1).

Volgens Latinobarometro beschouwt 17% van alle Latino’s het ontbreken van adequate veiligheid als één van de belangrijkste - op armoede en werkloosheid na - problemen van de gemeenschap. Tussen 2003 en 2006 is dit percentage verdubbeld en ziet men ‘personal security ranks as the most direct challenge facing society’(2). In de Caraibische regio is de situatie niet beter ‘the Caribbean region is recording one of the highest murder rates, along with other forms of violent crimes’.

De handel in drugs – die op US$ 320 miljard per jaar wordt geschat – stelt drugskartels en criminelen in staat ‘macht’ te kopen (corruptie). Hierdoor kunnen politieke- en aanverwante instellingen worden gedestabiliseerd, kan duurzame ontwikkeling worden ontwricht en kan de nationale veiligheid in gevaar worden gebracht. Volgens de Inter-American Development Bank kunnen de kosten voor bestrijding van misdaad en geweld op 14% van het BNP van de Latijns-Amerikaanse landen worden geschat.

Tijdens het symposium – georganiseerd door het Institute of International Relations – over ‘Latin American and Caribbean Relations within an Evolving Global Context’ ging de vertegenwoordiger van de ‘United Nations Office on Drugs and Crime Latin American and Caribbean Unit’ uitvoerig in op verschillende kostenaspecten van misdaad en geweldbestrijding (3).
• Direct costs: the value of all goods and services used to prevent violence or offer treatment to its victims or perpetrators. This has been the most commonly estimated category of costs and includes health costs, police, justice and prison costs, as well as resources spent on private security measures. While the most frequently measured, this category may not be the most important.
• Non-monetary costs: higher mortality and morbidity rates that result in pain, suffering and death, but not necessarily result in either expenditures on health care or in easily quantifiable economic losses.
• Economic multiplier effects: impacts on human capital, labor force participation, lower wages and incomes, savings and macroeconomic growth.
• Social multiplier effects: erosion of social capital, inter-generational transmission of violence and lower quality of life.
In de afgelopen 10 jaren zijn talrijke regionale en ook mondiale bijeenkomsten gehouden over de bestrijding, vermindering en eliminering van vraag en aanbod van de productie, verwerking, handel en consumptie van drugs alsmede over internationale samenwerking op het gebied van veiligheid.

Tijdens deze bijeenkomsten werden goed bedoelde - vaak ambitieuze - Declarations en Action Programs aanvaard, waarin aangedrongen wordt op het treffen van beleidsmaatregelen zoals:

1. gezamenlijke aanpak, in regionaal- en multilateraal verband, van transnationale misdaad (joint and shared responsibility);
2. uitwisseling van ervaring, kennis, intelligence en alle andere relevante informatie;
3. uitbreiding/versterking van samenwerking tussen staten en regionale- en mondiale gespecialiseerde organisaties;
4. het zoveel mogelijk betrekken van de gemeenschap (NGO’s) alsmede niet-statelijke actoren (internationale NGO’s);
5. het nastreven van een ‘balanced and mutually reinforcing approach’ van vraag en aanbod van drugs;
6. het beschikbaar stellen of aantrekken van voldoende financiële middelen zodat de bestrijding van misdaad en geweld als gevolg van transnationale misdaad kan worden gecontinueerd op basis van een lange termijn visie.

De praktijk wijst uit dat de hierboven genoemde afspraken, wensen, verlangens en toezeggingen niet altijd of in onvoldoende mate kunnen worden gerealiseerd. ‘There inevitably are large gaps between rhetoric and reality, between commitments in international declarations and efforts, in capitals to alter national policies and actions. Governments are ready to cooperate with the process only if the final agreement is in their perceived national interest and if they are able to persuade important domestic constituencies and bureaucracy(4).

Als oorzaken kunnen enerzijds worden genoemd het ontbreken van politieke wil of het stellen van onevenredig hoge eisen en/of voorwaarden door bepaalde staten. Anderzijds hebben vele staten geen lange termijn op realiteit gebaseerde veiligheidsvisie ontwikkeld en wordt op ad hoc basis gewerkt aan institutional capacity building, het voorbereiden van belangrijke internationale bijeenkomsten en het zoeken naar fondsen.

Ruim 10 jaren geleden werd de eerste Special Session over drugs door de Verenigde Naties in New York georganiseerd. De commitments – aanvaard tijdens deze bijeenkomst (UNGASS) - werden besproken tijdens de bijeenkomst van de VN Commission on Drugs, die van 11-20 maart 2009 in Wenen werd gehouden. In het Rapport dat voor deze bijeenkomst werd voorbereid (5), wordt onder meer het volgende opgemerkt :”The approach adopted at the time of the UNGASS (1998) relied on a series of global drug control plans that laid down broad principles and goals. In 2009 statistics speak loud and clear: The world drug situation has been stabilized over the past 10 years. We call this containment, which is, of course, unsatisfactory given the UNGASS objective of reducing the problem”.


Het bestrijden van het drugsprobleem is weliswaar grotendeels gestabiliseerd en beheersbaar geworden, maar in de Politieke Declaratie - goedgekeurd door de bijeenkomst in Wenen – wordt nuchter vastgesteld dat: “One decade after the commitments made at the 20th Special Sessions of the General Assembly to address the world drug problem, notwithstanding the ever increasing efforts and progress made by states, relevant international organizations and civil society, the drug problem continues to pose a serious threat to the health, safety and well-being of all humanity, in particular youth, our most precious asset” (6).
(Wordt vervolgd)

N o t e n :
1. Outsiders? The Changing Patterns of Exclusion in Latin America and the Caribbean 2008. The Economic and Social Progress Report, Interamerican Development Report 2007.
2. Council on Foreign Relations. US-Latin American Relations. Report 60
3. Report on the Symposium Latin American and Caribbean Relations Within an Evolving Global Context. Javier Montaño, ADEKUS 2009
4. Emmery L., Jolly R., Weiss T. : UN Idea’s and Global Challenges
Indiana Press
5. Commission on Narcotic Drugs
E/CN.7/2009/CRP – E/CN.15/2009/CRP.4
6. Economic and Social Council
E/CN/. 7/2009/L.2

VEILIGHEID EN INTERNATIONALE SAMENWERKING
DE BETEKENIS VAN HUMAN SECURITY ( deel 2)
Kriesnadath Nandoe

Zoals eerder gesteld omvat het veiligheidsprobleem allerlei aspecten en in dit verband kan worden gewezen op de activiteiten die in regionaal en mondiaal verband worden ontplooid. In october 2008 werd “The first meeting of Ministers responsible for public security in the America’s’ in Mexico City gehouden.

In een rapport dat door de Secretaris-Generaal van de Organization of American States (7) voor de Mexico conferentie werd voorbereid, wijst Secretaris-Generaal Insulza erop dat “The root causes of this phenomen (crime) are to be found – primarely – in organized crime; above all drug trafficking and related offenses and the corruption they generate. Much of the street violence affecting citizens is related to that scourge, which, we can safely say, no country in the region is completely free from’. In dit verband wordt steeds meer benadrukt dat bij criminaliteitsbestrijding ook sociaal-economische factoren in beschouwing moeten worden genomen.

De Secretaris-Generaal van de Organisatie van Amerikaanse Staten is van oordeel dat armoede alleen niet als hoofdoorzaak moet worden gezien, maar ‘there is a very clear correlation with crime when poverty is combined with other factors, such as the inequality, marginalization, and exclusion endured by a very large segment of the population’ (8).

In de regio is inderdaad sprake van sociale onrechtvaardigheid, waarbij grote delen van de bevolking worden gemarginaliseerd, die geen of nauwelijks toegang hebben tot onderwijs, gezondheids- en sociale zorg en die niet kunnen beschikken over bouwgrond. Weliswaar is de armoedegrens van 48% in 1990 gedaald tot 37%, maar het aantal armen is in feite gestegen tot 200 miljoen in 2008. Deze mensen leven op dagbasis met een inkomen van US$ 1 – 2 (9).

In 1994 werd in het UNDP Human Development Report het concept menselijke veiligheid (human security) geïntroduceerd dat in het veiligheidsdebat ook een plaats heeft verworven; het welzijn van de mens wordt hierbij centraal gesteld. Er wordt ervan uitgegaan dat bij misdaadbestrijding naast ‘reliance on the criminal justice system’ - dus een meer repressieve aanpak - ook rekening gehouden moet worden met structurele factoren die aan misdaad en geweld ten grondslag liggen. Het bestrijden van symptomen en uitwassen is niet voldoende, ook de ‘root’ causes moeten worden onderzocht en aangepakt.

Over het concept van ‘human security’ bestaan er meerdere opvattingen, maar het is goed hierbij de visie van oud Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties Kofi Annan (10) te verwoorden. ‘Human security kan niet alleen begrepen worden in puur militaire termen, maar ook economische ontwikkeling, sociale rechtvaardigheid, bescherming van het milieu, democratisering, ontwapening en respect voor mensenrechten en de rechtsstaat’.

Interessant is dat ook tijdens de recente bijeenkomst in Wenen het aspect van ‘human security’ aan de orde is geweest. ‘Counter measures against the drug problem must be conceived as a part of integrated measures, targeted and timed to treat causes, not symptoms and to achieve maximum impact with minimal side effects (11).

Op 8 october 2008 werd the Commitment to Public Security in the America’s (12) tijdens de Mexico bijeenkomst aanvaard. Hierin wordt reeds in de eerste paragraaf gesteld dat de zorg voor publieke veiligheid de exclusieve plicht is van de staat, dat hierbij de ‘rule of law’ in acht moet worden genomen en dat van de staat mag worden verwacht dat het welzijn en de veiligheid van de burgers worden beschermd.

Wat zijn de ‘instruments’ die de staat ter beschikking zou moeten hebben om zijn veiligheid en het welzijn van de burgers te beschermen? Ter beantwoording van deze vraag kan op basis van de Mexico Committment en andere relevante documenten, en afhankelijk van de positie die de betreffende staat in het maatschappelijk en interstatelijk verkeer inneemt, van een staat worden verwacht dat het een veiligheidsbeleid voert, gericht op onder meer:
- Goede functionering van professionele en legitieme veiligheidsinstituten;
- bevordering van het vertrouwen in deze instellingen als leveranciers van veiligheid, mede door consequent het in acht nemen van de ‘rule of law’. Volgens Harvard’s Fallen (13) wordt met ‘rule of law’ beoogd dat:
- The rule of law serves to protect people against anarchy;
- To allow people to plan their affairs within confidence because they know the legal consequences of their activities;
- To protect people from the arbitrary exercise of power by public officials.
- Het voeren van een consistent beleid, op basis van een integraal op lange termijn gerichte veiligheidsvisie, waarbij niet alleen bilaterale en mondiale samenwerking een belangrijke plaats innemen, maar ook regionale samenwerking (joint and shared responsibility);
- Het betrekken van niet statelijke nationale (NGO’s) en internationale actoren (Human Rights Watch) bij misdaad en geweld bestrijding.

Paramaribo, mei 2009

N o t e n :
7. Report of the OAS Secretary-General
OEA/SER. K/XLIX/1
8. Ibidem
9. Zie noot 2 ( uit deel 1)
10. Kofi Annan: Towards a Culture of Peace: Letters to Future Generations
UNESCO, 2005
11. Zie noot 5 ( uit deel 1)
12. Commitment to Public Security in the America’s
OEA/SER.K/XLIX.1
13. Stromseth, G., Wipmann D., Brooks R.: Can Might Make Right?
Cambridge, University Press
 

Verzoekschrift oftewel petitie om hulp wegens ontruiming

Meest recent ontving ik, Gaitrie Shamwatie Jurawan, geboren op 1 augustus 1970 te Nickerie, gescheiden van de heer Ramdjiawan Soeradj, op grond van een gerechtelijk proces welke ongeveer 4 jaar duurde, het vonnis dat ik mijn huis en perceel, met het adres bekend als Verlengde Girjaisinghstraat perceel no. 1092 te Van Pettenpolder in het district Nickerie, welke ik sedert 1992 heb bewoond en geheel mijn verdiend kapitaal in stopte, moet ontruimen en ter vrije beschikking moet stellen van mijn ex- man hierboven vermeld.

In 1989 trad ik in het huwelijk met voornoemde man en in 1991 is het huwelijk ontbonden. Echter woonde ik nog samen met hem. In het jaar 1992 betraden wij (ex- man en ik) het desbetreffende perceel en hebben toen samen het woonhuis opgezet, uiteraard ook met medewerking van zijn vader. In datzelfde jaar, en wel op 19 december 1992, is mijn eerste kind genaamd Radha Ramjiawan in het desbetreffende huis geboren. Vervolgens zag onze tweede dochter op 04 november 1995 het levenslicht. Haar naam is Devika Ramjiawan. In 1997 ging de vader van deze kinderen (ex- man) het huis uit met blijkbaar het doel met een andere vrouw een relatie aan te gaan.

 Dat is ook gaan resulteren in een situatie waar ik sinds zijn vertrek de volledige zorg moest dragen over de kinderen en het onderhoud van het woonhuis en perceel. Dus reeds 12 jaren lang heb ik als een zelfstandige vrouw aan de weg getimmerd om de twee kinderen het beste te geven van alles wat zij nodig hebben, terwijl de vader niet om zijn eigen kinderen tot nog toe heeft bekommerd. Alle investeringen aan het woonhuis zoals, verbouwing alsmede het aanmaken van voor- en achterbalkon en een uitbouw waar 30 zinkplaten moesten worden opgezet, het aanleggen van waterinstallatie en elektriciteit en het maken van de omrastering, behoren tot de investeringen die ik vanwege noeste arbeid zonder enige inbreng van de ex- man heb weten te bewerkstelligen.

In 2002 is na een gerechtelijk proces het vonnis uitgekomen met betrekking tot alimentatie ten behoeve van zijn kinderen. Echter is door betrokkene, nu reeds 6 jaar, nimmer invulling gegeven aan dat vonnis. Ook niet nadat ik ettelijke malen aan de bel heb getrokken bij het kantoor van justitie, waar hij over zwaar materieel beschikt en zowel in Paramaribo een aantal maanden geleden en thans in Nickerie projecten uitvoert voor de overheid en particulieren.

Ten aanzien van het perceel no. 1092, heb ik sinds het moment dat de heer Ramjiawan Soeradj het huis verliet een onderzoek ingesteld op het Domeinkantoor in Paramaribo. Bij het onderzoek was het nog een vrij perceel en maakte ik dan van de gelegenheid gebruik om dit meteen aan te vragen, aangezien ik reeds daarop had geïnvesteerd. Het resultaat van het onderzoek was dat de heer Ramjiawan Soeradj op dat moment een ander perceel aan het regelen was, namelijk no. 1192 op zijn naam te doen krijgen. Echter werd ik later met verbijstering geconfronteerd met het feit dat het perceel, waarvan ik de bewijzen heb de eerste aanvrager te zijn geweest, ook is toegewezen aan de heer Ramjiawan Soeradj. Dus hij heeft gehad het perceel 1192 en perceel no. 1092.
In 2005 consulteerde de heer Ramjiawan Soeradj, de deurwaarder dhr. Bharos P. in Nickerie, waarna deze mij ook in hetzelfde jaar ontruiming van het pand sommeerde. Vervolgens is deze zaak civielrechtelijk door de heer Ramjiawan Soeradj aangevochten en resulteerde in het vonnis op 24 mei jongstleden inhoudende “ontruiming en ter vrije beschikking stellen van het perceel ten behoeve van de heer Ramjiawan Soeradj”.

Voor mij een heel verbijsterende zaak met veel pijnsituaties van verdriet en angst sinds het vertrek van mijn ex- man, dhr. Ramdjiawan Soeradj, en dan nog de strijd die hij aan het voeren is ondanks gerechtelijk bevel op grond van alimentatie niets voor zijn eigen kinderen te doen en uiteindelijk tot het laatste vonnis, waarbij het pand dat ik met veel zweet, bloed en tranen reeds 12 jaar alles in stand heb gehouden, met de veronderstelling gegeven de aanvraag bij het Domeinkantoor, dat het aan mij zou worden toegewezen, toch in het voordeel van de tegenpartij is beslecht.

De uitvoering van het besluit van de rechter in deze kan ter zake niet onherroepelijk worden uitgevoerd, aangezien de kinderen, die ‘dakloos’ worden gemaakt, ook kinderen zijn van de tegenpartij. Ook mijn persoon heeft geen alternatief. Dat het besluit van de rechter in onze rechtstaat gerespecteerd dient te worden, echter ben ik van mening dat gegeven de positie van de vrouw in deze, zij geheel aan haar lot is overgelaten en dat mijn persoon veel geweld is aangedaan. Ook de kinderen zijn in deze ernstig en op zeer wrede wijze zowel door de vader als door het besluit van de rechter gekwetst. Aan de wet op kinderbescherming en stop geweld tegen vrouwen is hierbij geheel voorbijgegaan.

Aan u, weledelgestrenge heer drs. Shankar Bhagwatpersad, burgervader van mij en alle overige Nickerianen, vraag ik onverdeelde aandacht in naam van God, binnen korte termijn het daarheen te leiden, mij te ondersteunen met raad en daad, derhalve ervoor te pleiten en/ of creëren van een mogelijkheid om desnoods de vader des kinderen het verzoek te doen toekomen de zaak betreffende het vonnis te laten seponeren, opdat zijn kinderen en ik met rust worden gelaten en gaan over tot de orde van de dag.

Ik geloof u hiermede summier informatie te hebben verstrekt aangaande deze kwestie en hoop heel gauw van u het oplossingsmodel te vernemen.

Aldus naar waarheid opgemaakt en getekend d.d. 07 juni 2009 te Nickerie,

Mw. Jurawan Gaitrie Shamwatie

Huiselijk geweld


Nederland was enkele weken geleden in rep en roer. Een klein kind zou door een manspersoon zijn ontvoerd. Kort hierna bleek de “dader” de biologische vader van het “ontvoerde” kind te zijn. Ook kwam men erachter dat vader en dochter ondertussen in de Verenigde Staten vertoefden. Intussen was de Nederlandse rechtspraak vlot met het uitspreken van een gebod dat voorziet in de onvoorwaardelijke terugkeer van kindje Katja bij haar Oekraïnse moeder. De vader werd zonder vorm van welk (milieu)onderzoek dan ook op voorhand tot wetsovertreder gestigmatiseerd.

Kort nadat het verhaal van de vader naar buiten kwam, bleek dat het door een moeder op een vader en dochter gepleegd psychisch geweld aan de basis van dit gebeuren staat. Een moeder die de normale omgang tussen vader en dochter frustreert, zoniet onmogelijk maakt, leidde waarschijnlijk tot dit handelen van vader Leendertz. Moeders die kinderen lichamelijk en geestelijk mogen mishandelen worden door weldenkende mensen, zonder enige vorm van proces, geheel ten onrechte a priori in bescherming genomen jegens hun (ex) echtgenoten. Dat in dat geval zowel de mensen-, burger- en kinderrechten fundamenteel worden geschonden, staat buiten kijf. Waar staat bovendien geschreven dat een moeder per definitie een betere opvoeder van een kind is? Wat maakt een vader minder als opvoeder van kinderen? Dit prerogatief in de richting van vrouwen is niet alleen belachelijk en levensgevaarlijk voor jonge kinderen, maar ook een maatschappelijke en meer nog gerechtelijke dwaling. Er zijn namelijk vaders in soorten net zoals er moeders in soorten zijn.
De ene zich misdragende vader is de andere zorgzame vader niet, evenals het gedoodverfde moederrolmodel een utopie is. Talloze moeders zetten hun jonge kinderen vaak in als middel om rancune op ex-partners te botvieren, maar in het bijzonder om economische voordelen, zoals alimentatie veilig te stellen. Op deze manier wordt een man tot melkkoe gedegradeerd!

In het onderhavige geval van Katia komt nog bijkijken dat nu de “dader” een man is, alle justitiële registers zijn opengetrokken. De klopjacht op de man, werd Europa-wijd ingezet, hetgeen niet kon verhinderen dat deze man met zijn dochter veilig de Verenigde Staten kon bereiken. Indien de rollen omgekeerd waren, de vrouw aan de haal was gegaan met haar kind, dan was er als te doen gebruikelijk geen enkele maatregel getroffen. Zelfs wanneer het meervoudig gepleegde ontvoeringen door moeders betreft, kijken justitie en politie op het eerste gezicht, de andere kant op. Dat ontvoeringen van kinderen naar landen waar recht noch wet van westerse landen worden gerespecteerd en het eventueel terugleiden van ontvoerde kinderen op voorhand kansloos blijft, is wereldwijd bekend. Wanneer daarbij opgeteld wordt dat eenzijdige dictaten van de machtspotentaten in die landen, andermans kinderen vanwege de nationaliteit van een moeder, zonder vorm van proces dwingend tot staatsburger van die landen verklaren, dan is de cirkel van het gevaar voor deze ontredderde kinderen rond.

Westerse landen die dit gegeven bekend is, zien desalniettemin kans om via justitiële maatregelen jonge kinderen in die posities te manoeuvreren, waarbij die overgeleverd geraken aan willekeur, culturele achterlijkheid en barbarij. Anderzijds dient te worden opgemerkt dat het huiselijk geweld dat door beschaafde landen wil worden bestreden, meer kanten heeft. Aan de ene kant, het automatisme van vrouwenbescherming, die vaak misdadig en subtiel de fysieke zowel psychische wreedheden die vrouwen jegens mannen plegen versluiert, en aan de andere kant het negeren van strafklachten van mannen jegens vrouwen. Daar staat tegenover dat gelogen of niet, de man per definitie wordt vervolgd. En het is juist het genoemde onrecht van selectiviteit bij de beoordeling van dit kwaad, dat mannen die de ratio niet meer kunnen hanteren en na multipele vernederingen te hebben ondergaan, door emotie gedreven, ertoe overgaan draconisch op te treden en geweld toe te passen. Dit laatste valt onder geen enkel beding goed te keuren, maar zelfs elastieken kennen beperkingen in de rek.

Roy R. de Miranda
 

Belangrijke stap voorwaarts in de strijd tegen mensenrechten schendingen in Suriname:

De tweede Resolutie “Human Rights, Sexual Orientation and Gender Identity” is onlangs goed gekeurd op de 39ste General Assembly van de OAS te San Pedro Sula , Honduras. Deze resolutie is het resultaat van het harde werk verricht door 24 lesbische, gay, biseksuele, travestieten, transgender, transseksuele en interseksuele (LGBTTTI) organisaties verspreid over 17 landen binnen de “America’s” regio. Deze organisaties vormen een coalitie van Latijns Amerikaanse en Caribische landen, die elk jaar voorafgaand aan de General Assembly van de OAS bijeenkomt. Op 4 juni 2009 tijdens de 4de plenaire bijeenkomst is het jaarverslag (2008-2009) van de Permanente Raad gepresenteerd. In dit jaarverslag zijn opgenomen de Resolutie AG/RES. 2504 (XXXIX-O/09) "Human Rights, Sexual Orientation and Gender Identity" welke onder andere ratificeert de Resolutie AG/RES.2435 (XXX VII I-O/08) getiteld "Human Rights, Sexual Orientation and Gender Identity", en verwijst naar de Declaratie “Sexual Orientation and Gender Identity” welke gepresenteerd was op de VN General Assembly van december 18, 2008.

De recent aangenomen resolutie is doorgevoerd door Brazilie en veroordeelt niet alleen geweld tegen mensenrechtenschendingen van individuen op basis van de seksuele geaardheid of gender identiteit, maar spreekt ook de bezorgdheid uit over het geweld tegen individuen die opkomen tegen deze vormen van mensenrechtenschendingen. De Resolutie roept lidstaten op om elk individu te beschermen tegen deze vormen van geweld alsook de “Inter-American Commission on Human Rights” en het gehele “Inter-Amerikaans Systeem” om actie in dit kader te ondernemen. Tot slot wordt er een beroep gedaan op de “Committee on Legal and Political Affairs” van de OAS om het vraagstuk van seksuele orientatie en gender-identiteit op de agenda te plaatsen voor de komende bijeenkomsten.

Civil Society van Suriname was op deze OAS bijeenkomst vertegenwoordigd door Suriname Men United (SMU) voorzitter, Kenneth van Emden en de Staat Surinaame was vertegenwoordigd door de minister van Buitenlandse Zaken. De heer van Emden geeft aan dat in vergelijking met de rest van de regio de situatie van de LGBTTTI gemeenschap in Suriname stukken beter is, maar wat niet wil zeggen dat het goed te noemen is. Er is ruimte voor verbetering. Als een van de mede opstellers van de Declaratie, die geleid heeft tot de Resolutie, is hij ervan overtuigd dat indien de zaken daarin vervat serieus worden gerealiseerd, Suriname zich ook op dit gebied internationaal beter zal kunnen presenteren als mensenrechten respecterend land. Suriname heeft officieel geen geregistreerde gevallen van gruwelijke vormen van discriminatie en geweld, maar dit weerhoudt SMU niet in haar streven naar een samenleving die compleet vrij is van stigma, discriminatie en geweld.

Non violence
Op de Civil Society meeting van de Organisatie van Amerikaanse Staten, die in Honduras duurde van 1 tot 3 juni 2009, was het thema ‘non violence’. Andere lidlanden vertegenwoordigd op de Civil Society meeting zijn Paraguay, Honduras, Dominicaanse Republiek, Ecuador, Colombia, Grenada, Mexico, Argentinië, Chili, Brazilië, Nicaragua, Guyana, Belize, Trinidad en Tobago en Jamaica. We willen met de Declaratie bereiken dat de aandachtspunten worden geplaatst op de politieke agenda van de OAS lidlanden zodat de LGBTTTI gemeeschap en hun famillie van een rustig, geweldloos en menswaardig leven kunnen genieten.

Nu de Declaratie is aangenomen en verheven tot OAS Resolutie, zullen de uitgangspunten en doelen integraal deel moeten uitmaken van het nationaal beleid in Suriname. Minister Lydia Kraag-Keteldijk van Buitenlandse Zaken gaf in haar speech aan dat Suriname zichzelf verplicht om te werken aan een cultuur, vrij van geweld (fysiek en geestelijk). Dat zal resulteren in een betere samenleving voor onze burgers om hun dromen en ambities te verwezenlijken. Dit zal volgens de minister ervoor zorgen dat elke Surinaamse burger in staat wordt gesteld bij te dragen aan de ontwikkeling van hun gemeenschap en land. Van Emden zegt dat hij zich trots voelde om op het hoogste regionale forum te mogen aanhoren dat zijn regering zich serieus committeert aan het terugdringen van geweld zodat elke Surinamer zich optimaal kan ontplooien. Ik weet wel dat Suriname vrij conservatief kan zijn, maar tien jaar terugkijkend kan gezegd worden dat Suriname het wel aankan. Toen was het nog ondenkbaar dat er correct geinformeerde en objectieve artikelen in de krant verschenen over dit onderwerp, dat de overheid zich zou committeren aan het behartigen van de belangen van de LGBTTTI gemeenschap en dat bedrijven partners van hetzelfde geslacht opnamen in hun sociale voorzieningen. Nu niet meer. Ik geloof dus wel dat het haalbaar is. Dit resultaat dankt hij aan het feit dat mensen tegenwoordig beter geïnformeerd zijn.

Suriname Men United
De gemeenschap informeren, dat is onder andere het werk van de stichting Suriname Men United. Samen met nog twee anderen richtte van Emden in 2005 de organistaie op. Het primaire doel is het promoten van een gezonde leefstijl onder de doelgroep. Het eropna kunnen houden van een gezonde leefstijl vereist wel dat bepaalde randvoorwaarden van de leefomstandigheden van de doelgroep gunstig verbeteren. Als voorbeeld geeft van Emden aan dat er nog geen specifieke gezondheidsprogramma’s voor deze doelgroep zijn, terwijl het publiek geheim is dat de acceptatieproblematiek en onveilige seks grote gezondheidsvraagstukken zijn binnen die doelgroep met zelfs effecten op de hetero samenleving. Denk aan geforceerde heteroseksuele relaties en het psychisch geweld daarvan waaraan hele families onder lijden; allemaal onnodig! Als slachtoffers van deze situaties nergens naar toe kunnen, wordt het probleem alleen maar erger. Nu weten we uit onderzoek, verricht in samenwerking met het wetenschappelijk onderzoeksinstituut van de ADEK Universiteit dat er onder andere behoefte is aan supportgroups, thema-avonden, gezondheidsboodschappen en counseling. Dit jaar zijn we begonnen met psychologische hulpverlening in geval van acceptatie problemen, hetzij thuis, op school of elders. Deze dienstverlening is inclusief, dus ook de omgeving van het betrokken slachtoffer zal begeleid worden indien gewenst en mogelijk. De belangrijkste nationale partner in het opzetten van de gezondheid gerelateerde voorzieningen voor de doelgroep is het ministerie van Volksgezondheid en het Nationaal AIDS Programma.

Next steps
Op kort termijn zal er contact worden opgenomen met het ministerie van Buitenlandse Zaken om over de implementatie van de Resolutie te brainstormen. Ook zullen er informatiecampagnes samen met andere NGO’s worden opgezet en uitgevoerd om meer bekendheid te geven aan de inhoud van de Resolutie om zodoende ook buiten de overheidssfeer een gezond leef- en woonklimaat, vrij van stigma, discriminatie en geweld te realiseren voor de LGBTTTI gemeenschap en hun families. Een leefbare samenleving is in ieders belang en vereist daarom een gezamenlijke aanpak.

Kenneth van Emden

Ter nagedachtenis : IS HARYANTO (68)
Musicus Is Haryanto, een begrip onder de Surinamers, in het bijzonder van Javaanse komaf

De Indonesische musicus Is Haryanto is op dinsdag 26 mei 2009 om 23.05 uur lokale tijd in het ziekenhuis Pertamina Jakarta overleden als gevolg van een darmtumor. Deze beroemde en gerespecteerde Indonesische musicus over heel Azië tot in Japan, maar ook in Australië, Nederland en Suriname is er niet meer. Mijn laatste ontmoeting met hem dateert van juni 2003 in de studio op steenworp afstand van zijn woning in Jakarta.

Indo-(rock)muziek en kroncong uit Nederland (Den Haag) werden in de jaren zestig beschouwd als Javaanse muziek, totdat Surinaams Javaanse pioniers (ondernemers) muziek uit het verre Java uitbrachten op een langspeelplaat (vinyl) en met de komst van de compact disk (CD), nu DVD kreeg deze muzieksoort meer aandacht dan voorheen. De pop Javaanse muziek uit het buitenland met name Indonesië heeft voor een deel de muziekontwikkeling in Suriname in de afgelopen 35 jaar in cultureel opzicht sterk beïnvloed.

De drang van de jongeren om een eigen productie te maken, is toegenomen sinds het ontstaan van de “ wie egi sani “ beweging. En nu ontstaan er vanwege de huidige multimedia technologie ongekende mogelijkheden om muziek te maken.
Ook de komst van vele artiesten uit Java sedert 1972 heeft een enorme muzikale impact gehad op de ontwikkeling van het Javaans levenslied in Suriname. Een niet te verwaarlozen factor bij het doorgeven van muziek is de rol die de Jawa-mediahuizen vervullen.

Wijlen Is Haryanto is onder de Javaanse doelgroep zowel in Suriname als in Nederland sedert de introductie van zijn liedjes op de radio, maar ook door de resultaten van de populaire muziekformatie The Favourites Group midden jaren zeventig, een begrip geworden. Hij wordt gezien als grootmeester in het schrijven en arrangeren van Javaanse liederen.

Zijn teksten behandelen situaties die zich dagelijks voordoen en die voor een ieder herkenbaar zijn met soms diepe filosofische invalshoeken, sterk gericht op de bevordering van de eigen identiteit, maar dan geplaatst in een breed context. Hij heeft voor vele artiesten de nodige muziek geschreven die later erg populair zijn geworden in de muziekindustrie. Denkt u bijvoorbeeld aan “Sepanjang Jalan Kenangan “ die populair gemaakt werd door Tetty Kadi.

Indonesische artiesten als Waldjinah, Mus Mulyadi, Didi Kempot, Indah Andarini, Laily Dimyathie, Titiek Sandhora, Mamiek Slamet, Tiara Wiyono, Tuty Tri Sedia en Bob Tutupoli hebben liedjes van hem opgenomen. Oom Is, zoals men hem noemde, is voor vele artiesten in en buiten Indonesië de goeroe (grootmeester) met een grote “G”. Hij wist ook de juiste artiest uit te kiezen om zijn songs te vertolken.
In elke muziektoko op Java en ook op de jaarlijkse Pasar Malam in Den Haag is zijn muziek te verkrijgen. Het mag gezegd worden dat de radiojukeboxen van de Javaans getinte mediahuizen in Suriname als ook van de lokale radioaanbieders in de grote steden van Nederland incompleet zijn zonder zijn muzikale werken. Zijn dochter Vien Haryanto vertolkt de levenswijze van de Javanen in het rijstdistrict Nickerie op voortreffelijke wijze en is een klassieker onder vrijwel alle Javanen over de hele wereld. Niet gek als Is Haryanto deze song de titel meegeeft “ Nickerie “.
De songs “ Saramacca “ en “ Mi fowtu “ zijn typische herkenbare Is Haryanto’s melodieën die uitgebracht zijn door de muziekuitgever Pasta Music en Entertainment in Nederland. In het najaar van 2007 doneerde hij aan de Stichting ter bevordering en ontwikkeling van de Jawa Muziek in Suriname een album getiteld “ Sedulur-sedulur Suriname “ (mijn familie in Suriname). Het lied “ Hatimu-hatiku “ is in Indonesië een van zijn vele hits die vertolkt werd door verschillende artiesten en uitgegroeid is tot een tijdloze evergreen.

Zijn doorbraak begon vrijwel gelijk na de onafhankelijkheid van Indonesië met The Favourites Group als antwoord op de westerse groepen The Beatles en Rolling Stones en Indonesische bands The Mercy’s, Panbers en Koes Ploes.

Zelf was hij een grote fan van Elvis Presley en dat is duidelijk te merken in enkele van zijn producties. Is Haryanto schreef ruim 800 songs in alle muziekgenres die Indonesië rijk is, van traditionele muziekgenres tot de populaire Pop Indonesia songs. Hij heeft enige tijd een artiestencafé nabij het MONAS (nationaal monument) in Jakarta gerund waar artiesten elkaar regelmatig konden ontmoeten en optredens verzorgden voor het uitgaanspubliek.

Hij heeft meerdere malen Nederland en Suriname bezocht. Zijn laatste concert in Suriname in de Anthony Nesty Sporthal was in 2000 samen met de Indonesische zanger Didi Kempot en de in Nederland woonachtige Surinamers Ragmad Amatstam en Hendrik Mentokarijo. Met de wereld bekende Oscar Harris had hij in de afgelopen jaren een speciale band opgebouwd en hebben ze samen een aantal producties uitgebracht waarbij Oscar enkele songs vertolkte in de Indonesische taal (Bahasa Indonesia).

Is Haryanto is op 22 augustus 1940 geboren in Solo (Midden-Java) en laat een vrouw en 5 kinderen achter. Hij is 68 jaar geworden en op 27 mei jongstleden begraven in Jakarta.
Ook Willem Soediono van RTV Mustika woonde de begrafenisceremonie bij.

Goede reis (selamat jalan) ........... Is Haryanto.


Een bijdrage van projectcoördinator Mas Jo Moestadja van Stg. Jamu Suriname/RTV Mustika
 

Van speelbal tot politieke machtsfactor

De vraag hoe het komt dat er nog steeds geen vuist gemaakt kan worden binnen de kleine Javaanse groep, werd en wordt nog niet adequaat beantwoord. Grote delen van deze groep zijn zich enerzijds nog niet bewust van hun rol en hun plaats in de politiek. Aan de andere kant spelen blijkbaar ook andere onzichtbare factoren een fundamentele rol.
Bij elke verkiezing worden de kiezers uit alle regio’s ruimschoots bezocht om ze dan op te zadelen met talrijke schone beloften. Na de verkiezingen worden zij dan op enkele na, ergens weg gestopt en dan is het weer tot de volgende keer. Inderdaad die rol van een speelbal in de politiek werd en wordt nog steeds gespeeld. Het is echt jammer dit te moeten constateren, maar de feiten liggen daar. De erkenning van de potentiële groep, namelijk de vouwen en jongeren, is er nog steeds niet. Afdelingen en secties worden voor de verkiezingen geïnstalleerd. De kiezers zijn er om als werkpaarden de karavaan voort te trekken, jongeren worden opgetrommeld om als stootgroepen te fungeren, en verder niet. Zal deze situatie in 2010 wel of niet (drastisch) veranderen? De organisatie beweert steevast van wel. De tijd zal ons leren.
Ruim 9 jaar geleden heb ik deze statement op een eendaags seminar, waarbij toppolitici hun politieke visies en meningen zouden moeten geven, gelanceerd. De bedoeling was om een levendige discussie op gang te brengen. Helaas is vanwege onvoorziene omstandigheden niets van terecht gekomen. Vandaag anno 2009, nauwelijks een jaar voor de parlementsverkiezingen in 2010, is de rol en plaats van de Javanen, vertegenwoordigd door hun politieke partijen nog steeds dezelfde gebleven. Elke groep wil de andere de loef afsteken. Geen van ze doet evenwel moeite om de rol en de plaats van de Javanen te verbeteren. Veelal probeert men al het oude te consolideren. Inderdaad was er eens een poging gedaan om wat verlichting te brengen, doch de macht van de oude groep bleek sterker te zijn. Vandaar de nog steeds merkbare houding om eventueel samen te werken of eens ernstig rond te tafel te gaan zitten. Want hoe je het ook draait of keert, politiek is hard en het eigen belang prevaleert. En bij een bespreking moet je bereid zijn om eventueel ook een stap terug te doen.

Het is nu duidelijk dat het vissen in diezelfde oude en uitgeputte visvijver is gebleven. Men heeft geen vernieuwde vangtechnieken gebruikt, men heeft alleen andere middelen gebruikt om de oude en versleten wonden te dichten. Die ‘bal’ wordt door derden gespeeld; het zijn de personen die er op uit zijn om meer macht te verwerven. Diezelfde oude wijze van politiekvoering werd en wordt dus nog steeds toegepast. Maar nogmaals die periode van 1996 is totaal voorbij. Dat de toenmalige oppositie een andere wending heeft gegeven aan de politiek en zich daardoor ook steeds verder uitbreidt, is duidelijk. Vanaf de grote en charismatische leider onder de Javanen, Iding Soemita, tot de huidige Somohardjo heeft de Javaanse achterban nog steeds niet een duidelijke en hechte eenheid kunnen vormen. Dit vanwege nog steeds de alom bekende kwestie wie nu de machtsleider is. Een punt dat allang en in feite geruisloos is veranderd vanwege de politieke machtsverschuiving vanaf 2000.

Het begon vanaf het moment toen de moedige Salikin Hardjo, die op zijn eigen manier tegen de kolonisatoren te keer ging, ingezonden stukken onder de naam Bok Sark schreef. Hij wilde het lijden van de contractanten verbeteren. Sindsdien hebben achtereenvolgende politici zoals de welbekende Iding Soemita, F.R.Karsowidjojo, Amat Ramin, Rene Kaiman, Willy Soemita en de huidige nogal gedurfde voorzitter van Pertjaja Luhur, Salam Somohardjo, een speelbalfunctie moeten ondergaan. Wel zijn er hier en daar wat merkbare positieve veranderingen teweeggebracht.

Wel werd eerder reeds de opmerking gemaakt, dat met de komst van de academisch geschoolde jonge politieke leiders de strijd om het politiek leiderschap en de politieke macht heftiger zou worden. Het leek in 2000 wel op als of er een soort Babylonische spraakverwarring was ontstaan in het district Commewijne. Maar uit de fouten van toen hebben de leiders wijze lessen geleerd. Maar de jongeren hebben hun strijd niet lang genoeg volgehouden. Zij hebben de macht, waarop zij meenden aanspraak op te maken, zonder slag of stoot willen bemachtigen. De achterban, die zolang had uitgekeken en die had gewacht op een frisse wind, was weer eens teleurgesteld.
Maar, geen nood, zij zijn nu wel weer bewuster geworden en in 2010 zal hun rol en hun plaats zeker ten goede veranderen.

Kadi Kartokromo

Het antigevoel jegens Surinaamse Nederlanders

Dat de reeds tientallen jaren durende geldovermakingen en pakkettenverzendingen uit Nederland naar Suriname de werkelijke armoede van Suriname maskeren, is geen nieuws. Het enige verschil tussen werkelijkheid en fictie wordt gevormd door de feitelijkheid dat het Surinaamse smaldeel met een andere nationaliteit dat in het buitenland woont, één van de belangrijkste kurken van de Surinaamse economie vormt. Immers bij de financiële injecties uit het buitenland dienen de inkomsten die de Surinaamse Luchtvaart Maatschappij op de route Amsterdam-Paramaribo vice versa, alsook het ruime eurobestedingspatroon dat de buitenlandse Surinamers in Suriname hanteren, te worden bijgeteld. Al deze inkomsten vertegenwoordigen bij elkaar opgeteld een minimale jaarlijkse valuta instroom van circa € 250.000.000. De fictie hiertegenover staande, is de loze bewering van opeenvolgende Surinaamse regeringen die tegen beter weten in, vals prediken dat deze inkomsten een verdienste zijn van hun “geweldig” beleid. Niets is minder waar. Het zijn de in Nederland wonende Surinaamse Nederlanders die ervoor helpen zorgen dat Suriname tot nu toe geen Haïtiaanse toestanden kent.

Ergerlijk is daarom de antihouding die sommige “thuisgebleven” Surinamers, en met name de geremigreerde Surinamers, ten opzichte van de veelal nauw met het geboorteland verbonden gebleven zijnde Surinaamse Nederlander aan de dag leggen. Onder deze groep bevinden zich ook lieden die voor langere tijd in Suriname neerstrijken en hier de gebraden haan uithangen. Uitschot dat ook wel met crimineel verworven kapitaal in Suriname de grote bink uithangt en onbeschaamd de vakantie vierende Surinaamse Nederlander vaak toebijt: “wat kom jij in mijn land doen?”, vind ik op zijn minst gezegd, verregaand.

Het is tegen dit soort achtergronden bekeken dan ook onbegrijpelijk dat echte buitenlanders in Suriname een veel betere behandeling krijgen en zelfs discriminerend worden geprivilegieerd ten opzichte van de echte ‘kondremang’ die in den vreemde woont en vaak ook werkt. Laat dat laatste duidelijk worden gesteld; ja het merendeel verdient in het buitenland met eerlijk werk de kost, de reden ook waarom zij zo ruimhartig aan Suriname kunnen doneren. Anders dus dan de huidige DNA voorzitter en een Surinaamse krant beweren. Volgens deze twee, die immer slechts het eigen belang nastreven, zou het merendeel van de Surinaamse Nederlanders van een bijstandsuitkering leven. Dat daarmede de waarheid schaamteloos geweld wordt aangedaan en onnodig stigmatisering plaatsvindt, deert hen zo te zien helemaal niet.

Op weg naar een beter land, is het voor alle mensen die zich nauw met de Republiek Suriname verwant voelen en weten, welhaast een gebod om zonder het institutioneel haten en roven, in de grootst mogelijke eendracht de juiste chemie te vinden voor een georganiseerd diasporabeleid, dat voorziet in de hereniging van een belangrijk deel van de Surinaamse natie.

Roy R. de Miranda
 

Onze Sarnami behouden
Sarnami is het stiefkindje van de Hindoestanen. Deze taal is meegenomen uit de provincies Uttarpradesh, Bihar en United Provinces uit India tijdens de immigratieperiode vanaf 1873 tot en met 1916. Sarnami stamt af van het Bhojpuri uit de genoemde gebieden in India en is er nauw mee verwant. Het Sarnami in Suriname is verwant aan vier talen:
Hindi en Sanskriet, van de Hindoes en Urdu en Arabisch van de moslims.

Dat is in den beginne de oorspronkelijke samenstelling geweest van de talen waaruit het Sarnami voortvloeide. Later begon het Sarnami een heleboel invloeden te krijgen van het Engels, Nederlands en Neger-Engels

Elk volk heeft zijn moedertaal lief. Taal is niet alleen een communicatiemiddel, maar ook een identiteitsfactor. In je moedertaal kan je je gevoelens het best weergeven, omdat de grammatica met de paplepel is ingegoten. Het lukt niet bij een ieder om zich op z`n best met het Nederlands te identificeren, maar het is je broodtaal. Veel Hindoestanen gebruiken hun eigen taal voor de esthetische beleving van alledag, zoals bij het luisteren naar zang, dans, Indiase films, baithak gana, nagara, bhajans, enz.

Daarom is het nimmer verkeerd te noemen als afstammelingen van de Brits-Indische Immigranten menen om bij de viering van de komst van hun voorouders naar Suriname hun liefde voor het land Suriname te uiten door een versie van het volkslied te zingen in een taal die onder andere hun identiteit weergeeft. Een land waar zij als een van de voornaamste groepen hun bijdrage hebben geleverd om het te maken tot wat het vandaag is. Een land, waar zij als een van de voornaamste groepen hun bijdrage hebben geleverd om in harmonie en eenheid met elkaar en naast elkaar te leven, als predikanten van verbroedering. Als we kijken naar het politieke gedrag van de Hindoestanen, dan zijn ze de meest geïntegreerde groep.

Taal is een erfenis van de eigen voorouders, wat behouden moet worden. Het is jammer dat er een afname te constateren valt bij de Hindoestaanse jongeren. Momenteel is ruim 60 procent van het Sarnami al dood in Nederland bij de Surinaamse Hindostanen, want de mensen verstaan het niet meer en beheersen het ook niet. Dus vanaf nu is het Sarnami binnen een generatie praktisch dood in Nederland. Dit zal ook in Suriname gebeuren als vooral opvoeders niet hun taal doorgeven aan hun kroost.Wij willen in geen geval een situatie zoals in Guyana en Trinidad waar Hindoestanen uitsluitend het Afro Engels kennen en hun eigen Indiase moedertalen niet meer.

Dhiradj Adhir Soekhai
Voorzitter Nationaal Jeugdparlement Suriname
Voorzitter Assembly of Caribbean Youth

Organisatie Miss Teen Suriname 2009, geef het goede voorbeeld !
“Oom misbruikt nichtje van 9 jaar”, “Buurjongen verkracht minderjarig buurmeisje”, “Vader maakt dochter zwanger”, “Grootmoeder speelt mee bij misbruik kleindochter”, “Pedofiel actief in Suriname”. Dit zijn allemaal kopstukken van artikelen die we de afgelopen tijd in de verschillende dagbladen jammer genoeg moeten lezen. Dit lijkt op een begin van een periode waarbij ethiek en moraal helemaal zullen verdwijnen. Over de aanpak van dit probleem zijn er hevige discussies gaande op verschillende niveaus in het land. De justitie probeert d.m.v. zwaardere straffen, de daders angst aan te jagen om deze handelingen niet plegen. Het is toe te juichen dat er wel aan wordt gedacht om zwaardere straffen in te voeren. Maar of dat daadwerkelijk de beste oplossing is, laat ik in het midden.

 Andere organisaties, zoals jeugdorganisaties, buurtverenigingen e.a., moeten werken aan de bewustwording bij de jongeren en verandering van attitude die er momenteel heerst onder jongeren. Onder andere het materialistisch gedrag bij jongeren zal zeker aangepakt moeten worden. Hierbij is de rol van de ouders en/of verzorgers zeer belangrijk, aangezien deze direct verantwoordelijk zijn voor de opvoeding van hun kind. Aan de vrijheid van opvoeding wil ik niet komen, maar dat jeugdigen zich elk weekeind vermaken op plekken waar gestimuleerd wordt schaars gekleed (in een sexy outfit), en nog wel op een tijdstip waarbij 99% van de bevolking rust, om de volgende dag weer aan de slag te gaan, is verfoeilijk. Een ieder heeft recht op vrijheid, recht op plezier, maar het lijkt erop alsof ouders in deze tijd geen ‘grip’ meer hebben op hun kinderen. Is het misschien gewoon iets dat past bij de tijd waarin we leven met o.a. de technologie (mobiele telefoons, ipods, pc’s, internet, tv)? Het zou onderzocht moeten worden.

Onlangs hebben we op de televisie kunnen zien dat de finale van het Miss Teen Suriname 2009 in discotheek Blue Bell werd gehouden. Het is prijzenswaardig dat de organisatie voor die avond als motto had: “Stop abuse”, “Stop misbruik”. En juist daar gaat het mis. Want hoe wil jij als organisatie een motto verdedigen, terwijl je zelf toelaat dat jongeren (tieners), schaars gekleed op het podium verschijnen. Dat jongeren nu al gestimuleerd worden om in badkostuum (in de halve finale) voor de ogen van velen te verschijnen. Het zijn kinderen, en kinderen moeten beschermd worden, zolang ze dat nodig hebben. Het is absoluut af te keuren dat de organisatie dat “normaal” vindt. Aan de ene kant is het ook de verantwoordelijkheid van de ouders, zoals eerder gezegd, om hun kind toestemming te geven mee te doen aan een miss verkiezing. Ouders, denkt U aan de toekomst van uw kind, wanneer die schaars gekleed, voor uw ogen en andermans ogen op het podium verschijnt? Weet u niet dat kinderen in de puberteit in het centrum van alle aandacht willen zijn (egocentrisme), maar dat U degene bent die hem/haar moet behoeden van alle kwaad die er heerst.

Aan de organisatie van missverkiezingen en alle andere contesten, wil ik het volgende meegeven: “Als u contesten wilt organiseren en motto’s wilt gebruiken voor uw contest, laat het niet gebeuren dat hetzelfde contest uw motto verzwakt. Op zo een manier komt u zeker onprofessioneel over en verergert u het probleem, wat u eigenlijk wilde helpen oplossen. Niet omdat u wat hier en daar hebt geleerd, bent u een professional in het vak. Aan de ouders het volgende: Denk goed na, bespreek het met uw kinderen, als die aan een contest willen deelnemen. Denk goed na, als uw kind u vraagt om naar de discotheek of een ‘lustige’ party te gaan, U weet niet wat er allemaal buiten uw gezichtsveld plaatsvindt. U hebt niet gefaald indien uw kind, om uw beslissing dat hij/zij geen toestemming had, droevig of teleurgesteld is. U hebt uw kind juist beschermd.
Amar N. Ramadhin
(amnoram@yahoo.com)

WIE ZIJN DE ECHTE CRIMINELEN?

Jetinvestment wijdt -in een artikel “De vijand van binnen”- de criminaliteit in het Caribisch gebied, toe aan drugs. Deze analyse is te oppervlakkig.
In het boek “State Building” stelt Fukuyama, dat staatsvorming een belangrijke wereldissue is, omdat zwakke staten de oorzaak zijn van terrorisme en drugshandel.
In de “Broken Window theory” stellen de topcriminologen Wison en Kelling, dat misdaad het onvermijdelijke gevolg is van wanorde. Mensen worden beïnvloed door hun omgeving, the Power of Context, genoemd.
Algemeen bekend is dat armoede tot criminaliteit leidt.
Criminaliteit kan men grofweg definiëren als “alles wat door de wet strafbaar is gesteld”. Dus, let wel, de rest van de grofheden is niet crimineel.

Het is niet crimineel,dat :
- landen en bedrijven de mens en milieu in gevaar brengen (Kyoto verdrag wordt getraineerd).
- de EU haar boeren subsidieert en daarmee boeren uit arme landen de armoede in wegconcurreert. (Doha rondes worden gemanipuleerd)
- lieden van de kapitaalmarkt zijn gaan speculeren (dat was easy money), waardoor wij in een wereldcrisis terechtkwamen.

Regeringen nemen nu biljoenen van belastingbetalers om een hebzuchtige groep te redden (bail outs). Dit, ten koste van nationaal beleid zoals het sociale beleid, onderwijs, gezondheidszorg,veiligheid etc.
De internationale handel zal verruwen, de hulp naar arme landen neemt af, de remittances nemen af, de groei van landen vertraagt, de werkloosheid stijgt internationaal etc…..
Staat men er niet stil bij, hoe crimineel dit nou is?

Maar er is ook een “theory of the broken window”, die oplossing bracht in de enorme New Yorkse criminaliteit. Deze theorie zegt dat als ergens een ruit stuk is en er niets aan wordt gedaan, mensen geneigd zullen zijn de andere ruiten ook stuk te slaan. Ik durf te stellen dat als mensen in een onethische context leven zij zich onethisch en crimineel zullen gedragen. De politiek en de economie zijn voor wat mij betreft de eerstverantwoordelijken voor de onethische context waarin de wereld terecht is gekomen. Belangen gaan boven ethiek.

Zuma, ondersteund door de legendarische Mandela, wordt president in Zuid Afrika, maar staat bekend om zijn negatieve handel en wandel.
In de geschiedenis heeft geen enkel vredesverdrag stand kunnen houden, omdat belangen boven ethiek gingen. In Suriname neemt Venetiaan twee veroordeelden in zijn coalitie op: belang gaat boven ethiek.
Wat denkt u dat jonge mensen als voorbeeld krijgen?
Zullen zij hun belangen niet boven de ethiek stellen?
Slecht politiek-economisch beleid, slechte voorbeeldfunctie en armoede veroorzaken voornamelijk criminaliteit. Maar een ding heeft Jethoe gelijk.
De vijand is binnen.
Binnen in ons politiek en economisch systeem en denken.

Jules Ramlakhan, voorzitter HPPplus
 

9 juni 1949, ode aan de Leden van de Staten 9 juni 2009

Gisteren was het precies zestig jaar geleden dat 19 van de 21 Leden van de Staten, gekozen op basis van het algemeen kiesrecht, tot de Volksvertegenwoordiging werden toegelaten. Aangezien twee leden, te weten M.A. Karamat-Ali en S.M. Jamaludin tot de tweede graad in familieverband aan elkaar verwant waren, moest het lot bepalen, wie van die twee met het aureool van het lidmaatschap bekroond zou worden. Het winnend lot viel op de heer Jamaludin, die op 27 juni 1949, gekleed in de voorgeschreven dracht, jacquet, mocht aantreden. Het geluk wilde evenwel dat ook zijn zwager Karamat-Ali, vanwege het feit dat de toen bestaande wet werd gewijzigd, zich op 23 januari 1950 eveneens kon laten benoemen tot Lid van de Staten van Suriname.

De NPS werd vertegenwoordigd door de volgende leden:
1. B.W.H. Bos Verschuur. 2. R.B.W. Comvalius. 3. D.G.A. Findlay, 4. E.J de la Fuente 5. L.A. Lauriers, 6 H.C. van Ommeren. 7. J.A. Pengel 8. G.J.C. Van der Schroeff 9. A.J. Wong 10. P.Wijngaarde; verder L.A.E. Eleacer, (gekozen op voordracht van de Paranam Mijnwerkers Bond), P.A.R. Kolader en J.Raatgever. De NPS fractie telde 13 leden.
De VHP fractie bestond toen uit 6 leden, t.w.1. J.Lachmon 2. S.Jamaludin 3. H.Shrimisir 4. L. Sitalsing 5. H.W. Mohamed Radja 6. S. Rambaran Mishre.
De KTPI bestond uit I. Soemita en M.A. Karamat-Ali.
De NPS alleen vormde de coalitie. Het zittingsjaar 1948-1949 kende drie voorzitters t.w. Mr.H.L. de Vries, J.de Miranda en vervolgens G.J.C. van der Schroeff. Laatstgenoemde was de eerste voorzitter van de NPS. In “de Surinamer” van 2 februari 1949 staat het volgende te lezen: De Gouverneur heeft de heer J.A. de Miranda tot voorzitter en de heer van der Schroeff tot ondervoorzitter benoemd. Op een of andere wijze is de naam van de heer J.A. de Miranda in de hall of fame van het parlement niet vermeld. De opening van het nieuwe zittingsjaar werd verricht door wnd. gouverneur Mr. M. de Niet, terwijl voorzitter Van der Schroeff zijn inaugurele toespraak tot de gekozen leden als volgt afsloot ,,Ik vertrouw erop dat alle leden van de Staten zich zullen inzetten om mee te werken, te stimuleren en te controleren, dat het landsbelang op de eerste plaats staat. Ik weet dat het Lidmaatschap van de Staten veel tijd en werk opeist, maar ook dat alle leden bereid zijn in harmonische samenwerking zich aan deze taak te geven.”

Misschien omdat het grootste deel van de Leden van de Staten uit nieuwelingen bestond, werd de behandeling van het interpellatievoorstel ingediend door het lid Pengel en de zijnen over wantoestanden in het
’s Lands Hospitaal volkomen ontsierd door felle persoonlijke aanvallen door voor- en tegenstanders van minister Lichtveld (Albert Helman). Door het ontbreken van een gedegen ordereglement bleek heel gauw, dat voorzitter Van der Schroeff, die de zijde koos van minister Lichtveld, in tegenstelling tot de interpellanten, niet in staat was leiding aan de Staten te geven. Die taak werd ook verzwaard, omdat personen, allen aanhangers van de interpellanten zich vanuit de tribune voorzitter Van der Schroeff verbaal te lijf gingen. Door de onoverzichtelijke sfeer en de totale afwezigheid van het gezag van de voorzitter, achtte de gouverneur het wenselijk om de Staten vroegtijdig te ontbinden. Een ondemocratische daad ten voeten uit, omdat het College nog over een meerderheid beschikte. In die bruja werd het duo Pengel – Mac May naar voren geschoven als voorzitter en ondervoorzitter.
Typerend voor de principes van onze politieke voormannen van toen bleek uit het standpunt van minister Lichtveld, die aftrad, ondanks het feit, dat een door de oppositie ingediende motie verworpen werd. Minister Lichtveld huldigde de opvatting, dat de nieuwe meerderheid (aangevuld met enkele leden van de VHP), niet identiek was met die welke hem het mandaat verschafte. Die behandeling van het interpellatievoorstel leidde uiteindelijk tot een breuk in de NPS en in de VHP.

Enkele kleine bijzonderheden bij reflectie zestig jaar Volksvertegenwoordiging. Bij de toelating tot de Volksvertegenwoordiging op 9 juni 1949 waren, als eerder vermeld twee leden afwezig, terwijl nu, zestig jaar verder, het college niet compleet is, door verlies van het lidmaatschap van een lid . Ook bij de admissie in 1987, trad het college niet voltallig aan, omdat het lid L.Mungra wegens ziekte afwezig was. Naar mijn weten hebben toen drie gekozen leden, te weten J.A.Pengel, J.Wijdenbosch en R.Sedney afgezien die lucratieve parlementaire positie te bekleden. Een identiek geval deed zich ook voor, in 1987, toen bekend gemaakt werd dat de gebroeders A. en W. Jessurun tot volksvertegenwoordigers gekozen waren. Ook diezelfde ondemocratische procedure als in 1949, waarbij laatstgenoemde broer het winnend lot trok. Langstzittende parlementariër was de heer J.Lachmon, gevolgd door R.Sardjoe (vanaf 1964) en O.Rodgers (1973).

De schadeloosstelling die vanaf 1949 tot 1974 drie honderd gulden bedroeg, werd dankzij het initiatiefvoorstel van het lid R.Sardjoe verhoogd tot f 750, aangevuld met enkele beheersbare emolumenten. Ir. Frits Freymersum (PNR) was tot op heden de kortst fungerende parlementariër, die direct na zijn opname in de Volksvertegenwoordiging het mandaat aan het volk teruggaf. Hij werd benoemd tot minister. Eer ik deze zeer beknopte bijdrage afsluit, lijkt mij een eerbetoon aan alle vroegere en huidige volksvertegenwoordigers op zijn plaats voor hun bijdrage tot consolidatie van de parlementaire democratie die ondanks allerlei kunstmiddelen in de militaire periode hun poot stijf hielden. Ook ten deze woorden van dank aan alle griffiers, met extra vermelding voor de onvermoeide bodeconciërge Bendt, die met de grootst mogelijke precisie zich van hun taak hebben gekweten.

E. Wijntuin

ARMOEDE GEEN OORZAAK CRIMINALITEIT

De directe causale relatie tussen armoede en criminaliteit is tot op heden niet bewezen. Er zijn verschillende arme landen en streken met relatief weinig criminaliteit, terwijl genoeg rijke landen te kampen hebben met relatief veel criminaliteit. Bovendien mag uit het samenvallen van armoede en criminaliteit niet worden afgeleid dat de éne door de andere wordt veroorzaakt. Zo kan evenmin een oorzakelijk verband worden gelegd, wanneer bijvoorbeeld zou blijken dat waar er religieuze instellingen bestaan er ook veel criminaliteit voorkomt.

Gevoel van waardeloosheid
Het grootste probleem dat veroorzaakt wordt door armoede is ondervoeding, die vaak de vatbaarheid voor infecties en andere ziekten vergroot. Gebrek aan huisvesting, sanitaire voorzieningen en scholing worden op deze wijze een voedingsbodem voor stress, geestelijke ziekten en drugsverslaving. Honger en werkloosheid vormen dan de directe aanleiding voor crimineel gedrag. In dit kader wordt gerefereerd aan diefstal, beroving, kindersex en porno. Criminelen van dit genre nemen hierbij in overweging, wat ze te verliezen hebben als ze gepakt worden en welke buit ze kunnen binnenhalen als dat niet gebeurt. Het antwoord is niet moeilijk. Zulke criminelen hebben een gering gevoel van eigen waarde en vaak zelfs een gevoel van waardeloosheid. Vandaar dat in deze betekenis crimineel gedrag tekenend is voor het moreel verval en de uitzichtloosheid van de desbetreffende omgeving. Zo een situatie kan makkelijk een broedplaats scheppen voor onder andere pedofielen en sextoerisme.

Bestrijding /Preventie
Om de criminaliteit fysiek te kunnen aanpakken zoals het hoort, is er om te beginnen een politiekorps met een bezetting van tussen de twee en vier agenten per 1000 inwoners nodig. Dit aantal is afhankelijk van onder meer de bevolkingsdichtheid per regio en de beschikbare technologie. Geen goed begin dus. Herstel van het gevoel van waardeloosheid bij deze burgers, alsook de preventie hiervan, kan niet plaatsvinden in een omgeving van klassejustitie, waarin de eenheid onder politieke partijen gebaseerd is op tolerantie van immoreel gedrag. Dat is een miskleun. Compromissen met de duivel aangaan zijn wanhoopsdaden om in het politieke zadel te kunnen blijven zitten ongeacht de consequenties voor de totale samenleving. Dit stimuleert juist wanorde: als hij of zij mag, mag ik ook. Een ieder die nalaat in opstand hiertegen te komen, is medeverantwoordelijk voor het onvermijdelijke noodlot en ontneemt zichzelf het recht tot klagen. Mark my words!

Behoorlijk bestuur
Het geboorterecht om onbevreesd je mening te uiten, ook binnen politieke partijen, moet hiervoor worden opgeëist. Een ex-president van de Verenigde Staten van Amerika heeft eens gezegd dat er pas sprake kan zijn van democratie als de leiding het volk vreest. Als het volk de leiding vreest, heerst er dictatuur. Beoordeelt u zelf maar wat wij in Suriname hebben, ondanks het feit dat onze grondwet behoorlijk bestuur dwingend voorschrijft.

Roy Bhikharie

Message to Noah car drivers.
( Who the caps fit, let them wear it….Bob Marley +)

Brother Noah Driver,
Noah was a good man, the Bible says.
Noah was a good man, the Koran says.
Noah is a good car, Toyota says.
But Noah cars are in too many car accidents.
Just like the Mark 2 some years ago.
Why, oh why?
Listen to me brother driver:
Brother driver, don’t drive that car like a mad man.
Don’t drive that car like a fool,
Don’t drive that car like a gangster.
That driving will not take you to Selassi.
That driving will not take you to Heaven.
That driving will not take you to Jerusalem.
That driving will just take you to Babylon,
And from Babylon straight to Hell,
Where Satan is waiting for you ,
Full of greed, speed and weed.!!!!!!!!!!
If you want to drive to Hell, please drive alone.
Don’t take friends or family with you.
Don’t take passengers or partners with you.
Just go driving on your own, alone, and lonely .
And if you don’t want to change your driving now,
Just drive straight to Hell, into Hell, and stay there .
Forever, on your own, alone, and lonely.
Don’t come back, stay right there ;
We don’t need drivers like you.

Eddy Monsels

Journalist Ronny Rens overleden
Dinsdagavond 2 juni belde ik hem nog vanuit Genève. Ik zou dit weekend bij hem in Amsterdam langskomen, zo sloten we ons telefoongesprek af. We hadden elkaar al een hele tijd niet gezien, omdat Ronny en zijn vrouw Didi de wintermaanden op Curaçao hadden doorgebracht. Ze hadden het er fantastisch gehad en hij moest me nog de groeten overbrengen van allerlei gezamenlijke kennissen. En we hadden nog zoveel bij te praten: Obama, Suriname, Curaçao, het Israelisch-Palestijnse conflict en natuurlijk de laatste ontwikkelingen in onze families.

Hij is niet meer, Ronny Rens, de man van het vlijmscherpe commentaar, die lastige onderwerpen niet uit de weg ging en politici en andere autoriteiten soms tot razernij kon drijven met zijn stukken. Ooit vroeg een voorzitter van het Surinaamse parlement aan premier Van Agt of die er niet voor kon zorgen dat Zorg en Hoop kon worden gestopt; de kritische toon beviel niet.

Veel Surinamers in Nederland kennen Ronny vanwege zijn nieuwsoverzichten in Zorg en Hoop. In Suriname zelf is hij natuurlijk bij velen bekend als oud-directeur van de Surinaamse omroep SRS, zijn werk als directeur van Cultureel Centrum Suriname (CCS), directeur van de Surinaamse televisiezender STVS en natuurlijk als commentator bij vele sportwedstrijden en WK-voetbalwedstrijden.
Hij volgde de Amerikaanse baseball- en basketball leagues op de voet en kon daar dan met passie over praten. Hij was het die me eindelijk eens kon uitleggen hoe de regels van American Football werkten en waarom die mannen met helmen op elkaar zo gewelddadig omver renden. Toen ik het begreep, begon ik het ook leuk te vinden….

Ik leerde Ronny Rens kennen toen we hem vanuit de NOS aantrokken als correspondent. Hij werd onze man, die rond de onafhankelijkheid van Suriname en nog jaren daarna ons wekelijks nieuwsoverzicht maakte voor het radioprogramma, dat later Zorg en Hoop ging heten. De eerste feitelijke ontmoeting vond pas veel later plaats, toen we al maanden met elkaar samenwerkten. Een bijzondere ontmoeting, want hij keek uit naar een slungelige journalist, maar kreeg een magere Hindoestaan met veel te lang haar voor zich.

We hebben er later nog vaak om gelachen. Onze relatie groeide uit van collega’s tot een boeiende vriendschap. Ondanks ons leeftijdsverschil, hij was ruim twintig jaar ouder, werden we boezemvrienden, die naast het nieuws urenlang konden praten over sport, de politiek en over onze families. We werden niet alleen verbonden door ons werk, maar ook door de relatie die wij beiden hadden met de Antillen. Ronny had als jonge man op Curaçao gewoond en gewerkt, ik was opgegroeid op Aruba.

Vele jaren later bracht Curaçao ons weer bij elkaar. Ronny was in 1982 uit Suriname weggegaan vanwege toenemende intimidaties en de dreigende sfeer in het land. Hij verhuisde naar Curaçao en werd hoofdredacteur van het dagblad Amigoe. Ik werd in 1985 correspondent van het ANP voor het Caribisch gebied met als standplaats Curaçao.
Suriname en de Antilliaanse eilanden werden beiden onze passie en dit keer werkten we opnieuw samen, maar nu vanuit Willemstad. Op Curaçao kwamen we bij elkaar over de vloer en mijn jongste zoon Roshan was helemaal gek van ‘oom Ronny’. Hij was één van die mensen waar kinderen binnen tien seconden vrienden voor het leven van werden.

Als we deze week afscheid nemen van Ronny Rens, maak ik een diepe buiging voor een begenadigd journalist en een Surinaamse patriot. Het was een voorrecht hem mijn vriend te mogen noemen.

Rajendre Khargi (RNW)

Ronny Rens sr. was directeur van de Stichting Radio Omroep Suriname (SRS) en werkte bij de Surinaamse Televisie Stichting STVS. Na de coup in 1980 werkte hij als voorlichter op de Amerikaanse ambassade in Paramaribo, maar vertrok kort daarna. Rens bouwde op Curaçao een nieuw bestaan op en werd daar hoofdredacteur van de Amigoe. De laatste jaren woonde Ronny Rens in Amsterdam. Afgelopen maandag 1 juni vierde hij nog zijn 76ste verjaardag. Rens overleed in de nacht van vrijdag 5 op zaterdag 6 juni omstreeks twee uur, zittend voor de TV, aan een hartstilstand. Ronny Rens wordt op donderdag 11 juni in Nederland begraven.

 

De kogel is door de kerk:
Vernieuwingsbeweging en het bestuur van de VHP vinden elkaar.

Na een lange strijd is er nu eindelijk weer eenheid binnen de VHP zonder dat de Vernieuwingsbeweging zich met haar achterban bij een andere partij aansluit. Dit is zonder meer een unicum in de historie van de VHP aangezien rebellerende groepen altijd uit de partij zijn gezet. In deze tijd is het een bittere noodzaak dat Het Nieuw Front de gelederen sluit want het volk klaagt steen en been over de beleidsdaden van de zittende regering. Nu de teerling is geworpen, hoop ik dat het bestuur van de VHP zich ook houdt aan de gemaakte afspraken, aangezien er nog steeds een rechtszaak loopt die door de Vernieuwingsbeweging aanhangig is gemaakt.

Ook het extreem vele geweld dat is gebruikt voordat er overeenstemming werd bereikt, siert de partij niet. Ik hoop daarom dat de voorzitter van de partij nog met een verklaring komt. Afgelopen dagen maakte de heer Venetiaan op cryptische wijze bekend, dat hij het belangrijk vindt dat er een nieuw gezicht komt, maar tevens vernieuwing en verandering. Suriname is nu eenmaal een land met vele gezichten. Ik hoop dat de voorzitter van de Pertjajah Luhur de heer Somohardjo sportief genoeg is om in te zien dat het binnen de combinatie nu de beurt van de VHP is om met een bekwame, competente, integere en geschikte kandidaat te komen voor het presidentschap. Een charismatische kandidaat die ook de jongeren aantrekt en bereid is om net als Barack Obama voor vernieuwing te zorgen en vooruitgang te brengen. Het zal zeker moeilijk worden omdat de NDP een grote partij is geworden en zich nu een Megacombinatie noemt.

Maar het is ook een partij waar de leider wordt verdacht van moord en waar zich lieden hebben aangesloten (slumdog miljonairs) waarvan bekend is dat bloedverwanten, onder verantwoordelijkheid van deze leider zijn vermoord. Deze “gelukszoekers” zijn dus volgens mij karakterloos. In de vele artikelen die ik heb geschreven, heb ik steeds erop gewezen dat men vooral uit frustratie een proteststem uitbrengt op de NDP. Wij zijn nog een jong land en zullen met vallen en opstaan voorspoed bereiken.

Het heeft geen enkele zin om voor vermeende moordenaars te stemmen of voor mensen die vóór de doodstraf zijn. Al deze mensen hebben hun heil gezocht bij de zogenaamde Megacombinatie, waarvan de leider ook samengewerkt heeft met een koloniale mogendheid om een staatsgreep te plegen: “Is de leider van deze partij niet de ware reactionair?” Daarom kan de NDP nooit een revolutionaire partij zijn, wat veel jongeren verwachten en soms ook denken. Vele handelaren en industriëlen die ons land hebben uitgebuit tijdens de zogenaamde “Revoperiode” hebben zich weer aangesloten bij deze partij om hun slag te slaan als ze aan de macht komen. U mag zelf beslissen voor wie u kiest: “bezin dus goed, eer ge begint!”

Door de eenheid binnen de VHP zal deze partij nu in staat zijn een groot aantal zetels binnen te halen. Wellicht evenveel als de NPS of meer. Ik hoop dus dat de achterban van deze partij nu bereid is alle teleurstelling ver van zich af te werpen en samen te werken aan: “change, we believe in”. Volgens mij is het ook belangrijk dat de volgende president ook een jurist is want onder voorzitterschap van Somohardjo zijn nauwelijks wetten gemaakt in ons parlement. Omdat de huidige president ook geen juridische achtergrond heeft, kon hij dit ook niet adequaat stimuleren.

Het mag toch met nadruk gesteld worden dat er wel degelijk geschikte kandidaten binnen de gelederen van de VHP aanwezig zijn die op een gepaste wijze de functie van President van de Republiek Suriname kunnen vervullen.

Wellicht kennen de lezers deze kandidaten evengoed als ik. Het is alleen maar dat we de durf moeten hebben om die namen door te spelen naar de leiding van deze politieke partij. Beste mensen, schroom daarom niet deze voor het voetlicht te brengen, zodat de beste kandidaat uiteindelijk ons land mag leiden. Uiteraard geef ik de voorkeur aan een veel jongere kandidaat dan de personen die zich nu aandienen. Ik huldig het standpunt dat “de grijsaards snel plaats moeten maken”.

Robby Roeplall
 

Godsdienst en politiek

Godsdienst en politiek worden als volgt onderscheiden: 1. Godsdienst betrekt mensen om de Here God te dienen en te vereren. 2. Politiek betrekt mensen om de staatsmacht te verwerven of die te behouden.
Ad.1. Godsdienst wil zeggen in dienst zijn van de schepper van hemel en aarde. Het beginsel als wij Hem centraal stellen is namelijk liefde voor elkaar tonen en liefde voor Hem uit geheel het hart en meer nog godvrezend te zijn. Liefde voor de mede mens wordt voornamelijk tot uitdrukking gebracht in sociaal werk zoals armenzorg, onderwijs, kunst en wetenschappen. In andere sociale relaties binnen een samenleving valt dat in mindere mate waar te nemen. Met liefde voor de schepper uit het hart wordt natuurlijk bedoeld Hem alleen beminnen en zijn naam verheerlijken.

 Hij heeft trouwens gezegd tussen Mij is er geen. Ik ben God en niemand meer. Indien men daarom zich daadwerkelijk in dienst wenst te stellen van de schepper zal men alleen volgens Zijn wil onderricht moeten geven aan de mede mens. En Zijn wil is terug te vinden in Zijn geboden en of wetten die Hij voor de gehele mensheid heeft ingesteld. En deze zijn duidelijk omschreven in het Oude Testament onder Exodus en Leviticus en zijn hoofdzakelijk om gerechtigheid adequaat te bevorderen bij de mens. Indien de leer die er door mensen worden gegeven in overeenstemming is aan de wil van de Here God zal die ongetwijfeld effectief genoeg werken en doordringen bij ieder mens op aarde. Hierdoor zal er dan liefde voor elkaar aan de dag worden gelegd, aangezien iedereen acht zal willen slaan op wat de schepper van hem of haar verwacht. In de middeleeuwen nam de kerk een voorname plaats in binnen een samenleving. Door zeer vroom te leven gaven de kloosterlingen een goed voorbeeld aan hun medemens. Er werd bijvoorbeeld tegen armoede gepredikt en daarbij ook op een zodanige gewerkt dat er werkelijk verbetering kwam in de toestand waarin zij verkeerden. Deze leerstelling heeft in zekere mate wel enige rust en bevrediging weten te brengen in de menselijke natuur. Maar het heeft toch niet lang stand weten te houden. Armoede met ere blijkt thans niet meer te gelden voor de moderne mens. De kerk heeft hierdoor geleidelijk aan haar aanzien aanmerkelijk verloren zien gaan. Vroomheid slechts illustreren is nog niet voldoende om bij de schepper te kunnen behoren. De Here God heeft trouwens gezegd: Wie naar mij luistert zal geen honger lijden en ook geen ziekte kennen. Mijn engel laat Ik voor u uitgaan. En dit mag natuurlijk ook worden getoetst aan de realiteit. De Here God zegt verder: Wat Ik uitspreek wordt niet herroepen.

Ad2. Naar alle waarschijnlijkheid zullen er over een jaar nieuwe algemene en geheime verkiezingen in Suriname worden gehouden. Dit, voor het kiezen van een volksvertegenwoordiging door het volk en wel voor een zittingsperiode van 2010 – 2015. Het blijkt dat de daaraan verbonden verkiezingscampagne voor deelname aan de verkiezingen voor het lidmaatschap van De Nationale Assemblee inmiddels is ingeluid. Politiek staat hoofdzakelijk in betrekking tot het staatkundig beleid van een land. Dus het geheel van beginselen en regels volgens welke een land wordt of moet worden geregeerd. Indien iemand dan vanwege de aspiraties die hij koestert de kans krijgt om te regeren, zal die vanwege zijn kennis en opleiding alleen, niet in staat zijn een volk op de juiste wijze te leiden. Als basis hiervoor zal betrokkene ook over voldoende wijsheid moeten beschikken.

En deze kan slechts worden verkregen uit de natuurdrift die door de Here God alleen aan ons wordt geschonken. Maar deze wijsheid moet dan eerst persoonlijk en rechtstreeks en wel nederig en dringend bij de schepper worden gevraagd. De belangrijkste voorwaarde evenwel om hiervoor in aanmerking te komen is natuurlijk eerst dat je aan Zijn wil moet voldoen. Dus niet alleen door een zogenaamd vroom leven te leiden. De Here God zei onder meer via zijn profeet Samuel het volgende tot koning David ten aanzien van zijn zoon Salomo die zijn troo opvolger is. “Die zal in Mijn naam een huis bouwen en Ik zal hem tot een vader zijn en hij zal Mij tot een zoon zijn”. “Wanneer hij ongerechtigheid bedrijft zal Ik hem tuchtigen met een roede der mensen en met slagen der mensen kinderen” (zie Samuel 7-1-17) Indien de godsdienstleer in overeenstemming is met de wil van de schepper (de vader van iedereen) zal deze ongetwijfeld effectief genoeg doorwerken in een vreedzame samenleving onder de gehele mensheid op aarde. Er zullen daarbij geen oorlogen, geen geweld, geen misleiding, geen jaloezie, geen afgunst, geen diefstal, geen valse getuigenissen enz. meer zijn onder de mensheid.
De Here God kijkt naar het hart der mensen!

Edward Marbach

Huiselijk geweld is meer dan slaan en schoppen
Overheid moet zich niet slechts beperken tot het straffen van geweldplegers

Huiselijk geweld is geweld dat door iemand uit de huiselijke kring wordt gepleegd; het komt voor tussen partners, maar ook tussen ouders en kinderen en tussen andere familieleden. Bij het horen van geweld denken veel mensen aan lichamelijk geweld en lichamelijke mishandeling. Maar ook seksueel geweld, psychisch geweld, verwaarlozing en financiële uitbuiting zijn vormen van huiselijk geweld. Kindermishandeling, partnerrelatie geweld, seksueel misbruik van zowel kinderen als volwassenen, bedreiging en verwaarlozing van kinderen door ouders, bedreiging door een partner of door een kind, zijn allemaal voorbeelden van huiselijk geweld. Bij lichamelijk geweld denkt men gauw aan hardhandig duwen, slaan, schoppen, aan de haren door het huis slepen, de keel dichtknijpen.

Bij psychisch geweld moet je denken aan vernederen en beledigen, uitschelden en intimideren, bedreigen en tiranniseren, verbod op contact met familie en vrienden, verbod om een baan te nemen of een cursus te volgen, vernieling van spullen, kwetsen met dingen die je het meeste raken, een buitenechtelijke relatie op na houden. Elke vorm van geestelijke marteling kan gerekend worden tot psychisch geweld. Hoewel het heel ingrijpende gevolgen heeft, wordt psychisch geweld meestal verwaarloosd, omdat het in tegenstelling tot lichamelijk geweld geen zichtbare letsels achterlaat. Dat is de voornaamste reden waarom zowel omstanders als het bevoegde gezag zich overwegend focussen op lichamelijk geweld. Huiselijk geweld kan incidenteel zijn, maar in sommige situaties dagelijks of wekelijks en het kan maanden of jaren duren. Het komt voor in alle soorten gezinnen: van arm tot rijk, van ongeschoold tot hoogopgeleid, van jong tot oud. Het komt veel voor en is vaak zeer ingrijpend .Vaak is door het geweld het huis geen veilige plek meer. In veel gevallen is het niet eenvoudig erachter te komen of iemand mishandeld wordt. De meeste slachtoffers ontkennen in eerste instantie en willen het liever niet aan de grote klok hangen; zij denken en hopen dat het vanzelf weer overgaat. Enkele vormen van huiselijk geweld zijn gezinsgeweld, partnergeweld en seksueel geweld. Gezinsgeweld kan worden verklaard vanuit het gezin als sociale groep. Leden van het gezin nemen verschillende maatschappelijke posities in en hebben verschillende belangen.

Zo ontstaan er conflicten die door middel van geweld worden opgelost. In lagere sociaaleconomische klassen komt geweld relatief meer voor als gevolg van het gebrek aan materiele en sociale status. De minder gunstige omstandigheden waarin deze klassen moeten leven leidt sneller tot conflicten; deze mensen nemen sneller hun toevlucht tot geweld.
Partnergeweld komt niet alleen voor bij lager opgeleiden, jongeren en armen, maar ook bij hoogopgeleiden, ouderen en rijken. Een tweede partner eropna houden lijkt in Suriname een cultuurgoed te zijn geworden ( een van de oorzaken van partnergeweld ?). Zolang dat discreet gebeurt, is er niet veel aan de hand, maar als de andere partner het te weten komt, breekt de hel los. De rust in zo’n gezin kan niet meer gegarandeerd zijn; zowel de bedrogen partner als de kinderen lijden er onder. Meestal is het voor de bedrogen partner heel moeilijk de situatie te doorbreken. Ondanks alles blijven veel slachtoffers bij hun partner omdat ze vaak kinderen hebben en afhankelijk zijn van de geweldpleger. Bovendien koesteren ze de hoop dat het geweld eens ophoudt als hij/zij verandert of als de kinderen groter zijn. Uiteindelijk berusten veel slachtoffers zich in de erbarmelijke situatie, maar ze zijn dan wel een wrak geworden (allerlei lichamelijke en geestelijke klachten, van maagzweer tot zware depressie ).

Van seksueel geweld zijn er heel veel vormen, zoals incest, aanranding, verkrachting en seksuele intimidatie. Machtsverschil is kenmerkend voor seksueel geweld tussen man en vrouw of tussen ouder en kind. De dader kan ook een onbekende of vriend zijn. Voor slachtoffers van seksueel geweld is het niet gemakkelijk hulp te zoeken: ze schamen zich of zijn bang dat ze niet worden geloofd of dat ze zelf de schuld krijgen. Een seksueel misbruikt kind is b.v. bang dat vader of broer in de gevangenis komt, of dat ze zelf uit het huis wordt gezet en dat mama verdrietig wordt als ze het te weten komt. Een van de voorwaarden om seksueel geweld tegen kinderen te kunnen signaleren is rekening houden met de mogelijkheid dat seksueel geweld kan plaatsvinden. Seksueel misbruik van kinderen komt meestal voor in zeer gesloten gezinnen, waarbij de vader overheerst en de moeder onderdanig en zwak is.

Over het algemeen wordt aangenomen dat het overwegend mannen zijn die huiselijk geweld plegen, maar diverse studies laten zien dat vrouwen thuis net zo gewelddadig/agressief zijn: de helft van de klappen thuis komt van vrouwen. Voor mishandelde vrouwen zijn voorzieningen en een luisterend oor reeds een stap in de goede richting, maar wie luistert nu naar een man tegen wie huiselijk geweld wordt gepleegd ? Vaak wordt het afgedaan met als zou de vrouw hebben gehandeld uit zelfverdediging. Huiselijk geweld wordt in Suriname op een lijn gesteld met vrouwenmishandeling. Mishandeling van mannen “bestaat “niet. Zelden wordt er in een bijzinnetje iets gezegd over dat vrouwen ook agressief kunnen zijn. Uit onderzoeken naar huiselijk en relatiegeweld blijkt dat mannen en vrouwen even gewelddadig en agressief kunnen zijn. Echter worden er meer vrouwen verwond door huiselijk geweld (mannen slaan harder, maar niet vaker ).Voor die vrouwen is er wereldwijd aandacht ( en opvang )en voor de mannen is er helemaal niets.

Ook wordt er weinig aandacht besteed aan kindermishandeling, waaraan vrouwen net zo hard meedoen als mannen. Het zijn niet alleen vaders die hun kinderen schreeuwen, vloeken, klappen, slepen, duwen etc; moeders plegen dit geweld misschien meer. Kindermishandeling veroorzaakt bij veel kinderen blijvende psychische letsels die hun verdere leven beïnvloedt ( sommige houden er trauma’s aan over ). Er zou een instantie moeten komen die kindermishandeling opspoort en bestrijdt. Kinderen moeten opgroeien in een veilige omgeving, een omgeving zonder angst, zonder zorgen, zonder bezorgdheid. Het gezin zou de meest veilige plek voor kinderen moeten zijn; helaas is dat voor duizenden kinderen niet het geval. Een maatschappelijk probleem dat in deze regeerperiode nog aangepakt dient te worden. Maar wie heeft daarvoor tijd en aandacht?

Huiselijk geweld stopt in de regel nooit vanzelf. Het slachtoffer moet zelf bepalen om aangifte te doen of uit huis te gaan. Maar dat is niet eenvoudig. Als je als buitenstaander huiselijk geweld merkt, is je grootste probleem hoe je ermee moet omgaan: zal je er wat van zeggen, mag je bemoeien, mag je ingrijpen, moet je ingrijpen? Je moet wel weten dat de schade voor de slachtoffers onherstelbaar kan zijn. Het kan dus geen kwaad ( het is zelfs nodig ) dat je aan de bel trekt. Gezinnen met regelmatig huiselijk geweld kunnen onmogelijk geestelijk stabiele, evenwichtige kinderen leveren. Zie het als je morele en humanitaire plicht om er wat aan te doen. Er zijn tal van mogelijkheden om hulp te bieden: Probeer zoveel mogelijk signalen op te vangen, vragen te stellen en te luisteren.

 Vooral het luisteren naar het slachtoffer werkt zeer opluchtend en hoopgevend. Bespreek de situatie met een vriend/ familie die voldoende greep heeft op de geweldpleger. Wees er voorzichtig mee, want meestal willen ze niet hebben dat het geweld “uitlekt”.Vraag de vriend/ familie om de geweldpleger tot andere gedachten te brengen. Adviseer het slachtoffer om het met de huisarts of goede kennis/familie te bespreken. Overweeg in het ergste geval aangifte te ( laten ) doen bij de politie. Ook de school kan een grote rol spelen in het signaleren en bestrijden van huiselijk geweld. In het gedrag van kinderen komt het goed tot uiting.
De overheid moet gauw een beleid maken om huiselijk geweld op te sporen en te bestrijden en zich niet beperken tot slechts het straffen van geweldplegers. Beleidmakers, weet dat de schade die dit geweld aanricht voor de slachtoffers net zo verwoestend is als een tsunami.

Jack Mohanlal ( j.mohanlal@tiscali.nl )


Desastreuze fouten vragen na twintig jaar om vergiffenis.

De ochtend van zeven juni in het jaar negentienhonderd negenentachtig. Een ochtend, zoals men nu ook nog vele ochtenden meemaakt. Nee, eigenlijk was het nog nacht. De nacht was nog in volle gang en was al over de helft heen. Ergens boven de Atlantische Oceaan kwam een vliegtuig van De Surinaamse Luchtvaartmaatschappij dicht bij haar bestemming aan. Het vliegtuig met vluchtnummer PY 764 , dat de avond ervoor al met vertraging van de luchthaven Schiphol was vertrokken, zou volgens plan om vier uur in de ochtend plaatselijke tijd op de luchthaven Zanderij in Suriname aankomen. In het vliegtuig zaten vele passagiers te slapen. Enkele waren ook wakker, maar menigeen was erg moe van het wachten tijdens de vertraging in Amsterdam. Onder de passagiers waren mensen, die hun familieleden in Suriname gingen bezoeken. Nu is dit gebruikelijk, waardoor men vaak al in het vliegtuig bekenden tegenkomt. Suriname heeft niet gigantisch veel inwoners. De meerderheid van de bevolking leeft ook in de hoofdstad Paramaribo. Dus grote kans, dat je dan als lokale inwoner in het vliegtuig naast een bekende kan zitten. Ook een deel van de spelers van het Kleurrijk Elftal zaten in het vliegtuig. Het elftal, dat volledig uit Surinaamse voetballers bestaat heeft als doel wedstrijden en toernooien te organiseren, waarvan de opbrengst naar goede doelen in Suriname gaat. Ook het bevorderen van de intergratie van Surinaamse spelers in het Nederlands voetbal was bij de oprichting van dit elftal een belangrijk streven. In de jaren tachtig was dit namelijk nog niet zo vanzelfsprekend.

In Suriname is er wel een voetbalcompetitie, maar zeker niet zo groot als vele competities in Europa. Het was die tijd, dan ook groot nieuws als een speler vanuit Suriname naar Europa ging. Het Kleurrijk Elftal speelde in 1986 zijn eerste wedstrijd in het Olympisch Stadion te Amsterdam tegen de Surinaamse voetbalkampioen. De voetbalclub Robin Hood uit Paramaribo, die tot op de dag van vandaag nog steeds meespeelt om het kampioenschap in Suriname, was even daarvoor overgevlogen naar Nederland voor deze blijde gebeurtenis. Het Kleurrijk Elftal werd dan ook als tegenprestatie uitgenodigd om in de maand juni een toernooi te spelen, met de voetbalclubs Boxel, Transvaal en wederom Robin Hood. Hierdoor kwam het dus, dat een deel van het Kleurrijk Elftal die 6de juni moest meemaken, dat een vertraging van hun vliegtuig zich voor hun ogen afspeelde. Ja, een deel van dit elftal. De keeper Stanley Menzo en de spits Hennie Meijer waren al eerder vertrokken naar Suriname. Voorts konden een aantal spelers onmogelijk vertrekken. Ruud Gullit, Frank Rijkaard, Bryan Roy, Aron Winter en Henk Fräser hadden allemaal een uitnodiging om mee te gaan met dit speciale elftal, maar kregen geen toestemming van hun clubs om halsoverkop het land te verlaten. Hoeveel geluk, deze spelers hebben gehad, bleek maar weer eens op die fatale ochtend van 7 juni.

De ‘Anthony Nesty’, zoals het vliegtuig liefkozend werd genoemd had een prettige vlucht gehad, toen de piloten de kuststreek van Suriname voor hun ogen zagen opdoemen. Nu moet je weten, dat de luchthaven Zanderij op ruim dertig kilometer zuidelijk buiten de hoofdstad Paramaribo ligt. Hierdoor moest het vliegtuig een korte tijd nog boven land vliegen. De Amerikaanse gezagvoerder genaamd Will Rogers en zijn bemanning hadden van te voren een weerbericht doorgekregen, waarbij ze tevreden waren. Het zou immers een goede landing kunnen worden. Maar op het moment, dat het vliegveld in zicht kwam, was er duidelijk een mistbank te onderscheiden. Dit hadden de bemanningsleden niet verwacht. Na onderzoek bleek dat het zicht niet zo slecht was, om met het blote oog te landen. De brave borst Will Rogers besloot echter anders en via het Instrument Landing System te landen. Het ILS, is een systeem, waarmee vliegtuigen op basis van meetapparatuur kunnen landen. Rogers had alleen geen toestemming vanuit de toren van Zanderij om een dergelijke landing in te zetten. Wat uiteindelijk desastreus eindigde.
De gezagvoerder had tot drie keer toe geprobeerd de landing in te zetten. Maar steeds werd het geweigerd door het systeem. Uiteindelijk besloot hij de vierde keer een landing in te zetten en een waarschuwing van het systeem, dat het toestel te laag vloog, te negeren. Dit had tot gevolg, dat het toestel met honderd zevenentachtig inzittenden op vijfentwintig meter hoogte twee bomen raakte en om zijn lengteas draaide. Uiteindelijk stortte het vliegtuig om precies drie minuten voor half vijf plaatselijke tijd ondersteboven neer en nam daarbij het leven mee van honderd zes en zeventig inzittenden. Een fatale fout, die ervoor zorgde, dat in een klap de hele Surinaamse bevolking in rep en roer was. Tot op de dag van vandaag, praat iedereen nog over deze verschrikkelijke tragedie. Waarom moesten er op die ochtend zoveel mensen omkomen? Alle bemanningsleden en honderd zevenenzestig mensen kregen een enkeltje naar de hemel. En waarom? Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Zit er meer achter deze tragedie? En wat is het verhaal van de gezagvoerder? Vragen, vragen, vragen en waar zijn de antwoorden? De antwoorden zijn, mijns inziens, heel simpel.
Hoe komt het dat een gerenommeerd bedrijf als SLM, een bemanning huurt bij een Amerikaans uitzendbureau voor piloten en dan de papieren niet goed controleert. De op het oog betrouwbare gezagvoerder Rogers was namelijk niet eerlijk, wat betreft zijn leeftijd. Dat is later gebleken. Hij was zelfs te oud om te mogen vliegen. Ook had hij met zijn brevet nooit mogen vliegen op het bewuste verongelukte vliegtuig. En wat de kroon spant, was het feit, dat hij eigenlijk al een keer formeel geschorst was. Ook bij de handelingen van de copiloot kunnen vragen gesteld worden. Hoe komt het dat bepaalde feiten pas naar voren kwamen bij het uitgebreide onderzoek na de ramp? Had de ramp niet voorkomen kunnen worden? En hoe komt het, dat de schrijver van dit verontrustende verslag steeds op stilzwijgen stuit. Wil niemand meer over deze ramp praten? Moest het in de doofpot gestopt worden? Het is een schande, dat niemand openlijk in de media excuses gemaakt heeft voor de fouten, die gemaakt zijn. Maar mensen van de beste Surinaamse Luchtvaartmaatschappij. Het is nog niet te laat!

Veel praten met de bevolking van en in Paramaribo heeft uitgewezen, dat vele mensen, deze ramp reeds uit hun hoofd hebben gezet. Niet omdat het vergeten is, maar er wordt vanuit gegaan, dat erover spreken toch niet zal helpen. Het heeft toen niet geholpen, dus nu zal het ook wel niet helpen. Uiteraard ben ik het daar niet mee eens. Zeker omdat diegenen, die de ramp hebben overleefd, deze desastreuze avond keer op keer beleven, als de dag van gisteren. Ga eens na hoe het is om elke keer, wanneer een vliegtuig overvliegt, panisch te worden. Hoe is het, om meerdere nachten badend in het zweet wakker te worden uit deze nachtmerrie? Heren van SLM, is het dan zo moeilijk om publiekelijk excuses te maken aan de slachtoffers van deze ramp en hun nabestaanden? Begrijp mij goed, SLM is een steengoede organisatie met capabele mensen, die iedere dag vele mensen tevreden stellen, met schitterende vluchten. Maar in een organisatie werken mensen en mensen kunnen fouten maken. Je bent pas een toporganisatie, als je ook je eigen fouten toe kan geven. En zoals ik al eerder zei; “Het is nooit te laat!’. En als de SVB, KNVB en het Kleurrijk Elftal een benefietwedstrijd houden, dan kan SLM niet achterblijven, toch? Zeven juni negentienhonderd negenentachtig is en zal altijd een zwarte bladzijde uit de historie van Suriname en bovenal de voetbalgeschiedenis blijven. Toch ben ik er van overtuigd, dat iedereen het een goed plaatsje zal kunnen geven. Wie helpt er mee?
 

De Hindostaanse immigratie 1873-1916

Op vrijdag 5 juni 2009 is het precies 136 jaren geleden dat de eerste Brits-Indische immigranten voet aan wal zetten op de Surinaamse bodem, bij Fort Nieuw -Amsterdam. Op 26 februari 1873 vertrok het eerste schip Lalla Rookh uit Calcutta met 410 immigranten en kwam op 5 juni van hetzelfde jaar in Suriname aan. De reis met dit zeilschip heeft 99 dagen geduurd. Onderweg zijn 11 personen overleden. In totaal zijn er dus 399 personen levend in Suriname aangekomen; 279 mannen en jongens; 70 vrouwen en meisjes en 50 kinderen beneden de tien jaar. Het laatste schip dat in Suriname aankwam was het stoomschip Dewa dat op 7 april 1916 uit Calcutta vertrok met 303 mensen en kwam op 24 mei van hetzelfde jaar in Suriname aan. Tussen 1873 tot 1916, in een tijdbestek van 43 jaren, zijn er 34.304 immigranten met 64 schepen naar Suriname gebracht. Van dit aantal repatrieerden 11.512 immigranten, wat neerkomt op ongeveer een derde deel. Uit de laatste volkstelling is gebleken dat er op dit ogenblik in Suriname 135.117 Hindoestanen wonen, maar tegelijk moeten wij ook erbij vermelden dat ruim vijf jaren terug in Nederland 160.000 Hindoestanen woonden.

Waarom immigranten naar Suriname
De internationale druk om de slavernij in de wereld af te schaffen was bijzonder groot. De Liberalen, maar niet te vergeten de Engelse Abolitionisten Pitt en Wilberforce, oefenden eveneens een grote druk uit en vooral de Amerikaanse schrijfster mevrouw Beecher -Stowe, had met haar beroemd boek:”Uncle Tom’s Cabin” het hart van de brede massa geraakt. De Engelsen hebben toen reeds in 1833 en later de Fransen in 1848 de slavernij in hun koloniën afgeschaft. Nederland heeft uiteindelijk in 1863 de slavernij in Suriname moeten afschaffen. De Nederlandse regering had een beetje gepiept in de Engelse en de Franse koloniën wat de gevolgen waren van de afschaffing van de slavernij. Toen de slavernij eenmaal afgeschaft was, trokken de slaven in grote getallen naar de urbane gebieden, waardoor een groot tekort aan arbeiders op de plantages ontstond. Nederland wilde de plantages niet laten ontvolken. Zij hebben het voorbeeld van de Engelsen overgenomen en begonnen eveneens met contractarbeiders in Suriname. Reeds in 1853, kort voor de afschaffing van de slavernij, zijn er Chinezen uit Java en China gehaald .Deze immigratie heeft niet veel succes geboekt in Suriname. De periode van het Staatstoezicht( 1863-1873) ging ook heel snel voorbij. Intussen had Nederland een overeenkomst gesloten met Engeland om Brits-Indische immigranten uit het voormalige Brits-Indië te halen. De Nederlandse regering had goede informaties over het goede werk dat de Brits-Indische immigranten vanaf 1838 in Brits –Guyana verrichtten.

De contractbepalingen
De Engelse regering heeft alle medewerking verleend aan de Nederlandse regering om Brits-Indische immigranten naar Suriname te brengen. De immigranten kwamen onder de volgende bepalingen; zij kwamen voor een periode van vijf jaren, zij hadden vrije geneeskundige behandeling, zij kregen een loon en na vijf jaren mochten zij gratis terugkeren naar Brits-Indië. Een beruchte bepaling in het contract was de “poenale sanctie”, waarbij contractbreuk als misdrijf strafbaar werd gesteld. In het boek van pater De Klerk worden er verschillende motieven aangehaald die ertoe geleid hebben dat velen Brits-Indië verlaten hebben. Enkele belangrijke motieven waren onder andere: economische motieven, familietwisten, vrees voor blaam, het zware juk van het weduwschap, vlucht voor justitie, zucht naar avontuur. In het traktaat waren er minimumeisen gesteld aan de accommodatie van de emigrantenschepen, maar in de praktijk bleek dat anders te zijn. Dit heeft ook ertoe geleid dat velen onderweg stierven. Velen hebben het beloofde land, het land van ‘Shri Ram’, zoals men ze had voorgehouden, nooit bereikt. Uit het boek van pater De Klerk citeer ik het volgende: “Ook zonder dat bepaalde epidemieën in het spel waren, was de sterfte bij de meeste emigrantenschepen hoog te noemen. Een getal van 5-10 was heel normaal. Maar er waren ook gevallen bekend die ver boven het gemiddelde stegen.

Het werk op de plantages
In Suriname werden de immigranten ingezet om het werk dat de slaven eerder gedaan hadden, te doen. Het werk op de plantages was bijzonder zwaar, vooral op de suikerplantages. De huisvesting was erbarmelijk en de medische zorg liet veel te wensen over, ondanks de mooie contractbepalingen. De immigranten hadden geen andere keus en hebben naar tevredenheid van de deskundigen hun contractperioden afgesloten.
Het werk was bijzonder zwaar; het minimumloon bedroeg 60 cent per dag voor mannen en 40 cent voor vrouwen en jongens tot 15 jaar. De “poenale sanctie “ op werkweigering was maximaal zes weken gevangenisstraf en 25 gulden boete, op ‘desertie’ twee maanden gevangenisstraf of 50 gulden boete. Aangezien werkweigering of weglopen als misdrijven golden, konden werkgevers bij dergelijke gevallen de politie te hulp roepen. De lonen waren volgens de meeste deskundigen erg laag in Suriname. Ondanks deze lage lonen slaagden veel immigranten erin, ongetwijfeld door hard te werken en zuinig te leven, geld te sparen. In 1913 bezaten 2711 Brits-Indiërs een spaarbankboekje van de Koloniale Postspaarbank, met een gemiddelde inleg van honderd gulden.


De vooruitgang van de immigranten
Over de immigranten die teruggekeerd zijn naar Brits-Indië, hebben wij weinig informaties. Ik ben ervan overtuigd dat zij die weg zijn, niet die maatschappelijke ladder bereikt hebben die wij als nakomelingen in Suriname bereikt hebben. Het klimaat van vooruitgang en mogelijkheden in Suriname is veel groter dan in India. Via het onderwijs hebben velen een hogere maatschappelijke ladder bereikt. In 1930 werd de eerste Hindostaan, C.R.Biswamitre tot lid van de Koloniale Staten gekozen. De koloniale machthebbers, de katholieke missie en de broedergemeenten hebben in alle delen van ons land scholen gebouwd, waardoor de plattelanders, uiteraard ook de nakomelingen van de immigranten, westers onderwijs konden volgen en daardoor een plaats in de Surinaamse samenleving konden veroveren. Velen hebben het tot professoren gebracht.

Bij deze gelegenheid zal ik wat namen opnoemen die bij mij bekend zijn: prof. dr. A. Oedayrajsingh Varma (biostatistiek), prof.dr. H.A.M. Oedayrajsingh Varma (wis-en natuurkunde), prof.dr. C.A.G. Oedayrajsingh Varma (scheikunde); prof. mr.dr. Frits Mitrasingh (staatsrechtsgeleerde), prof. Parabirsingh (farmacie), prof.dr. Baal Oemrawsingh (biochemicus), prof. dr.Remie Hirasingh( kinderarts); prof.dr. Kanhai (vrouwenarts), prof.dr. Ali (vrouwenarts), prof. Raktoe (landbouwkundige), prof.dr.ing.H. Rampersad, prof. dr. Kaulessar Sukul (chirurg), de gebroeders Chandi en Amwedhkar Jethu die ons wekelijks van geestelijk voedsel voorzien en zo kunnen wij doorgaan. De eerste Hindoestaanse cardioloog, waarschijnlijk ook de eerste Surinamer, (later ook parlementariër en minister geworden), dokter Sewram Rambaran Mishre heeft onder zeer moeilijke omstandigheden dit grote succes geboekt. Bij deze moet ook vermeld worden dat de heer Rahmat Ali, de eerste Hindoestaan op 15 juli 1938 van de Geneeskundige School is afgestudeerd als medicus. Eerlijkheidshalve moeten wij ook bekennen dat vooral Creoolse leerkrachten de polders introkken om de nakomelingen van de immigranten naar school te krijgen, waardoor zij goed westers onderwijs konden krijgen. Als wij het district Nickerie als voorbeeld nemen, mogen de nakomelingen van de immigranten de namen van de onderwijzers G.G. Maynard en Eduard Samsin nooit en te nimmer vergeten.

Deze pioniers hebben bergen werk verzet voor de nakomelingen van de immigranten in het rijstdistrict. Het zou mij te ver voeren om alle namen op te noemen van pioniers die ook in andere districten veel liefdevol werk verzet hebben voor de nakomelingen van de immigranten. Op het politieke en economische vlak zijn de successen van de nakomelingen van de immigranten zowel in Suriname als in Nederland duidelijk zichtbaar. Deze nakomelingen zetten zich volledig in voor de verdere opbouw van hun land. De harmonieuze samenleving die de ouderen voor ons gecreëerd hebben, dankzij het onderwijs en de kerk, mogen nimmer teloor gaan. De geleerde pandit Jawaharlal Nehru, premier van India, zei het volgende op 30 oktober 1952 op de universiteit van Saugor: “Niets is gunstiger en eervoller dan een rijk erfdeel, maar niets is gevaarlijker voor een volk dan achter te blijven en te teren op dat erfdeel. Een volk kan geen vooruitgang boeken, als het alleen maar het voorgeslacht navolgt; een volk wordt opgebouwd door scheppende, inventieve en vitale activiteit”.
Wij feliciteren de totale Surinaamse samenleving met de herdenking van 136 jaar Hindoestaanse Immigratie

Hardeo Ramadhin

WERELD HYDROGRAFIEDAG

Hydrografie – bescherming van het zeemilieu

Elk jaar vieren de Internationale Hydrografische Organisatie (IHO) en de Kantoren voor Hydrografie van haar lidstaten Wereld Hydrografiedag. Dan maken wij van de gelegenheid gebruik om de doelen en prestaties van de organisatie onder de aandacht te brengen van een groter publiek en tegelijkertijd om het algehele bewustzijn van het publiek over de vitale rol die hydrografie in ons leven speelt, te verhogen.
Meer dan 90% van de wereldhandel en 70% van de jaarlijkse consumptie van aardolie wordt over de zee getransporteerd. Miljoenen mensen leven in de kustgebieden, vele sectoren van ons leven en de financiële stabiliteit en het welzijn van vele landen zijn over het algemeen van de zee en het zeemilieu afhankelijk. Het zeemilieu is een bron van leven. Er is vandaag de dag, zeer terecht, een groeiende bezorgdheid over het zeemilieu, om het te beschermen, schoon te houden en maatregelen te treffen om haar biodiversiteit en de bijzondere kenmerken van bepaalde gebieden te waarborgen. Bepaalde Gebieden en Bijzonder Gevoelige Zeegebieden die recentelijk zijn erkend door de Internationale Conventie voor de Preventie van Vervuiling door Schepen, nu bekend als Marpol. Zij staan nu onder speciale navigatie restricties en verplichte maatregelen door hun bijzondere betekenis vanwege ecologische of socio-economische of wetenschappelijke redenen en omdat zij misschien kwetsbaar zijn voor schade door de internationale maritieme activiteiten
Ongelukken op zeeën, in het bijzonder incidenten waarbij tankers en in toenemende mate, cruiseschepen in Antarctica betrokken zijn is een ernstige factor die bijdraagt tot het risico van vervuiling van het zeemilieu, in het bijzonder, het kustgebied. Een veilige en juiste navigatie vermindert het aantal incidenten, aanvaringen op zee en het stranden en de daaropvolgende risico’s door verspilling en vervuiling die het milieu beschadigen. Een veilige navigatie vereist nauwkeurige, actuele en tijdige beschikbare hydrografische gegevens, informatie en producten, geleverd in een gestandardiseerde en internationaal erkende vorm. Dit is in het bijzonder een hoge prioriteit van de IHO en haar Lid Staten HO’s. Het staat bekend als regeling 9 van Hoofdstuk V van de Conventie over Veiligheid van Leven op Zee (Solas).

De belangrijkheid van de hydrografische gegevens, informatie en producten die de veiligheid op zee en de bescherming van het zee milieu versterken, is erkend door de Algemene Vergadering van de VN in:

• 1998, Het Jaar van de Oceanen, met de Resolutie A/53/32, nodigt staten uit samen te werken aan het uitvoeren van hydrografisch onderzoek en aan het verschaffen van nautische diensten ten behoeve van het doel een veilige navigatie te garanderen en om hun activiteiten te coördineren zo dat hydrografie en nautische informatie op wereldwijde schaal beschikbaar worden gesteld.”;
• 2003, met haar Resolutie A/58/240 onder het Hoofdstuk over Oceanen en de Wet van de Zee, Nodigt de IHO en IMO uit door te gaan met hun gecoördineerde inspanning voor de overgang naar elektronische kaarten en om de berichtgeving over hydrografische informatie op wereldbasis te verhogen, in het bijzonder op het gebied van internationale navigatie en havens en waar er kwetsbare of beschermde zeegebieden voorkomen”; en
• 2005 met haar Resolutie A/6030 “erkent dat hydrografisch onderzoek en het maken van nautische kaarten belangrijk zijn voor de veiligheid van navigatie en leven op zee en milieubescherming, inclusief de bescherming van kwetsbare zee ecosystemen.”

Hoofdstuk 17 van Agenda 21, van de VN Conferentie over Milieu en Ontwikkeling, betreffende “de bescherming van de oceanen en allerlei soorten zeeën”, geeft onder haar alinea 17.39 (a) aan dat, “Staten die individueel, bilateraal of multilateraal en binnen het raamwerk van relevante internationale organisaties handelen, moeten de veiligheid van de scheepvaart bevorderen door adequate kaarten van de kusten en scheepvaartroutes als geschikt te verklaren, om achteruitgang van het zeemilieu aan te pakken.” Op deze manier heeft Agenda 21 het belang van het maken van kaarten en het navigeren voor veiligheid op zee geïdentificeerd en daaruit voortvloeiend ook de bescherming van het zeemilieu erkend.

De IHO en haar lidstaten HO’s streven ernaar de veiligheid op zee en de bescherming van het zeemilieu op alle wereldoceanen- en zeeën op de volgende manieren te verbeteren:
• Het vergaren van hydrografische gegevens en informatie door middel van de uitvoering van hydrografisch onderzoek, het gebruiken van onderzoeksvaartuigen en de nieuwste uitrusting, technieken en standaarden;
• Productie, onderhoud en beschikbaarheid van nationale en internationale nautische kaarten, elektronische navigatiekaarten en verschillende nautische publicaties zoals getijtafels en vaarinstructies;
• De verspreiding van urgente maritieme informatie ten aanzien van de veiligheid door middel van de procedures van de Wereldwijde Navigatie Waarschuwingsdienst (WWNWS) van NAVTEX en SafetyNet;
• Samenwerking met andere internationale organisaties ( zoals IMO, IALA, WMO, IOC) die een bijdrage leveren in verschillende projecten, behoeften en vereisten, zoals e-Navigation en Marine Electronic Highways, die als doel hebben het verschaffen van een beter management en de beschikbaarheid van belangrijke informatie over navigatie en maritiem verkeer evenals actuele hydrografische gegevens, informatie en producten;
• Het verschaffen van capaciteitsopbouw door middel van programma’s voor technische assistentie speciaal voor ontwikkelingslanden om hun hydrografisch vermogen te ontwikkelen en te versterken en hen daarbij in staat stellen om te voldoen aan hun internationale verplichtingen en om de wereld hydrografische capaciteit te verhogen waarbij de veiligheid op zee en de bescherming van het zee milieu worden ondersteund.

De IHO en de Kantoren voor Hydrografie van haar lidstaten zullen doorgaan met hun inspanning op nationaal, regionaal en wereld niveau voor het verhogen van de veiligheid op zee en het beschermen van het zee milieu.

Marketing & Communication Afdeling MAS
 

De ongenaakbaren
In het besef van zijn superioriteit jegens anderen in de nationale vergaderzaal, van een minachtende houding tegen zijn eigen omgeving blijk gevende, schijnt de spraakmakende nestor in het parlement van Suriname zijn verwaandheden maar niet te kunnen afleren. Want laten wij eerlijk zijn, schorsing aanvragen tijdens de openbare debatten is toch iets waarmee omzichtig dient te worden omgegaan? Het is jammer dat opvallendheden tijdens de politieke debatten zo makkelijk aan onze aandacht ontsnappen. Neem nu het recente voorval, een prachtig voorbeeld hoe het ook anders kan. De eerste plaatsvervangend voorzitter van De Nationale Assemblee weigert staalhard de nestor, na afronding van het agendapunt, op zijn verzoek nog aan het woord te laten. Een compliment aan het adres van deze mevrouw de voorzitter, die het onderhavige verzoek resoluut van de hand wees.

En waarover wilde het geachte lid alsnog het woord voeren? Simpelweg om de fungerende voorzitter van het moment rekenschap te vragen over haar terechte opmerking (verontschuldiging) over de opvallende afwezigheid van assembleeleden die zich buiten de vergaderzaal ophielden. Spreekbeurt geweigerd, zeer terecht overigens. De fungerende voorzitter had de smaak van goed en zakelijk leiden kennelijk te pakken. Want zie, ook de vicepresident kreeg het knap moeilijk toen hij, buiten de microfoon, en daardoor buiten de orde, om een schorsing vroeg. Hoe achteraf alles wederom in het reine is gebracht is in deze tekst niet relevant. Het is een opvallendheid, of zouden wij liever moeten spreken van een markant feit, dat iemand tijdens het openbaar debat voor een moment objectief en op zakelijk verantwoorde wijze corrigerend optreedt, die geen ongenaakbaren in de vergaderzaal kent? De huidige voorzitter en ondervoorzitter hebben tenminste voor een moment kunnen meemaken dat de bekende onderhorigheid jegens anderen in de vergaderzaal doorbroken kan worden. Nog fraaier is het wanneer een hofpaladijn haar eigen partijvoorzitter tot orde roept.

Stanley Westerborg,
imocons@yahoo.com

ZACHTE HEELMEESTERS MAKEN STINKENDE WONDEN

Afgelopen zaterdagavond klapte een fors gebouwde Hindoestaanse jongeman zijn tengere Hindoestaanse vrouw in een discotheek, omdat ze een manspersoon gegroet zou hebben. Deze geweldenaar verzette zich bovendien tegen de veiligheidspersonen, die probeerden hem eruit te zetten, door te schreeuwen dat het zijn vrouw was (dus zijn bezit). Later bleek hij ook de parkeerwachter van deze discotheek een klap verkocht te hebben, omdat die hem gezegd had dat hij moest ophouden met het slaan van zijn vrouw. Toen de politie ter plekke verscheen, was hij opeens wel in staat zijn beestachtig gedrag te beheersen. Zijn vrienden of misschien familieleden die ook ter plekke aanwezig waren, probeerden de politie op de koop toe ervan te overtuigen dat er niets aan de hand was. Suriname stikt van zulke monsters, die achter slot en grendel thuishoren.

Gevoel van eigen waarde
In deze context is het relevant de “Gestalt Prayer” van de psychotherapeut Fritz Perls te citeren, waarin de basis voor intermenselijke relaties wordt weergegeven:
“I do my thing and you do your thing.
I am not in this world to live up to your expectations,
and you are not in this world to live up to mine.
You are you, and I am I, and if by chance we find each other, it's beautiful.
If not, it can't be helped (1969).”
De laatste regel betekent niet dat je niet moet proberen om je relaties te verbeteren, maar het moet niet gaan ten koste van je eigen identiteit. Door je eigen identiteit te ontwikkelen, schep je een gevoel van eigenwaarde. Dit proces is het resultaat van een wisselwerking tussen jezelf en je omgeving, waarbij je psychologisch altijd over een vrije wil beschikt.

Mogelijke oorzaken van geweld
Vooral bij gebrek aan een gevoel van eigenwaarde is imitatie (nabootsing) de invloedrijkste factor, waardoor je datgene waaraan je vaak wordt blootgesteld als normaal gaat ervaren. Je normen en waarden worden hierdoor beïnvloed, die je karakter, alsook de wijze waarop je omspringt met psychologische en sociale conflicten, vormgeven. Niet alleen de gezinssituatie is hierbij van belang, maar de totale omgeving. Het is publiek geheim wat de Surinaamse omgeving met betrekking tot rolmodellen al tientallen jaren kenmerkt, namelijk corruptie en geweld en wel ongestraft. Extern wordt de heersende moraal bepaald door de wijze waarop wet en recht worden gesanctioneerd. Met andere woorden, de fundamentele oorzaak van geweld is klassejustitie en de medeboosdoeners zijn de politieke leiders!

Taak politieke leiding
Degenen die verslaafd zijn aan alcohol en drugs kunnen niet ontslagen worden van hun verantwoordelijkheid of oorspronkelijke wilsvrijheid in dit kader. Onderzoek heeft uitgewezen dat slechts een relatief kleine minderheidsgroep zich kan beroepen op psychopathologische oorzaken (gemiddeld 1 op de 100 personen). Hoe dan ook, geweldenaars horen niet in de samenleving thuis, maar in de gevangenis en/of een inrichting die ze de juiste hulp kan verschaffen; punt. De belangrijkste taak van de Surinaamse politieke leiding is schoonschip maken en via wetgeving voorkomen dat allerlei gespuis in de toekomst wederom zitting neemt in hoge colleges van staat. Degene die dit aandurft is tenminste niet één van de vele lafaards, die met pseudo-expertise allerlei onzin uitkraaien onder het mom van medemenselijkheid; voor wie?
Zachte heelmeesters maken stinkende wonden!

Roy Bhikharie

Dankbetuiging bewoners van Houttuin en omgeving

Als zaken niet goed gaan spuien wij als burgers genoegzaam onze gal. Maar als het goed gaat moeten wij dat ook willen zeggen. Zo hebben de bewoners van Houttuin-oost, Vredenburg serie A en B en omgeving lange tijd geklaagd over de wegen en in het bijzonder, de binnenwegen en de verbindingswegen, die leiden naar de Cassialaan. Uiteindelijk heeft de
ADS’er van het resort, de heer D. Jagroep de knoop door gehakt en voornoemde wegen in orde laten maken. Wij zien nu dat men behalve de Groenhartlaan, ook aan de Gobajolaan en zijwegen bezig is met asfalteringswerkzaamheden.
Dank en nogmaals dank.
Maar er is nog steeds een project dat op het zelfde niveau is gebleven. Laten wij God danken dat het binnenkort niet weer eens hard begint te regenen, want dan zijn die bewoners weer in de blubber beland. ‘ Anders dem e go sungu baka”. De beloofde kokers die voor de ontwatering moeten zorgen zijn daar nog niet geplaatst.

Wij willen middels plaatsing van dit stuk in Dagblad Suriname de DC van het district Wanica die de verkavelingsvergunningen mede goedkeurt, vragen om erop toe te zien dat de eigenaar van het verkavelingproject , de heer Krisnasing, zich ook daadwerkelijk houdt aan de voorwaarden die gesteld zijn. De kopers, de bewoners mogen nimmer de dupe worden van grillen van de verkavelaar. Immers de voorwaarden zijn van te voren gesteld en de DC is er om mede erop toe te zien dat regels worden nageleefd en afspraken worden nagekomen. De DC is er in de eerste plaats om erop toe te zien dat zaken goed gaan in zijn beheersgebied. En hij is er natuurlijk ook om waarnodig de burgers in bescherming te nemen.
Nog een andere zaak. Heer DC, en ook de minister van Justitie en Politie, ondanks de geplaatste verkeersborden aan de Groenhartlaan voor wat betreft de maximumsnelheid en het maximale gewicht, rijden er toch grote DAF en MAN trucks vrijwel dagelijks vol beladen op en af. Onnodig te zeggen dat de wegen die hiervoor niet berekend zijn binnen de kortste keren weer kapot gereden worden.

Zulks nota bene onder het toeziend oog van de bestuursdienst van Houttuin en de pas geopende politiepost te Houttuin.
Wie had gedacht dat dit soort zaken zouden afneme,n is tot nog toe bedrogen uitgekomen.
Maar wij geven de hoop niet op…immers yepi musu de!

Namens de bewoners van Houttuin en omgeving,

Jack A.Oesmanadi
 

Hoe gaan wij om met ‘Phony Toni”, miss Trina Johnson-Finn ?
Wie schuldig is, geef je schuld toe, dan kunnen wij benadeelden weer verder met ons leven...en jij ook...

U zult zich misschien afvragen waarom een bekende Surinaamse musicus het wel opneemt voor iemand die door veel Surinamers al bestempeld is tot niet welkome gast. Het antwoord is heel simpel: ik ben een breed georiënteerde artiest met een goede dosis internationale ervaring, waarmee ik wil zeggen dat ik frequent zulke artiesten tegen kwam en met hen bevriend raakte . Ook de mens achter ‘Phony Toni’ komt uit mijn collegakringen. Suriname kan na jaren weer gelukkig entertainment van vooral Amerika naar hier halen. Maar nauwelijks is dat zo of het gaat verkeerd en zitten we met een case die veel lokaal en internationaal (internet) nieuws maakt. Ook op enkele Amerikaanse zenders (www.freetrina.com) is Suriname weer op de wereldkaart gebracht. Boven Suriname hangt er een wolk van raadsels. Showbezoekers zijn hun verloren geld al bijna vergeten maar niet het avontuur van ‘Ventura’.
Te Santo Boma zit Trina Johnson-Finn, een Amerikaanse actrice en zangeres, reeds 3 maanden achter slot en grendel zonder bezoek van familie of vrienden, omdat die veel te ver wonen en eigenlijk eerst ook dachten dat hun nachtmerrie gauw voorbij zou zijn. Wij in Suriname dachten er anders over. Ik was die mening ook toegedaan. Totdat....
Totdat een collega van mij, Heidi Thompson, met wie ik meerdere malen tijdens mijn 15 jaren lange cruiseship-carrière, heb opgetreden, mij een e-mail stuurde vanuit Las Vegas . Heidi is al 40 jaar in de ‘Impersonator’, ‘Tribute Artist’ business en reeds 20 jaar de top Cher Impersonator en om snel te begrijpen wat zo iemand doet, ga even kijken naar http://golden-song.com/cher.html

Sindsdien hebben we heel veel gesprekken gevoerd over haar collega Trina Johnson over wie ze zich grote zorgen maakt en die in ons land sinds 1 maart in bewaring gesteld is. Sommigen onder ons spotten graag en zeggen makkelijk ‘Phony Toni of Phony Cher’. Maar ik zou willen voorstellen dat wij ons voorzichtiger, met respect voor een artiest en een mens gaan opstellen en niet blijven spotten. Laat onze Justitie voor ons bepalen wie schuldig is.
Bovendien heeft Ventura reeds alle schuld op zich genomen, maar de justitie van ons stelt zeer hoge eisen.

Hoe denkt Heidi over dit alles : “ .. I was hoping to join you one day in one of your Sonny K. concerts and now I don’t feel it is safe to go to Suriname, plus with the story all over the internet, others may also not feel safe to travel to there. This is one of the scariest situations I have ever seen and I will now, on my foreign travels only work with companies that have good reputation and are internationally known for ethical business conduct.” Heidi denkt niet dat Trina een vuile rol gespeeld heeft met ons volk : “Trina had a contract for an impersonation act. (http://www.freetrina.com/evidence.htm) Trina’s agent in Las Vegas had a contract with a promotor in Suriname, which said that he ( promotor) would not promote her as Braxton. With those things in place, Trina believed she was going to Suriname to do her impersonation act for a private party. So all the promotion talk she was asked to do and did was for the private party and add to the fun for the audience..She was simply also conned (beetgenomen).”

Trina had een contract voor een nabootsingstoneel ( Impersonation Act) (http://www.freetrina.com/evidence.htm) Haar boekingsbureau in Las Vegas had een contract getekend met een promotor in Suriname, die contractueel beloofde dat hij Trina niet zou promoten als Toni Braxton. Daar dit overeengekomen was, ging Trina er vanuit dat ze naar Suriname kon gaan om haar impersonatie-toneel te doen voor een privé party. Dus alle reclamepraatjes die zij gevraagd was te doen( op Zanderij) en deed was voor de privé party en om er lol aan toe te voegen..... ze was eenvoudigweg beetgenomen..

Mijn opmerkingen (Sonny K.)
Op Zanderij heeft niemand haar gezegd dat de interviews voor een ‘persconferentie’ waren en die doe je meestal niet omstreeks 01:30 in de ochtend onder lawaai van een baggage-carousel ! Bovendien heeft Trina op de film die later naar het publiek (zonder haar weten of toestemming om) via de tv kwam, nooit de naam Braxton genoemd, en de interviewers ook nooit. Het is nu enige tijd geleden maar we moesten goed opgelet hebben. De mensen die haar later ervan beschuldigd hebben dat ze op een ‘persconferentie, met de naam ‘Braxton’ een misdadig feit begaan heeft, moeten eigenlijk hun verklaringen intrekken want dit is vervorming van de waarheid. En daarom blijft de zaak zo lang hangen. Voorts sprak Trina steeds over een ‘party’ en niet over een concert. Zij sprak ook over haar ‘andere ik’ de “TONI’ die ze de volgende dag zou spelen. Ventura had haar gezegd dat de mensen die daar stonden, twee interviewers en cameramannen plus zijn vriendin allemaal van de party waren en zij wisten dat Trina een impersonator was en dat ze dus alvast de party met alle lol erop en eraan moest promoten. Aan zijn Surinaamse assistenten vertelde hij, voordat ze Trina ontmoetten dat ze ‘de manager van Toni Braxton’ gingen afhalen. Dus heeft hij op meesterlijke wijze de buitenlanders en de binnenlanders naast mekaar laten acteren !
Ik vroeg haar of iemand haar ooit net als Trina, gepromoot had voor de echte Cher bij een concert/party/evenement : “ Zoals Trina in het contract met haar boekingsburo had (Rob Garrett in Las Vegas) zijn we altijd geboekt als een impersonator of ‘Tribute Artist’ (hulde uitbrengen aan de werkelijke ster, wij zijn namaak sterren). The boekingsagent die ons boekt moet erop toezien dat we NIET worden gepromoot als de echte artiest.

Er is een interview met onze agent Rob Garrett op http://www.freetrina.com/benefit.htm waarin hij dit duidelijk aangeeft. Plus is er altijd een bekendmaking aan het eind van onze show waarbij wij worden voorgesteld met onze werkelijke namen. Dus door de mensen van Suriname niet te vertellen wat Trina’s werkelijke naam was en haar in plaats daarvan te promoten als de echte Braxton, pleegde Ventura contractbreuk en hij bracht ook inbreuk aan de wetten van Suriname.
Ik vroeg aan Trina of zij niet schrok bij het zien van 4000 mensen , maar ze zei dat dat heel normaal is in haar shows te Las Vegas. Ze zei ook dat ze shows doet zowel met haar grote band en background vocalisten als op tracks ( soort karaoke CD waar slechts de muzikale begeleiding al op zit samen met koorzang) waarbij jij als impersonator vocalist dan wel ‘live’ zingt. (Wat ze dus zou doen in NIS)
Ik zei aan Heidi dat we allemaal hier boos zijn dat we ons geld hebben verloren aan deze ‘scam of oplichterszaak, en ze zei’: “Trina lost three months of her life and her career. Trina’s husband and mother lost their wife and daughter for three months and lost everything while paying for legal help and expenses to defend his wife.

What is really lost here are human rights, truth and ethics. I would tell Suriname they are beautiful people who deserve a safer country in which to live (and enjoy concerts) and that they should stand up and demand that. I’d love to hug them all and bring them a great show, but I would also remind them that your Suriname organiser got a license to promote a Toni Braxton concert without a VISA being in existence for the real Braxton, and without anyone checking to see if the real Braxton was on a scheduled flight to go to Suriname. So I hope that the people do understand that this situation was created and made possible due to many weak factors that should be handled so this not ever occur again !”

Het punt van mijn collega Heidi is dus dat Trina en haar man veel meer verloren hebben dan wij. Maar ook dat wij, (en die mening ben ik persoonlijk ook toegedaan), moeten in Suriname in onze eigen boezem kijken. Als wij zo strak zijn met de vervolging moeten wij ook zo strak zijn bij het beleid dat de eisen stelt waaraan concertpromotors moeten voldoen voordat zij vergunning krijgen om gelden uit de gemeenschap te halen voor hun ‘concerten’.
Dat malafide- en amateurpromotors en managers vrij en blij kansen krijgen om ons , eerlijk- en hardwerkende lokale en internationale artiesten, die jarenlang studeren, oefenen en offers brengen vanwege ons druk schema van optredens, opnames , etc.. alsook het betalend volk en onze autoriteiten in de maling te nemen, kan niet meer door de beugel. Dus als wij nu eens nauwkeurig willen zijn tegen deze dame, dan moesten we eigenlijk als land in opbouw over de gehele linie even strak zijn door wat oplettender ons werk gedaan te hebben. Wij als fans moesten middels sociale controle, door op internet te ‘neuzen’ nagaan of Toni Braxton werkelijk zou komen. Bij het goedkeuren van de vergunning moest men meteen nagaan of er werkelijk een contract met Toni Braxton bestond . Velen van ons werken in de luchtvaart en op de luchthaven. Het was dus voor ons een kleine moeite erbij om na te gaan of Toni Braxton werkelijk op de betreffende vlucht zat en dan alarm te slaan. Dat lijkt toch niet zo moeilijk. Zij die wisten dat er geen bezoekersvisum bestond van Toni Braxton, ..hello..! Sowieso waren de medewerkers van Ventura niet ervaren genoeg in deze business om te kunnen inzien dat zaken niet klopten. Dit is serieuze business en niet voor amateurs want wanneer zaken fout gaan belanden onschuldige mensen in de bak , verliezen veel mensen hard verdiend geld, en als je nog te maken hebt met een onschuldige niets vermoedende buitenlander is het op de koop toe niet goed voor het imago van ons land, dat wij allemaal hier zo graag tot ontwikkeling willen brengen middels toerisme. Ga maar naar www.google.com en typ in de zoekbalk “ Trina Johnson”. Het krioelt van artikelen over wat er zich hier afspeelt.

Duidelijk hebben enkele lokale individuen met Ventura ‘meegespeeld’ anders was dit niet zo ‘gesmeerd’ gegaan en zoals ik zei moeten we ook in onze eigen tuin kijken in plaats van alleen naar datgene wat onbekend voor ons is, en meteen verbannen zonder familie en vrienden. Op welke manier zijn wij ook schuldig aan dit gebeuren ?
Trina heeft al haar contracten getoond en is toch opgesloten. Ventura heeft haar onschuldig verklaard en toch moet ze zitten. Trina had een serieuze operatie ondergaan kort voordat ze hier kwam, niet met de planning om 3 maanden hier te blijven in een cel, en toch moet ze zitten. Ik wens geen leed voor de medespelers van Ventura die voor mij nooit een concert hoeven te organiseren. Maar ze moeten hun verantwoordelijkheid inzien en eerlijk toegeven. Er moet een eind aan komen nu. Iemand wil zijn/haar leugens niet toegeven en daarom en alleen daarom blijft een probleem persisteren ! Onze samenleving zal je niet verbannen, slechts eisen dat je de schade vergoedt aan ons, middels de door ons en jou geaccepteerde justitionele maatregelen en dat je als persoon rehabiliteert.

Verder zeg ik het wederom, wij moeten voorzichtig een onderscheid maken tussen feiten en veronderstellingen. Een persconferentie te Zanderij door twee niet officiële pers personen is iets heel anders dan een opgenomen promotiebabbeltje voor een birthday party...
Voor de rest kan Trina het ‘t best vertellen, die uren voor het optreden. Als wij mens genoeg zijn ook aan haar die ruimte te geven, haar ervaringen met ons te delen. Nu is alle aandacht weg van mogelijke lokale medeplichtigen, want we wijzen de vinger slechts in een richting, maar zo werkt justitie toch niet ? Nachtmerrie zou ik het als artiest noemen als mij dit overkomen was in een vreemd verre oosten land of zo, maar Trina is een heel voorbeeldig mens, wat ik in mijn 2 bezoekjes aan haar te Santo Boma heb kunnen constateren.
In NIS hebben bezoekers de werkelijke Trina niet meegemaakt. Echter is ze een topper : zie : http://www.freetrina.com/links.htm en klik op ‘Facebook’ en scroll naar onderen naar de video beelden.

Het is eigenlijk een heel eenvoudig verhaal dat niet zo ver hoefde te gaan als Trina maar vooral wij ook in Suriname die het geheel organiseerden onze zaken wat netter in place hadden en wat oplettender waren. Trina is een beroepsartiest en optreden als een andere artiest is ook hier legaal. Het enige probleem met haar verschijning in Suriname was dat de promotor Ventura het publiek niet had laten weten dat zij zou optreden als Toni Braxton. De artiest rekent op de promotor dat hij dat duidelijk maakt maar in dit geval verdraaide hij de waarheid zonder haar weten om.

Aan de schuldigen van het complot : het is wenselijk om snel heel rijk te worden, maar als je het doet op onethische manieren zijn er altijd onaangename sociale consequenties en dat hebben we allemaal in onze opvoeding degelijk geleerd. ‘Jail is a corrective institution, not a punishment camp”. Maar er is geen andere keus, “dus do the right thing as a human being”. Denk ook echt even aan alles wat Trina en haar familie verloren heeft en blijft verliezen. Dus ben je medeplichtig, hier is het educatief advies : help ons dit raadsel op te lossen door je verantwoordelijkheid te nemen en je schuld toe te geven. Want pas dan kunnen we allemaal verder. Ook jij, “believe me”.
Met dank,
Sonny Khoeblal.
Ik denk dat ik mag zeggen ,namens heel veel mensen hier en in het buitenland.
 

KEN JE ZELF

Ware kennis.
“Ken je Zelf” is een uitspraak die toegeschreven wordt aan het Orakel van Delphi. Het stond gegrift op een gevel van een tempel van de Griekse god Apollo.
In de Oudheid (omstreeks 6de eeuw v.Chr.) was een orakel een oordeel of een manier om de wil van bovenmenselijke wezens, b.v. de goden, te leren kennen. Wat er ook gebeurt in ons leven, wij zijn de beslissende factor van het eindresultaat.
“Ken je Zelf” betekent daarom ook: volledig begrijpen en beheersen van je innerlijke en
uiterlijke drijfveren, Het is je stuurkracht.
We voelen dat het Zelf aanwezig is in ons leven. Toch is hij zo ongrijpbaar als lucht. Je kunt hem niet vasthouden, niet keren of draaien, niet aan een kant zetten.
Wat is het Zelf? Hoe herken je hem?
Je kunt deze vragen vanuit verschillende disciplines beantwoorden. Elk met een andere uitkomst. Eenvoudig gezegd is het Zelf: je eigen wezen, je diepste innerlijke, je persoon.

Identiteitscrisis
Een duidelijke manier om je Zelf te herkennen is: wanneer dat Zelf in verzet komt tegen situaties of mensen die je in een dwangpositie proberen te brengen.
Mensen raken soms overhoop met zichzelf (eigenlijk “hun Zelf”) omdat anderen ze willen opleggen wat ze moeten doen of laten of waarin ze zouden moeten geloven of niet geloven. In deze situaties kunnen mensen terechtkomen in een identiteitscrisis.
Een identiteitscrisis kan worden omschreven als: een toestand van grote onzekerheid over het functioneren van de eigen persoon (“het Zelf”) in relatie tot de juistheid van de sociaalmaatschappelijke rol die men vervult.
Om goed uit zo een crisis te komen moet je, je Zelf absoluut kennen. Alleen vanuit zo een kennen, kun je komen tot een juist oordeel over wat je kunt doen of wat je zou moeten laten. De buitenwacht zal het vaak niet eens zijn met de besluiten van je Zelf; jij soms ook niet direct, maar de stem van je Zelf is de juiste stem.

Beter mens zijn
Een goede relatie met het Zelf mag niet leiden tot een soort van individualisme. Je mag niet vreemd en geheimzinnig gaan doen, alsof je in een andere wereld leeft. Ongrijpbaar en onbegrijpelijk voor anderen. Je Zelf vinden betekent juist dat je open gaat staan voor
de wereld om je en dat je andere mensen en situaties beter zal gaan kennen en begrijpen. Je zou geestelijk sterker moeten worden en anderen kunnen helpen en ondersteunen.
Het is vaak een triest beeld met mensen in hoge, verantwoordelijke functies die hun Zelf niet kennen. Ze zijn onbestendig, onevenwichtig en schokken een samenleving met de dingen die ze zeggen en doen. Het einde van hun loopbaan of levensbaan lijkt vaak op een ingestort kaartenhuis.

De sfeer van het Zelf
De sfeer waarin het Zelf zich bevindt en gezocht moet worden, is niet een alledaagse, wereldse. Die sfeer is uitermate buitenaards. Je zou kunnen zeggen: de sfeer van het geestelijk, het innerlijk leven. Het begrip sfeer is moeilijk te bepalen. Evenwel, iedereen voelt een bepaalde sfeer , waarin hij vertoeft direct aan. De sfeer in een traditionele kerkruimte is anders, dan in een casino.

Van Dale benoemt sfeer als: “geheel van denkbeelden en gevoelens waarin iemand leeft, waarin hij opgaat”. Je mag dus zeggen dat je in een positieve sfeer bezig bent, wanneer je
naar het Zelf zoekt.

Nooit te jong
Je mag al jong beginnen met het “Ken je Zelf”. Zodra jij, je bewust bent van je eigen verantwoordelijkheden in het leven, kan je beginnen. Maar je moet niet gaan zweven; blijf met beide benen in deze wereld, op onze aarde, staan. Onze jeugd heeft het zwaar te verduren. Ze staat bloot aan veel negatieve kritiek. Aan de ene kant komt het door de
dubieuze levensstijl van groepen jongeren. Aan de andere kant door het: niet-willen-kunnen-begrijpen oordeel van groepen ouderen.
In beide gevallen ontbreekt het de mensen aan het: Ken je Zelf.
In onze samenleving is er een veelheid aan filosofische, mystieke, culturele en andere organisaties die mensen helpen bij hun zoektocht naar het Zelf. Ze verschillen danig van elkaar in uiterlijkheden, zoals technieken en methoden van onderricht. Soms erkennen ze elkaars identiteit niet of bestrijden ze elkaars kundigheden en recht van bestaan. Dat maakt het voor de onbevangen, jeugdige zoeker, vaak moeilijk om te weten waar hij terecht kan.

Maak de “poorten” open
Kenners van onze samenleving menen dat deze organisaties, in het verleden, een grote bijdrage hebben geleverd aan het mede beschaven en mede-ordenen van onze samenleving. Traditioneel werken sommige van ze binnen een systeem van geheimhouding en verborgenheid. Er worden alleen wijze mensen op leeftijd tot hun gelederen toegelaten. De oorzaken voor die geheimhouding en verborgenheid liggen in een eeuwenoud verleden.

Vandaag aan de dag bestaan die oorzaken er niet meer, zeker niet in die mate dat je vermoord zou kunnen worden, omdat je lid bent van zo een organisatie. En wijze mensen vind je tegenwoordig niet alleen onder ouderen. Er zijn heel wat jonge mensen die erg wijs zijn en gereed om het onderricht naar de kennis van het Zelf met succes te volgen.

Daarom wil ik dit artikeltje besluiten met de oproep aan deze organisaties: Maak de “poorten” open voor de jongeren opdat zij het voorhof van kennis en wijsheid mogen binnengaan.

Gilbert Deerveld

De armoede in het land

Het blijkt heel duidelijk dat velen een verkeerde opvatting hebben van welvaart en armoede. Hun stelling is hoofdzakelijk gebaseerd op het bestedingsgedrag van de medemens. Deze conclusie is natuurlijk geheel misplaatst. Het kunnen bekostigen van een dure toegangskaart voor het bezoeken van een evenement mag geen aanleiding zijn te concluderen dat betrokkene welvarend is. Vermaak moet ook onder de behoeften van de mens worden gebracht. Een ieder die in goede gezondheid verkeert zal ongetwijfeld binnen zijn of haar beperkte mogelijkheden toch wel willen proberen zich tenminste voor een keertje goed te kunnen ontspannen. Het is belangrijk de dagelijkse problemen voor enige ogenblikken van zich te af te schuiven. Onderzoekingen hebben aangetoond dat grote delen van de samenleving nog steeds ver beneden de armoedegrens leven.

Dat sommigen het maar niet kunnen vatten dat een gezin bestaande uit vijf personen, dus man, vrouw en nog drie schoolgaande kinderen met een maandelijks inkomen van ongeveer duizend SRD waaruit ook nog de huishuur moet worden betaald onder die omstandigheden wel een armoedig leven lijdt, is onbegrijpelijk. Welvaart wordt hoofdzakelijk bepaald door de mate waarin iemand in zijn of haar noodzakelijke behoeften kan voorzien. Het is daarom duidelijk dat een gezin als hierboven aangehaald slechts een deel van de zo noodzakelijke goederen en diensten kan bereiken. Het ontberen van goede huisvesting, goed onderwijs, goede gezondheidszorg, gezonde drinkwatervoorziening en goede infrastructurele zaken vallen zeker ook onder armoede. Het is algemeen bekend, vooral onder onze oudere generaties, dat de overheid nu jaren geleden, een instituut introduceerde onder de naam “Bedeling”. Deze dienst was belast met het verstrekken van voedselpakketten aan de armen in het land. Er werd dus toen reeds erkend dat er armoede heerste bij delen van de bevolking. Misschien was dat ook een manier om politieke doelen te bereiken.

Doordat thans een politieke partij er toe overgaat dagelijks en wel gedurende de periode van een jaar een warme maaltijd aan te bieden aan armen, duidt aan dat de ontwikkeling van Suriname is blijven steken op het niveau als dat van de periode toen deze dienst in het leven werd geroepen. “Bedeling” was in die jaren een begrip geworden. Het is nu ook bekend dat veel gezinnen in Suriname zeer afhankelijk zijn van een financiële steun of steun in natura van familieleden in het buitenland ten einde het hoofd nog enigszins boven water te kunnen houden. Het getij blijkt dus voor Suriname te zijn veranderd en wel in ongunstige zin. Ondergetekende is gedurende periode van 1970 – 1977 de boekhouder geweest van de toenmalige Dienst Der Posterijen (thans Surpost). In die periode werden er grote geldsbedragen van zelfs honderdduizenden middels postwissels door Surinamers naar het buitenland overgemaakt, zijnde een bijdrage in het levensonderhoud van familieleden aldaar.

De Surinaamse munteenheid was toen in waarde heel sterk en kon daardoor als betaalmiddel worden gebruikt in sommige landen. Het verkrijgen van vreemd geld ter bekostiging van een eventuele vakantiereis naar het buitenland in voorgaande jaren ging heel makkelijk. Het begin van de sterke daling van de waarde van het Surinaams geld zit nog heel goed in het geheugen van ondergetekende. Er werd in verband met de geld overmakingen, dagelijks en wel voor aanvang van de dienst, de koersnoteringen van de diverse vreemde valuta opgevraagd bij de Centrale Bank. Aan de hand van die informaties kon worden afgeleid hoe, geleidelijk aan, de Surinaamse munteenheid sterk in waarde daalde. Alleen de US Dollar werd waarschijnlijk vanwege het beleid, stabiel gehouden. Deze waardevermindering heeft natuurlijk een heel zware druk gelegd op het budget van de gehele volkshuishouding. Op eigen verzoek om zich verder te kunnen bekwamen werd ondergetekende overgeplaatst naar de Centrale Landsaccountantsdienst.

 Als assistent accountant moest ik controle werkzaamheden op alle ministeries verrichten en dus ook bij de Centrale Bank. Hierna mocht ik ook gedurende veertien jaar de post van directeur vervullen van het AOV-Fonds. Uit die hoedanigheid werd het binnenland doorkruist en op alle posten de nodige richtlijnen gegeven met betrekking tot een gerichte en overzichtelijke uitbetaling van de AOV-gelden via de kas. Daarbij werd de mogelijkheden geschapen voor de dorpelingen hun AOV-gelden in Paramaribo te mogen ontvangen. Ook verstrekte ik alle gegevens aan de betaalmeesters en assistenten. Uit dat landelijk bezoek was duidelijk te merken dat er grote armoede heerste onder de bevolking. Vooral bij de oudjes die hun AOV-uitkering als enige inkomstenbron hebben.

Edward Marbach
 

De ontwikkelingsparadox
Een begrip uit het ongerijmde, maar zo zouden wij het kunnen noemen. Want wat merken wij geleidelijk aan? Met regelmaat krijgen wij informatie over inspanningen om onze maatschappij middels steeds meer, steeds beter hoger en wetenschappelijk onderwijs naar hogere ontwikkelingsniveaus te verheffen. En als kritische burger houd je de vorderingen op dit gebied nauwlettend in het oog. Je verwacht dat, geleidelijk aan, in toenemende mate hoger en wetenschappelijk geschoolden, eventueel met door ervaring verworven competentie, het maatschappelijk veld betreden. Dat degenen die zich geroepen voelen aan het roer van ons politieke schip te staan, hun werk zullen doen onder de bezielende en kundige leiding van de scheepskapitein, degene die wij onze president noemen.

Ondernemers tonen steeds meer hun vindingrijkheid om te overleven, zij laten zich daarbij ook leiden door de kracht van hun intuïtie. Sociale en andere instellingen plegen hun inspanningen tot heil van onze gemeenschap geheel onbaatzuchtig en met veel offers. Als redelijk tot goed ontwikkeld volk kunnen wij leven in de overtuiging dat voortdurende educatie en ontwikkelinspanningen aan de basis dienen te staan van vooruitgang van onze maatschappij. Kennissamenlevingen en kenniseconomieën zijn begrippen geworden waarvan velen de betekenis op weg naar maatschappelijk succes kennen. Ouders en verzorgers met verantwoordelijkheidsgevoel besparen kosten noch moeite hun kinderen te ondersteunen op de weg naar een zinvol bestaan. Maar zie, de paradoxale situatie van nu in ons land stemt tot grote bezorgdheid. Want terwijl vanaf het basisonderwijs tot aan het wetenschappelijk niveau van kennisvergaring gearbeid wordt aan steeds meer betekenis en inhoud geven aan leerprocessen en uiteindelijk wetenschapstoepassing ontwikkelt zich een negatief verschijnsel aan de andere kant van de trendlijn.

Een ontwikkeling die klaarblijkelijk niet of nauwelijks op haar fatale gevolgen voor onze maatschappij wordt beoordeeld. Het is toch iedere oplettende burger duidelijk dat figuren zich in toenemende mate aan ons presenteren zonder noemenswaardige scholing en ontwikkeling die zich onbeschroomd aandienen met politieke ambities, lieden die zich thans, op weg naar de verkiezingen, op hun wijze profileren als de toekomstige presidentkandidaten. Zeer zorgenbarend is het opdoemende verschijnsel van demagogie in ons land. De demagoog is de volksverlakker die zich op uiterst geraffineerde wijze weet te profileren als de nationale redder van een ontredderd volk. De demagoog is onstuitbaar in zijn machtsdrang en zal zich geen rust gunnen aleer zijn machtshonger is gestild. Het presidentiele ambt ligt nu in de grabbelton. Kijk maar welke gegadigden daarvoor van zich doen spreken. Op schaamteloze wijze wordt de noodlijdende situatie van eens zwoegende burgers misbruikt om daaruit politieke munt te slaan.

 Ouden van dagen die middels een warme maaltijd tot stemvee worden gefokt. Dat duurt tot aan de verkiezingsdatum, daarna volgt de wetenschappelijke beleidsvoering. Fysiek en psychisch gehandicapten worden thans bedacht, kinderen krijgen presentjes. Hier en daar wordt een bospaadje aangelegd. Simpele geesten die het niveau ten ene male missen om ontwikkelingsgericht te denken voor binnenlandbewoners. Lieden die volgaarne de hoogste sporten van de machtsladder willen bereiken doch zelfs het meest elementaire verschil tussen besturen en beheersen niet kunnen maken. Demagogen die in deze verlichte tijd op een of andere wijze er toch in slagen sympathie van grote delen van de gemeenschap te verwerven. Politieke prostitutie is waarschijnlijk het geëigende begrip ter aanduiding van al die overloopbewegingen die thans zichtbaar worden. Er worden boeken-, productie- en informatiebeurzen georganiseerd.

 De vraag is met welk toekomstig oogmerk indien wij er mee instemmen dat praalhanzen en windbuilen hun plaats aan het politieke firmament verstevigen. Want die richting gaat het thans op. Had de gegadigde voor de functie van voorzitter van het universiteitsbestuur, achteraf bezien, niet het gelijk aan zijn zijde met de recente, simpele opmerking dat deze positie in principe niet veel verschilt van het managen van een onderneming? Inderdaad is het wetenschappelijk element in deze functie niet langer aan de orde indien wij de politiek-maatschappelijke trend in ons land nauwlettend volgen. De gevolgen van onze ontwikkelingsparadox zullen wij onze kinderen morgen voorhouden. Maar dan is het te laat, dan is zelfs Haïti ons op de ranglijst voorbijgestreefd!

Stanley Westerborg,
imocons@yahoo.com

MIDDENBLOK jaloers…?

Wij zijn het eens met de constateringen van de heer drs. R. R. dat:
 Middenblok mensen voedt met kennis, kunde en inzicht en niet met bordjes eten.
 Middenblok gelooft in mensen te leren vissen en niet in het geven van een vis.
 Middenblok respecteert en verdedigt de menselijke waardigheid.
 Middenblok mensen blijvend wil bevrijden uit het niveau van overleven en brengen naar een hoger niveau van bestaan.
 Middenblok kiest voor ethiek en niet voor materialisme en populisme.
 Middenblok geen behoefte heeft aan zelfverheerlijking.
Een reden tot jaloezie bestaat er dus hoegenaamd niet omdat wij twee totaal verschillende maatschappij- en mens beschouwingen aanhangen. Je kan alleen jaloers zijn op iemand die iets bezit dat jij zelf graag ook zou willen. Daar is hier absoluut geen sprake van.

Wij zijn het niet eens met de constateringen van de heer drs. R. R. dat:
 Politieke partijen de basis zijn waarop het volk steunt, want het is volgens ons het volk dat de basis vormt waarop politieke partijen steunen.
 Middenblok de PL beschuldigt van misleiding; wij constateren enkel dat de PL het volk minacht.
 Middenblok een politieke partij ( van de heer Ori ) is; wij zijn immers een combinatie van meerdere partijen

Het Middenblok kijkt overigens met erg veel belangstelling uit naar de openbare discussie met PL over structurele en duurzame armoedebestrijding.
Tenslotte onderschrijven wij van harte het advies van drs. R.R. dat wie kiest voor een bordje eten (tot aan de verkiezingen) moet stemmen voor PL en wie kiest voor duurzame verbetering, vooruitgang en zelfredzaamheid moet stemmen voor Middenblok.

Persdienst Middenblok

Open Brief aan de Voorzitter van de V.H.P. dhr. R. Sardjoe


Onderwerp: Mishandeling VHP-ers op het VHP terrein door kennelijk
ingehuurde domme krachten

Geachte voorzitter,
Zoals u inmiddels vernomen zult hebben, is op 24 mei 2009 omstreeks 9.50 u. v.m. een kernlid van de VHP, t.w. de 60-jarige heer B.J. door ene heer I.M. op het terrein van de VHP mishandeld. Bijgesloten een kopie van de aangifte, alsook een briefje waaruit blijkt dat het slachtoffer de Spoedeisende Hulp heeft bezocht.
Drie dagen later en wel op 27 mei, komt er een witte Vitara het VHP terrein binnenrijden en de heer R.I. loopt vanuit de zaal van Stichting de Olifant naar de auto. Na enkele ogenblikken stappen vier personen van creoolse komaf uit de auto, lopen richting S.G. en beginnen hem te stoten en te schoppen onder het toeziend oog van uw lijfwachten (agenten).
U zult wel begrijpen dat deze incidenten veel opschudding hebben teweeggebracht binnen de achterban. Als gevolg hiervan is er een dringend beroep op ons gedaan het verzoek aan u te richten om mede erop toe te zien dat het recht zijn beloop krijgt m.b.t. deze incidenten, anders zullen de gevolgen niet te overzien zijn.
Wij vertrouwen er verder op dat u op gepaste wijze een verklaring zult afleggen tegenover het volk van Suriname en onze achterban in het bijzonder, inzake deze trend van geweld binnen de VHP en wel op het VHP terrein, mede door kennelijk ingehuurde domme krachten.

De Vernieuwingsbeweging VHP,
B. Narain
 

Voor reeds verschenen artikelen van Vrije Tribune, bezoek ons archief!

Bij overname Bron vermelding verplicht / Dagblad Suriname.

Om deze website te bekijken heeft u Macromedia Flash player 7.0 of hoger nodig.
Indien uw browser geen scripting support, gelieve de Java software te downloaden.