|
Banner pagina
Lees uw horoscoop online. [Meer]
|
Bijgewerkt op: 27/02/08,
Chaves on the
move
Paramaribo - Het vertrek van Fidel Castro en de
discussie over de toekomst van de nieuwe leider van Cuba
leiden de aandacht af van Venezuela, waar Chávez zijn
streven om het land tot een tweede Cuba te maken nog niet
heeft opgegeven. Terwijl de olieprijzen verder stijgen,
kampt Venezuela met een toenemende inflatie en tekorten aan
melk, bonen, rijst en koffie. In Caracas verschijnen leuzen
op de muren die roepen om een nieuwe president. Intussen
sluit Chávez zich aan bij de Zaprudertjes en beschuldigt het
Grote Boze buitenland van het smeden van complotten om hem
te vermoorden.
Dankzij de hoge olieprijs zal de economie van Venezuela
dit jaar naar verwachting groeien met 6 procent, maar de
olieproductie van de velden die in handen zijn van Petróleos
de Venezuela is afgenomen. De inflatie steeg in januari met
meer dan drie procent op maandbasis en bereikte de hoogste
stand in tien jaar. De economische politiek van Grote
Roerganger Chávez heeft geleid tot Zimbabwaanse toestanden:
een toenemend gebrek aan consumptiegoederen en stijgende
prijzen. Kranten schrijven dagelijks over gebrek aan melk,
brood, suiker, kip, eieren, rijst en kaas. Ook is er een
tekort aan auto-onderdelen en medicijnen. Er is een
bloeiende zwarte markt ontstaan: voedsel wordt de grens met
Colombia over gesmokkeld in ruil voor steeds grotere
hoeveelheden cocaďne.
De prijs van melk mocht van Chávez met 37 procent omhoog,
maar hij dreigde tevens om beslag te leggen op banken,
boerderijen, supermarkten en voedseldistributeurs.
In The Wall Street Journal wordt beschreven hoe Chávez de
oliewinsten gebruikt om de centrale bank steeds meer
bolívars te laten drukken om nieuwe overheidsuitgaven mee te
financieren. In reactie op de snel toenemende inflatie
(22,5% in 2007 volgens Venezuela’s eigen, geflatteerde
cijfers) wil Chávez na de olie-industrie nu ook de
voedseldistributie en de landbouw volledig controleren. Na
zijn nederlaag in het referendum over de wijziging van de
grondwet werd Chávez door de linkse pers geprezen als een
goede verliezer en ware democraat. Volgens El Nacional, een
Venezolaanse krant, heeft Chávez het referendum met een
grotere marge verloren dan wat uit de officiële cijfers
bleek en alsnog zijn zin willen doordrijven.
Pas na een dreiging met een staatsgreep door het leger zou
Chávez hebben ingebonden.
Inmiddels meldt ook de bepaald niet rechtse Washington Post,
dat volgens meerdere Venezolaanse bronnen Chávez de
verkiezingsuitslag pas accepteerde toen de militaire
bevelhebbers hem lieten weten hem niet te steunen als het
vervalsen van de verkiezingsuitslag zou leiden tot een
volksopstand. De geestelijke gezondheid van Chávez is er
sindsdien niet op vooruitgegaan: begin februari gingen
Colombianen massaal de straat op om te protesteren tegen de
Farc. Zij werden daarin gesteund door mededemonstranten in
Venezuela, Spanje en zelfs Japan. Tot grote schrik van zowel
Venezolanen en linkse intellectuelen in Zuid-Amerika omarmde
Chávez de Farc – ooit een marxistische guerrillabeweging
(terroristen dus) en nu een misdaadsyndicaat dat zijn geld
verdient met ontvoeringen en drugssmokkel – door
publiekelijk te verklaren dat de Farc geen terreurbeweging
was.
Ook de ELN moest van de lijst van terroristische
organisaties af en worden erkend, omdat beide organisaties
“met een Bolivariaans project bezig zijn dat hier
gerespecteerd wordt”, aldus Chávez. Tevens liet Venezuela’s
Grote Roerganger weten dat de Venezolaanse regering klaar
staat om de Colombiaanse rebellen te helpen. Deze naar
buiten gerichte agressie is in dictaturen een goede traditie
om het eigen falen te verdonkeremanen en het volk als één
man achter de leider te krijgen tegen de dreiging van een
gemeenschappelijke vijand. Colombia’s president, Álavaro
Uribe, hapte echter niet toe, maar vertrok naar Europa om
steun te werven voor zijn antiterreurbeleid.
Hij kwam thuis met de steun van Solana, Sarkozy en zelfs
Spanjes Zapatero, die berucht is vanwege zijn bewondering
voor Latijns-Amerikaanse linkse figuren. Een nieuwe
vernedering voor Chávez. In Caracas, waar knokkelkoorts en
de Ziekte van Chagas zijn uitgebroken, verschijnt graffiti
op de muren met leuzen die roepen om een nieuwe president.
Naast de tekorten aan essentiële levensmiddelen, een nieuwe
bron van zorg voor de armen van Venezuela, die moeten
toezien hoe de nieuwe elite van mensen met connecties bij
Chávez’ regering – de Bolivarian bourgeoisie – zich tegoed
doet aan luxe importgoederen. Reden voor Chávez om zich aan
te sluiten bij de Zaprudertjes en de uitbraak van
besmettelijke ziekten te wijten aan buitenlandse inmenging
door boze krachten die de ziekteverwekkers genetisch zouden
hebben gemanipuleerd. Ook beweerde Chávez dat Colombiaanse
militaire functionarissen samenspanden met Amerikaanse
collega’s om hem te vermoorden. Sinds 2002 heeft de
Venezolaanse regering al 25 keer beweerd dat Chávez het
beoogde doelwit was van een moordaanslag door buitenlandse
vijanden.
Dit alles speelt zich af tegen de achtergrond van
aanstaande verkiezingen voor de deelstaten en gemeenteraden.
Als politieke tegenstanders zelfs maar enkele belangrijke
staten of steden winnen, betekent dat opnieuw
gezichtsverlies voor Chávez, wat rivalen in de partij zal
aanmoedigen om Chávez’ gezag uit te dagen. Chávez is
begonnen met het aanscherpen van de partijdiscipline:
partijleden die hun kandidatuur voor de aanstaande
verkiezingen te vroeg aankondigen moeten van Grote
Roerganger Hugo worden geroyeerd. Chávez draait door en dát
is pas echt levensgevaarlijk, vooral voor de Venezolanen
dan. Wordt Chávez dan toch de Mugabe van Zuid-Amerika?
|
