Paramaribo - Vóór de afsluiting van het jaar 2007
werden wij in de media getrakteerd op een nieuw gegeven. De
oppositie gaat zich massaal bundelen als een stevig blok
tegen de regering. NDP, VVV, KTPI en andere partijen worden
genoemd. Wat is nieuw? Wat wel misselijk maakt, is dat men
een tweepartijenstelsel ziet voor oplossing van Suriname’s
ontwikkelingsvraagstukken: Front Plus en NDP Plus. Vinden
wij een tweepartijenstelsel een acceptabel alternatief voor
ons huidig meerpartijenstelsel gelet op onze omstandigheden?
Met twee partijen zijn de vergaderingen in DNA veel korter,
het kan kostenbesparend werken met een stuk minder en als de
partijen wat het aantal zetels betreft in aantal niet te
groot zijn, dan leert onze bevolking de politici ook beter
kennen.
Te veel partijen scheppen onduidelijkheid. Door een
scala van partijen kunnen er geen coalities meer worden
gevormd, waardoor kiezers niet weten waar ze aan toe zijn.
Dat leidt tot onvrede en bij ons tot zelfs chantage, want je
moet zelfs personen met een strafblad accommoderen. Maar, er
zijn vele nadelen lettend op de situatie in Suriname. Alsof
een tweepartijenstelsel Suriname politieke en economische
stabiliteit gaat leveren. Dit is een diepe onderschatting
van het politiek potentieel van Suriname. Velen hebben het
gevoel dat in Suriname de verdeeldheid groot is: meer dan 34
geregistreerde politieke partijen. Dat er zoveel politieke
partijen zijn, heeft zo zijn verschillende oorzaken:
etniciteit, kloof tussen kiezer en gekozene, patronage en
rancune politiekvoering, een kiesstelsel dat discrimineert
en niet deugt, etc.. Kennelijk wil men daaraan iets doen.
Het tij is niet meer te keren, juist vanwege het ontbreken van
idealisme, en daadkracht bij de politiek, die al jaren niet
meer de signalen uit de samenleving wil en kan opvangen en
een eigen wereld heeft geschapen. Dit maakt burgers onzeker,
daar de gouden beloftes die voorgespiegeld worden tijdens
verkiezingen, na het verwerven van politieke macht
verdwijnen. Veel of weinig partijen zeggen op zich niets.
Wel dreigt onze democratie in zwaar weer terecht te komen.
De kiezer wil juist een alternatief dat dieven van boeven
onderscheidt. Daarom zijn meerdere alternatieven goed voor
Suriname tot er sprake is van politieke en economische
stabiliteit. Let wel stabiliteit in een land is meer dan
monetaire stabiliteit.
Onder de huidige omstandigheden zien wij geen nieuwe
gezichten die zich aandienen aan het politieke front als wij
letten op wie zich allemaal niet klaarmaken om weer
politieke macht te gaan gebruiken voor politiek gewin. Wij
hebben juist bevlogen jonge politici nodig die inhoudelijk
worden gedreven uit passie en idealisme en niet gedreven
vanuit stelen, verrijken en politieke patronage. De
diversiteit aan partijen en stromingen is altijd een
essentieel kenmerk geweest van de Surinaamse politieke
cultuur. Verhoging van de kiesdrempel - zoals sommigen
hebben bepleit - lijkt aantrekkelijk, maar zou een
verschraling betekenen van deze kenmerkende diversiteit. Een
tweepartijenstelsel naar Angelsaksisch model is nu niet echt
het voorbeeld van een 'volwassen' democratie.
Onze samenleving is er bovendien helemaal niet klaar
voor. De kracht van de democratie zit hem juist in de
dynamiek en niet in het vasthouden aan regenteske (NDP
Plus)opvattingen. Als wij luisteren naar de heren en dames
die zich klaarmaken voor de strijd en hun rugbagage tussen
twee partijen vraag je je af of er sprake is van democratie
in Suriname. Het wordt dan een schijndemocratie: naar de
wensen van het volk wordt amper geluisterd. Alleen in de
verkiezingstijd lijkt het op dat men dingen wil veranderen,
maar eenmaal op het regeringspluche is men de gouden bergen
altijd erg rap vergeten en begint het plukken en graaien.
Tijdelijke maatregelen zijn niet tijdelijk maar
permanent en het enige waar de regering naar kijkt is,
hoeveel geld kunnen we uit de zakken van de bevolking
plukken en welke mooie woorden zullen we nu weer eens
gebruiken om te pogen nog meer geld uit de zakken te
kloppen. We moeten goed nadenken over de volgende regering.
De VHP valt uit elkaar, de NPS kan maar moeilijk het hoofd
boven water houden met de hete adem van de A Combinatie en
PL in haar nek. Nog even en een coalitie tussen VHP, NPS en
NDP is niet eens meer mogelijk. Maar je moet ook niet denken
aan zo’n regering. Dat zou krankzinnig zijn, het einde van
de politiek. Nu dienen met name de grote partijen als de VHP
en de NPS weer echte volkspartijen te worden, die niet
alleen achter de huisbezittende middenklasse aanzitten, maar
juist de verwaarloosde groepen weer voor zich dienen te
winnen.
Een coalitie tussen de nieuwkomers klinkt evenmin als
muziek in de oren. De kans dat een middenblok met UPS, NS,
Palu, Doe, PSV en eventueel andere partijen er inderdaad bij
een volgende verkiezingen met de winst vandoor gaan, achten
wij zeer realistisch. Dan kun je wel onmogelijke coalities
krijgen, regeringen van Front Plus en het middenblok, of NDP
Plus en het middenblok, terwijl die absoluut geen
coalitiepartners zijn. Als je niet meer in staat bent
coalities te formeren op inhoudelijke programmatische
punten, dan blaas je de democratie in je eigen land op.
Neen, Suriname zit niet te wachten op een 2-partijenstelsel
á la Engeland en de VS, waarbij iedereen vervalt in extreem
links (NF Plus) of rechts (NDP Plus). Waarop Suriname juist
zit te wachten gelet op haar realiteit is een "echte"
middenpartij die het goede uit zowel links als rechts weet
te verenigen in een denkbeeld. Dan houd je die one
issue-partijen en gelegenheidspartijen in Suriname buiten de
deur. Maar, dit vraagt om stuurmankunst van de nieuwe
progressieve politieke leiders van het middenblok.
Banner pagina
Bij overname Bron vermelding verplicht
/ Dagblad Suriname.
Om deze website te bekijken heeft u
Macromedia Flash player
7.0 of hoger nodig.
Indien uw browser geen scripting support, gelieve de
Java
software te downloaden.
