Brood en percelen Kansarmen in Suriname willen
brood en percelen. Het eerste wordt duurder en het laatste
is een heet hangijzer in Suriname, dat valt mede op te maken
uit het politiek klimaat dat momenteel heerst.
De nieuwe politieke partijen sporen hun achterban aan om
(domein)grond te bezetten. Rechterlijke bevelen worden met
de voeten getreden. Alle burgerlijke ongehoorzaamheden
worden politiek aangestuurd. Er is een lijn in de
aansturingen en er zit meestal denkwerk achter. De bedoeling
van de politici die het aansturen op chaos is verscholen in
plannen om in ontstane chaos te pakken wat er (nog) te
pakken valt. Soms hebben de plannen een langere looptijd; de
incubatie kan een aantal jaren in beslag nemen voordat
resultaten zichtbaar zijn. De mensen die zich laten
aansturen om de openbare orde te verstoren hebben niets, en
die zijn gevoelig voor opruiing. De chaos is nodig om ook
aan bezittingen te komen waar een kansarme nog wat aan
heeft. Een bouwperceel is één van de meest begeerde wensen
van kansarmen. Daartegenover staan de mensen die veel te
verliezen hebben in een chaotische toestand.
Mensen met bezit en economisch belang willen een stabiele
rechtsstaat, die zullen alles doen om de staat stabiel te
laten draaien, geen wonder, alleen die mensen hebben wat te
verliezen als het land onbestuurbaar wordt. Daarom worden er
maatregelen getroffen om de onbestuurbaarheid die er dreigt,
te stoppen. Dat doet de regering met een serie maatregelen.
De nieuwe regels werken als tijdbommen, want het probleem
wordt niet opgelost maar met maatregelen onderdrukt,
onbespreekbaar gemaakt en er wordt niet tegemoet gekomen aan
de eisen van kansarmen.
De wens van het arme deel van
het volk, om in aanmerking te komen voor een bouwperceel,
wordt niet uitgevoerd. Door de serie onderdrukkende regels
worden de mensen die veel bezit hebben in staat gesteld om
door te gaan met speculaties met domeingrond. Dat blijft op
zijn beurt niet onopgemerkt bij het arme volk en dat zet
kwaad bloed. Eens komt er een moment dat de bom barst. Het
mag gezegd worden dat een chaos enkel en alleen kan ontstaan
als de rijken niet kunnen zorgen voor een evenredige
verdeling van de rijkdommen van het land, als ze zich
blijven verzetten tegen eerlijke verdeling.
Sommige regels dienen door het parlement heen geloodst te
worden, daar gaat het vaak mis.
Omdat de parlementariërs, van
de nieuwe politieke partijen, die de chaos willen uitlokken
tegen die regels zijn en gaan vertragen of tegenstemmen als
er voor een wet gestemd moet worden die hun plannen
doorkruist. Vandaar dat conceptwetten in de assemblee worden
aangehouden. Ik heb overal het woord chaos gebruikt die de
parlementariërs willen creëren maar het kan net zo goed met
een ander woord vervangen worden, zelfs het woord revolutie
is goed. Want wat de parlementariërs willen is in feite dat
hun achterban zo snel mogelijk percelen krijgt. Een beetje a
la Mugabe in Zimbabwe, al moet het land daardoor naar de
Filistijnen, de achterban moet land hebben. Hoe dat moet
gebeuren maakt niet zoveel uit, tenminste dat vermoeden heb
ik.
Er worden uitspraken gedaan, door de mensen die veel bezit
hebben, variërend van: ze willen alles voor niets en dat de
achterban van de partijen die occupatie aanmoedigt zich door
niets laten afschrikken. In Nickerie beweerde een man dat
een nieuwe politieke partij 200 eigen mensen in dat plaatsje
wil laten integreren en dat die personen niet welkom zijn
omdat de stad van oudsher een bepaald bolwerk vormt. De
spanningen worden aangewakkerd door leiders die gevaarlijke
plannen hebben uitgedokterd. Voor de afschaffing van de
slavernij ontrokken veel mensen zich aan de slavernij, op
zich een moedige daad van mensen die niet onder het juk van
een ander ras wilden leven. Daarna werd de slavernij
afgeschaft en mensen van overzee ingevoerd om op de
plantages te werken.
Deze contractanten
kregen na afloop van hun contracten een stukje land
toegewezen als ze besloten om in Suriname te blijven. Door
hard werken en handel kwamen die mensen vervolgens vooruit.
De contractanten kregen een push van de overheid zeggen de
mensen die zich aan het centraal gezag hadden ontrokken.
Door de tijden heen kwamen de mensen die de slavernij waren
ontvlucht en de vrijheid verkozen boven de onmenselijke
behandeling op de plantages, naar Paramaribo. Het land
ontwikkelde zich verder. Er kwam een revolutie van
militairen, daaropvolgend een binnenlandse oorlog die een
vrijheidsoorlog genoemd mag worden, aangevoerd door dezelfde
mensen die nee hadden gezegd tegen de slavernij en voor een
vrij leven in het bos hadden gekozen. Na de oorlog keerde de
democratie terug. Nog meer binnenlandbewoners kwamen naar de
stad en zij zijn nu een niet te onderschatten groep geworden
met politieke macht.
Die politieke macht wordt
vandaag zwaar onderschat door de nakomelingen van de
contractanten, die nog steeds denken om met een serie
maatregelen die mensen te bedwingen. Een grote misvatting
van het probleem, dat zal ook een duur misverstand kunnen
blijken. De oplossing ligt voor de hand. Het vergt moed en
doorzettingsvermogen, maar geen van de spelers die het voor
het zeggen hebben durft te doen wat er gedaan moet worden;
de landverdeling. Er is genoeg voor een ieder.
Landbouwer
Soebhaas Raghoenath: Een
reactie op uitlatingen van de heer A. Alleyne en minister C.
Marica
Het is volgens landbouwer Soebhaas Raghoenath jammer te
moeten constateren dat onverantwoordelijken en onbevoegden
met hun kortzichtige visie steeds een vertekend en
denigrerend beeld creeren en derhalve belemmeringen opwerpen
voor de ontwikkeling (kwantitatief als kwalitatief) van de
rijstsector (productie) in Suriname.
De bewering dat de regering de sector subsidieert door de
infrastructuur aan te pakken is niet waar, zegt Raghoenath.
Integendeel, de jarenlange achterstand in onderhoud van de
infrastructuur van de overheid is nog steeds een beperkende
factor voor de productie. Dat de minister van LVV thans de
infrastructuur structureel aanpakt, is niets meer dan dat
hij z’n verplichtingen als minister nakomt en naar een
potentiele sector toewerkt. Anders had men zeker niks op
tafel om te eten.
Door restitutie van de heffing op brandstof (dieselolie) aan
de rijstboeren heeft de regering de verlieslatendheid in de
sector onderkend. Echter heeft de ondersteuning (nog geen
subsidie) niet geresulteerd in de betere prijzen voor deze
sector, meent Raghoenath. “Was er toen ook niet het advies
van de President van de Republiek Suriname dat de boeren
liever bokkepoot moesten planten? De heer Rogers had toen
aanbevolen om rijst te importeren i.p.v. de sector te
ondersteunen”, vervolgde Raghoenath in een vraaggesprek.
Als criticus erkent en onderschrijft Soebhaas Raghoenath dat
voedselzekerheid gegarandeerd moet zijn.
Dit is volgens hem echter staatszorg en geen zorg van de
rijstboeren.
Trouwens, de lokale rijstprijs is een afgeleide van de
internationale rijstprijzen. Bovendien is de sector
geliberaliseerd en de staat Suriname heeft hiervoor US $ 18
miljoen van de IDB kunnen toucheren in 1996.
Waar zijn deze financiele middelen gebleven, vraagt
Raghoenath aan het ministerie.
‘Parlementariers en andere regeringsdelegaties zijn steeds
op ACP\EU- meetings geweest. Wist men toen dan niet wat de
mondiale agrarische ontwikkelingen zijn? Zou men het beleid
niet in Suriname moeten afstemmen op de mondiale
ontwikkeling om als land maximaal profijt te kunnen halen
van deze ontwikkelingen en dan ook de voedselveiligheid en
zekerheid waarborgen?’
Stellig stelt Raghoenath dat hij de indruk krijgt dat deze
dienstreizen, gemaakt met de belastingcenten van de
Surinaamse producent (eveneens van de rijstboer) slechts
plezierreisjes blijken te zijn geweest.
‘Het is internationaal bekend dat Noord-Amerika en
West-Europa hun graanproducties subsidieren ter behoud van
de sector en de voedselveiligheid en de zekerheid hiervan.
Al langer dan een jaar heeft de minister van Landbouw,
Veeteelt en Visserij gevraagd naar ontheffing op inputs bij
importen t.b.v. de agrarische sector. Dit bedraagt ca. 30 %
van de importwaarde.
Raghoenath haalde verder aan dat de Minister van Financien
in deze kwestie taal noch teken laat horen.
Resumerend kunnen wij stellen dat de Staat met deze sector
verdient op: Governement take op diesel, heffingen op inputs
en verdiensten bij rijstexporten. Verder is de lokale
voedselvoorziening voor de bevolking en voor de vee - en
pluimvee sector gegarandeerd. Ook niet te vergeven de
sociaal- maatschappelijke impact van de sector
(werkgelegenheid, gemeenschapsontwikkeling, politieke
stabiliteit en het belangrijkste, de spin off-effecten.
Dit is toch niet niks, vraagt de landbouwer zich ietwat
ge-irriteerd af.
Verbazingwekkend is het te moeten constateren dat de
multinationals in Suriname wel gesubsidieerd en
gefaciliteerd worden, terwijl lokale investeerders daar en
tegen juist heel strak, de das wordt omgedaan.
De vraag die bij Raghoenath centraal staat is of er nu een
consumptie- of productiepolitiek gevoerd zal worden.
Het antwoord is voor hem heel duidelijk wanneer wij kijken
wat toen ter tijd gebeurd is met de 400 mton padie te
Surland (rijstbedrijf Jarikaba) en de verkoop van S.M.L.
(Wageningen) en de Prins Bernhard Polder.
Waar zijn de exportopbrengsten van S.M.L. gebleven, vraagt
Raghoenath zich ook weer af.
Het is daarom heel naief om de positieve ontwikkeling in de
agrarische sector (rijstsector), geplaatst tegen de gevolgen
van de mondiale ontwikkelingen, negatief te bekritiseren.
Besluitend adviseert Soebhaas Raghoenath, de voorzitter van
Consumentenkring, de heer Albert Alleyne, om zelf rijst te
planten en\of te importeren om vervolgens te kunnen
ervaren\ondervinden wat de Surinaamse rijstboer voor
Suriname betekent.
Indien de Minister van H.I. naar zeggen van Raghoenath, de
rijst-export aan banden denkt te leggen, creeert hij
hierdoor echt geen voedselzekerheid voor het volk, maar
leidt hij daarmee de hele rijstsector en de voedselzekerheid
voor de Surinaamse bevolking naar de verdoemenis.
Aldus een reactie van de landbouwer Soebhaas Raghoenath in
gesprek met Danny Jibodh.
Bij overname Bron vermelding verplicht
/ Dagblad Suriname.
Om deze website te bekijken heeft u
Macromedia Flash player
7.0 of hoger nodig.
Indien uw browser geen scripting support, gelieve de
Java
software te downloaden.
