Nationaal >
Voorzitter Angula-groep:
‘Binnenlandse oorlog blijft een vuile oorlog’

Geplaatst: 03/09/2008

Paramaribo -  ‘De binnenlandse oorlog is een vuile oorlog geweest en het blijft een vuile oorlog. Het is nooit duidelijk geweest waarvoor men vocht. Surinamers stonden tegenover Surinamers, met ondersteuning van het buitenland’, luidt het standpunt van de voorzitter van de Angula-groep, Frederik Finisie. De binnenlandse oorlog woedde in Suriname vanaf 1986-1992. De toen 31-jarige Frederik was woonachtig in Brokopondo en zag het helemaal niet zitten. Militairen van het Nationaal Leger moesten omgaan met de grillen van de guerrillabeweging, het Jungle Commando. De bewoners van Brokopondo werden door de ex-leden van Jungle Commando (JC) zoet gehouden met de belofte dat zij voeding zouden krijgen. In die periode was voedsel heel schaars. De bewoners hielden zich dus koest. In de tussentijd zagen zij het oliepalmbedrijf Victoria in vlammen opgaan: kapotgeschoten door het JC. Ook de brug over de Marshallkreek werd afgebrand. De trucks van de bewoners werden afgepakt door het JC om acties te voeren. Deze werden vervolgens door de militairen vanuit de lucht in de vlammen geschoten.

De nare ervaringen zijn Finisie bijgebleven. Zo worden een grootoom met zijn zoon en een neefje tot de dag van vandaag vermist. Zij waren betrokken bij een vuurgevecht in Victoria. Ook Finisie is ernstig afgetakeld te New Aurora door de ex-leden van het JC, toen hij bezig was goederen te verkopen om zijn centjes te verdienen. Dit werd hem te veel.
Naarmate de tijd vorderde, begrepen de bewoners dat zij zouden omkomen van de honger. De beloofde voeding kregen ze maar niet. Finisie heeft toen met enkele personen beraadslaagd om een verzetsgroep, een antiterreurgroep, op te zetten. In het prille begin bestond deze groep uit 20 tot 25 personen. Deze groep werd na twee jaren omgedoopt tot de ‘Angula’-groep. Naarmate de tijd vorderde, sloten zich steeds meer personen aan.

Vanuit de zijde van de militairen had Finisie het ook te verduren. In die periode was hij zelf ex-militair. Maar zijn broer die onderofficier was, maakte nog steeds deel uit van het Nationaal Leger. De ex-militairen die hun ondersteuning niet gaven, werden afgetakeld. De eerste actie van de Angula-groep vond plaats aan de Brownsweg. Hierbij kwamen drie leden van het JC ter plekke te overlijden. Iedereen van de Angula-groep bleef ongedeerd. Dit was een motivatie voor de Angula-groep om tot het bittere eind te vechten.

Ook kan hij het zich nog goed herinneren dat het JC door enkele bewoners in bescherming werd genomen. Als compensatie werd voedsel aan die personen gegeven door het JC. ‘Ik heb het zien gebeuren, hoe de JC-leden vanuit hun schuilplaats op vele militairen hebben geschoten. De militairen konden geen onderscheid maken tussen bewoners en leden van het JC. Dat was jammer. Door de bewoners werd gezegd dat er geen leden van het JC in hun dorp waren, terwijl de JC-leden zich schuil hielden.’ Finisie heeft het zien gebeuren dat militairen noodgedwongen het vuur moesten openen, waarbij ook dorpsbewoners zijn omgekomen. ‘Ja, ze zeggen dat militairen als gekken hebben geschoten. Maar ze geven niet aan wat de oorzaak hiervan is geweest’, zegt hij ietwat geïrriteerd.

De Angula-groep heeft gestreden tot het einde van de oorlog in 1992. Hierna volgde de ondertekening van het Vredesakkoord. Dit is ook door Finisie ondertekend. De president van Suriname, Ronald Venetiaan, tekende mee. Zo heeft de Angula-groep uitvoering gegeven aan de plichten van het akkoord door het inleveren van de wapens en door terstond alle vijandelijkheden te stoppen. Maar uitvoering van het akkoord door de regering is tot de dag van vandaag uitgebleven. Het bieden van werkgelegenheid is onderdeel van het akkoord en geniet prioriteit bij de Angula-groep. Vergeleken met de leden van het JC zijn zij echt in een hoekje gedrukt, wanneer in ogenschouw wordt genomen dat het overgrote deel van laatstgenoemde groep bij de overheid in dienst is genomen. De diverse verzetsgroepen waaronder de Angula-groep, de Koffimaka, de Mandela en de Toecajana’s hebben dit jaar een protocol van samenwerking getekend. Het Vredesakkoord is door al de verzetsgroepen ondertekend. Ook zij streven naar uitvoering van het akkoord. ‘Wij zijn al moe van het wachten. Het Vredesakkoord is ons wapen’, zegt Finisie. Hij heeft de combinatie van verzetsgroeperingen geleid. ‘Het is mij nog gelukt om de personen te bedaren. Want, anders hadden zij al lang terug iets van zich laten horen.’

Voor Finisie is het een koud kunstje om actie te voeren en deze aan te houden totdat er tastbare resultaten zijn geboekt. Dat zij nooit een ultimatum hebben gesteld aan de regering, is slechts een tactiek. ‘Men moet ons niet dwingen hiertoe. Ze moeten niet denken dat wij jaknikkers zijn. Anders zullen zij zelf instaan voor de consequenties. Wanneer wij in actie gaan, zullen zij daadwerkelijk merken dat wij in actie zijn. Die mannen van ons zijn over het gehele land verspreid, van noord tot zuid van oost tot west. Een kat in het nauw maakt rare sprongen.’

Asha Bhagwat





 

▲ Boven