|
Bijgewerkt op: 15/01/08,
Media als
schietschijf
Paramaribo - Binnen een paar jaar zijn de media
hun collectief alleenrecht op het onthullen van nieuws
kwijtgeraakt. Het journaal van acht uur 's avonds is een
nationaal familiemoment dat velen ongaarne opgeven, maar
hopeloos ongeïnformeerd is wie het overslaat, niet. Het
nieuws is overal. Maar is al het nieuws ook overal?
Natuurlijk niet. De redacteuren van het journaal en de krant
bepalen wat zij voor u van belang vinden op grond van hun
ervaring met de economie, kunst, binnenlandsnieuws , het
Midden-Oosten, parlement of de voetballerij.
Hun nieuwskeus is steeds minder vanzelfsprekend. Afgelopen
weken horen wij steeds dat de media onder vuur worden
genomen door politici die het niet zo nauw namen met normen
en waarden van goed bestuur. Sinds eind vorig jaar hebben
wij gedragingen mogen registreren die echt niet kunnen in
onze samenleving. Vooraanstaande politici die het volk heeft
gekozen, misdragen zich als straatvechters. Taalverruwing,
schoppen en trappen en verbaal geweld. En als de media
verslag doen, dan worden zij het mikpunt van de
schietschijf.
Verbazing alom zou je zeggen. De media hebben juist de taak om
de samenleving in te lichten. Vaak zoekt men zelf de media
op voor sensatie en nu hebben de media het weer gedaan.
Helemaal misselijk wordt je als je hoort hoe een bepaalt
DNA- lid de media wenst aan te pakken. Iemand die zich moet
schamen om lid te zijn van DNA en bovendien zijn
onmaatschappelijk gedrag in de samenleving met verschillende
veroordelingen op zijn naam. Uitgerekend deze vogel noemt
zichzelf beleidsadviseur op het verkavelde ministerie van
TCT. Je houdt het niet voor mogelijk wat voor hypocrisie en
moreel verval er heersen in ons land. Laat men ophouden de
media de schuld te geven van alles wat fout gaat in dit
land.
Politici en bestuurders moeten bij zichzelf te rade gaan wat
ze zelf maken van hun gedrag naar de samenleving toe. Laat
ze zo doorgaan, de electorale pakslaag staat ze op te
wachten. Afwijkend gedrag en afwijkende normen en waarden
hebben te maken met gebrek aan normen en een gebrek aan
correctievermogen. Dat krijg je als je een regering hebt
samengesteld waarbij chantage de boventoon voert. Zelf de
politici met een beter trackrecord worden in verlegenheid
gebracht door het ‘tuig’ waarmee zij omgaan. Correctie komt
er niet, omdat men bang is voor het kwijtraken van het
plusje, de privileges, de dienstreizen, de daggelden, etc.
Dat is het probleem: wij hebben door de jaren heen mensen in
het machtscentrum gebracht, die het op hun eigen houtje niet
kunnen.
Het volk kiest steeds die personen die zich laten
verzorgen met de middelen die zij het de belasting opbrengt.
Dit volk ziet wat er dan gebeurt met zijn schaarse middelen.
De minister van TCT heeft communicatie in haar kerntaken.
Zij zou met voorstellen moeten komen in een brief aan DNA
met de reactie van het kabinet op deze en andere klachten.
Zij moet aangeven wat zij wil namens het kabinet en dat ze
komt met een aantal maatregelen. De media worden opgeroepen
tot meer zorgvuldigheid, scheiding van opinie en feiten, het
toepassen van hoor en wederhoor en een zorgvuldiger omgaan
met privacy en reputaties van politici. Politici op hun
beurt zouden meer afstand moeten bewaren, meer een soort
lat-relatie met de media.
Wij zouden zeggen: zij zouden zich niet meer voor elk
wissewasje voor de camera moeten laten sleuren en minder
publiciteitsgeil zijn, terwijl de kiezer de beoordeling van
een politicus minder zou moeten laten afhangen van het
aantal malen dat hij hem op de buis heeft gezien. Een
essentieel punt. Omdat de televisie, ook die van de publieke
omroep, geregeerd wordt door de kijkcijfers, worden
politieke items op de televisie door de programmakers vaak
beoordeeld op hun ‘verkoopbaarheid’ en, waar televisie in de
ogen van velen vooral amusement moet brengen, op hun
amusementswaarde. De kijkcijfers van de publieke omroep zijn
niet alleen bepalend, we moeten ook naar andere zaken kijken
zoals de doelgroepen die worden bereikt. Maar dat is weer
voor anderen een slap argument.
Elk net wordt ‘afgerekend’ op zijn kijkcijfers. Zij vormen in
de verhouding tussen politiek en media één van de
voornaamste wortels van ‘het kwaad’. Weer een essentieel
punt. Maar moet je als media de vele misdragingen zo vaak
herhalen voor het oog van onze jonge burgers? De media
hebben een opvoedende rol en dienen ook van tijd tot tijd
ons volk te beschermen tegen het gedrag dat wordt
tentoongespreid. Maar wie stelt die grenzen? Niet de
politiek, want die geeft juist het verkeerde voorbeeld. Dat
betekent dat de media zelf een code voor ethiek en moraal
moeten gaan afspreken onder elkaar. Nieuwsgaring is in
principe vrij en de media mogen zelf de keuze maken. Voor
men de schuld geeft aan de media moeten politici en
bestuurders flink in de eigen spiegel gaan kijken.
|
