Nationaal
>
Het leven zoals het is: de landbouwster
“Aan landbouw doen is ontspanning voor mij”
Geplaatst:
21/02/2008
Paramaribo - In
het landelijke Saramacca is landbouw bedrijven zowat de enige
kostwinning voor de inwoners. Met zijn uitgestrekte bananenplantages
en zanderige wegen heeft het district weinig andere bronnen van
inkomen. Vaak hebben de boerenfamilies moeite om financieel de
eindjes aan elkaar vast te knopen. Het is toch niet allemaal kommer
en kwel waarmee de boeren moeten omgaan. In een rustige landweg
staat een mooi huis dat omgeven is door groenten en fruit die rustig
kunnen gedijen. Indra Ramsoedit en haar echtgenoot Chot hebben hun
hart en ziel verloren in de groenten- en fruitteelt waarin ze naar
eigen zeggen dagelijks ontspanning vinden.
Indra: “Van kleins af aan begon ik al aan landbouw te doen met mijn
ouders. Ons gezin bestond uit zeven meisjes en één jongen. Het leven
was vaak erg hard. Na de school moesten we naar het veld gaan. In
die tijd hadden we ook koeien, dus moesten we ook daarop letten. We
moesten ze losmaken en in het oog houden zodat ze niet naar de buren
overliepen en de planten van die mensen vernielden. Daarna kregen we
versterking van onze ouders en gingen we aan landbouw doen.”
Vroeger werd van de kinderen verwacht dat ze meehielpen op het veld.
Iedereen deed aan landbouw, dus ook Indra. “Ik vond dit heel leuk en
dat vind ik nu nog steeds. Naast mijn huisje heb ik allerlei
groenten geplant en ik vind het ontzettend leuk om ze te verplanten.
Aan landbouw doen is als het ware een ontspanning voor mij.”
Toch kan Indra niet alleen leven van de landbouw. Ze zegt: “Ik heb
nog een andere baan in de voormiddag. We zitten hier op het
platteland, en landbouw zonder een bijbaantje zou echt niet lukken.”
Om wat meer geld te verdienen, verkoopt Indra haar groenten in een
klein standje voor haar huis langs de weg. Volgens haar is het een
goede bijverdienste. ‘Soms lukt het je om alles te verkopen in een
halve dag, en soms blijft alles gewoon liggen. Je moet ook een
beetje geluk hebben.Gelukkig vraagt het niet al te veel geld om aan
landbouw te doen. Niet dat het zoveel opbrengt, maar veel anders kan
je hier in Saramacca ook niet doen. Ik ervaar het vooral als een
aangename bezigheid.”
Indra verkoopt haar groenten ook op de Centrale Markt in Paramaribo.
Hier verkoopt ze meestal tegen een goede prijs al haar groenten, al
verliest ze vaak een deel van haar winst wegens de dure olieprijzen.
“Je betaalt zoveel als je van hier in Saramacca naar de stad wil
gaan. Het is telkens 35 tot 40 SRD per keer, enkel voor benzine.
Daardoor is het vaak erg moeilijk om in de stad te geraken. Ik
verdien ongeveer 200 SRD als ik mijn groenten verkoop op de Centrale
Markt en daarvan moet ik nog een kleine 60 SRD aftrekken die ik aan
benzine, eten en drank opdoe. Daarom is het voordeliger om mijn
groenten hier in Saramacca aan iemand in de buurt te verkopen. Zo
hebben we gisteren ongeveer 55 kg bonen geoogst en iemand van de
buurt heeft dit opgekocht om te exporteren naar een Caribisch land.
Daardoor hoefden we geen benzine te verspillen door naar de stad te
gaan, waardoor we meer winst hebben.”
Gelukkig heeft Indra een echte passie voor het landbouwersbestaan.
“Ik kan gerust tot mijn oude leeftijd aan landbouw blijven doen. Met
veel plezier zit ik te planten, zeker als de gewassen zo mooi
groeien als nu. Als ze niet goed groeien, of je ziet dat de planten
ziek zijn, dan loop ik ook een beetje bezorgd rond. Dan vraag ik me
steeds af wat er aan de hand zou kunnen zijn. Landbouw betekent voor
mij echt plezier”, concludeert Indra enthousiast.
Wim Schiepers
▲
Boven
