Nationaal >
Het leven zoals het is: zuurgoedverkopers
‘Het begint allemaal met het zoeken naar goede vruchten’

Geplaatst: 08/03/2008

Paramaribo -  Her en der kleuren de straten met gezellige kraampjes waar mensen zuurgoed kunnen kopen. Het is de normaalste zaak van de wereld dat die potten elke dag weer gevuld staan te wachten op voorbijgangers die al watertandend een zakje willen kopen. Maar hoe wordt zuurgoed gemaakt, wat zijn de geheime ingrediënten en wie zijn deze zuurgoedverkopers? Een reporter van Dagblad Suriname sprong op de fiets en zocht het voor u uit.

‘Het begint allemaal met het zoeken naar goede vruchten. Die moet je goed wassen en nakijken of ze niet bedorven zijn’, vertelt Wendy Boldewijn. Ze is elke dag in de weer om de beste vruchten te zoeken en te bewerken. Azijn, suiker, zout en Chinese suiker zijn volgens deze expert ingrediënten die onontbeerlijk zijn voor lekker zuurgoed. ‘Ook soepgroenten, peper en lontai zorgen voor een goede smaak. De vruchten kan je ook koken waardoor ze een andere smaak krijgen. Wanneer je het water daarna weggooit en er bovendien suiker en enkele kaneelstokjes bijdoet, wordt het best lekker.’

Slechts tien minuten heeft Wendy nodig om het zuurgoed te maken. ‘Maar het gebeurt dat mijn potten zo snel leeg zijn, dat ik snel moet bijvullen.’ Al raken haar potten snel leeg, toch is azijn het belangrijkste ingrediënt. ‘Na een jaar kan je nog steeds uit dezelfde pot eten omdat het zo goed bewaart.’ Komkommer, birambi en olijven zijn de vruchten waarvan de mensen het meest houden. ‘Ik wil er vooral voor zorgen dat de kinderen gezonder snoepgoed eten. Daarom dat ik begonnen ben met dit werk’, vertelt ze. ‘Het is inderdaad zo dat in zuurgoed ook suiker zit, maar de kleurstoffen die in snoepjes zitten, heb je niet bij zuurgoed.’ Dat ze vooral voor de kinderen zuurgoed maakt, betekent dat ze zes tot acht maanden zuurgoed maakt en tijdens de vakantie op een lager pitje werkt.

Veel winst haalt ze er niet uit. ‘Ik probeer te besparen door mijn vruchten niet in een supermarkt te gaan kopen, maar eerder op zoek te gaan bij vriendinnen’, legt Wendy uit. Ze moet nog een andere job uitoefenen om rond te komen. ‘Maar het belangrijkste is dat ik die kinderen iets lekkers en gezonds kan geven.’ Wendy laat haar kinderhart spreken als iemand eens geen centen op zak heeft. ‘Als ze slechts een SRD hebben, dan vind ik het goed dat ze me dat geven. Het zijn nu eenmaal kinderen.’ Wendy houdt ervan om zuurgoed te maken. ‘Toch zou ik het niet erg vinden als ik het morgen niet meer zou kunnen doen. Ik zou een andere bezigheid zoeken.’ Maar omdat ze zelf moeder is en haar kinderen verzot zijn op het goedje, zal ze nooit stoppen.

Zelfs na negen jaar is Wendy er nog steeds even dol op. ‘Ik vind het na zo lang nog steeds ongelooflijk lekker.’ Om de spanning erin te houden, probeert ze af en toe iets nieuws uit. Zo waagde ze zich onlangs aan gestoofde olijven. ‘Het smaakt een beetje vreemd, maar het is wel lekker’, overtuigt ze ons. En uw reporter proefde ervan en zag dat het goed was.


 

▲ Boven