Nationaal >
Texas nog steeds een getto

Geplaatst: 07/03/2008

Paramaribo -  Texas of Devisbuiten zoals de plaatst officieel heet, is nog steeds een getto. De sociale problemen van jaren terug zijn precies hetzelfde. Rampzalige wegen, geen stromend water en straatverlichting en politieke verwaarlozing zijn kenmerkend voor deze buurt. Bewoners die op de één of andere manier het grondenvraagstuk hebben opgelost, beschikken wel over elektriciteit. De rest moet het met kokolampu’s doen.

Amoese Djangele, één van de oudste bewoners, herinnert zich de geschiedenis van Texas als gisteren. Hij en nog 15 anderen besloten om in 1998, door woningnood gedreven, een oerwoud aan de Nieuwe Charlesburgweg open te kappen. ‘We kapten in 1998 hier een oerwoud open’, vertelt Djangele. Hij besloot om in plaats van te kraken, liever domeingrond te occuperen. ‘Nadat we het oerwoud hadden open gekapt, zijn we naar NH en Domeinkantoor gegaan om te melden dat we hier hadden ontbost.’ Na het ontbossen deden de bewoners een aanvraag op het perceel. Hun aanvraag ketste af. ‘Toen vond de overheid dat we crimineel bezig waren. Ze hebben ons nooit gezegd om weg te gaan of te blijven. Maar ze zeiden steeds dat ze een oplossing voor dit probleem zullen vinden’, zegt de bewoner verslagen. Djangele is 54 jaar en sukkelt met zijn gezondheid.

Joyce Mijnsen weet waarom aanvragen op Devisbuiten in de ijskast belanden. Ze legt uit dat na de occupatie is gebleken dat in de jaren ‘60 of ‘70 de politiek op die plek gronden had uitgegeven. Alleen wilde toentertijd niemand in een oerwoud gaan wonen. In 1998 gebeurde dat wel. Een groep desperate woningzoekenden had geen keuze. Nu het gebied enigszins bewoonbaar is gemaakt, komen personen die menen recht op bepaalde percelen te hebben, hun perceel opeisen, klaagt Mijnsen. ‘Eigenlijk vind ik het een beetje erg. Al die jaren hebben de mensen niks gedaan. Nu ze zien dat de plaats helemaal open en bewoond is, wil men nu de percelen hebben. Elke dag heb je problemen met mensen hier die zeggen: ‘je moet weg’. Mensen leven in onzekerheid hier.’

De overheid is Oost-Indisch doof voor de problemen van Texas, volgens Mijnsen. Zelfs aan een oplossing werken wil de overheid niet. De bewoonster is in het prille begin erachter gekomen dat het terrein naast de achterstandswijk domeingrond is. Ze deed een verzoek aan de staat om de occupenten daar een terrein toe te wijzen, zodat de rechtmatige eigenaren over hun perceel kunnen beschikken. De politiek reageerde afwijzend. ‘We waren bereid hier te verlaten. Dus als we vandaag de dag nog hier zijn, dan eigenlijk ‘sma no moes kon hat’ hat’ oenoe ede’. Want de overheid wil dan zelf niets doen om een oplossing te brengen.’

Gregory Rijssen
 

▲ Boven