Nationaal
>
Echtgenote Robert
Lackin:
‘Ik kan het niet geloven’
Geplaatst:
15/04/2008
Paramaribo - ‘Het
was een dag als elke dag. Robert staat op. Hij maakt zich klaar. Hij
is die ochtend nog met die honden bezig geweest. Ik lag nog in bed
omdat wij die avond ervoor laat zijn gaan liggen. Zoals elke ochtend
heeft hij mij gekust en is hij toen naar zijn werk gegaan’, vertelt
Cheryll, de echtgenote van de overleden copiloot Robert Lackin aan
DBS om aan te geven hoe de dag van 3 april in grote lijnen voor haar
heeft uitgezien. Juist op die bewuste dag stort het
Antonov-vliegtuig van Blue Wing Airlines neer en verliest Cheryll
haar echtgenoot, die slechts 23 jaartjes oud was. In totaal zijn 19
personen omgekomen bij de vliegramp.
Cheryll vertelt verder: ‘Robert verwachtte dat hij tegen negen uur
zou vertrekken. Maar tegen half twaalf had ik nog niets van hem
gehoord. Dus ik sms’te hem van: ‘hoe laat kom je’. ‘Heb je misschien
nog een vlucht.’ En zijn bericht werd maar niet verstuurd. En het
bellen lukte ook niet. Dus ik dacht, hij is waarschijnlijk nog in de
lucht. Kort daarna belde mijn moeder mij op. En ik sprak gewoon tot
mijn moeder. Een broeder van de gemeente belde mij ook op en zei dat
er iets is gebeurd met de kist van Robert. Een technisch mankement.
Ik maakte mij niet ongerust. Ik dacht van, oké. Tien minuten later
belde hij mij weer op en vroeg mij waar ik woon ‘want het bericht
over Robert is niet goed’. Dus, hij kwam thuis bij mij en vertelde
dat het vliegtuig is gecrasht. Nou ik maakte mij niet druk. Er waren
zoveel crashes geweest de afgelopen periode, maar niemand wist er
iets van. Al die personen waren veilig.’
Cheryll vertelt dat het eerste gevoel dat door haar heen ging toen
zij het bericht hoorde, was dat het goed was met Robert. ‘Ik was wel
paniekerig. Ik hield mij rustig en dacht van, ‘laat mij niet gek
doen’. En daarna zag ik plotseling zoveel mensen in mijn huis. En
niemand die mij iets vertelde. Ik wist van niets. Ik was zo vol
hoop. Toen ik het eenmaal doorhad, wist ik niet wat er door mij
heenging. Ik kan het niet beschrijven, niet accepteren en ook niet
geloven. Ik heb tot vijf uur de volgende ochtend op hem gewacht.
Toen hij niet kwam, toen wist ik van: ‘hij is er echt niet meer’. Zo
beschrijft de met verdriet overmande Cheryll de dag van 3 april.
Het laatste weekend samen, op 29 maart, waren zij aanwezig bij de
koppelavond in de Congreshal die was georganiseerd door de
organisatie Man mit Man. Op deze dag hebben zij een award in
ontvangst mogen nemen. ‘Een award waar Robert heel trots op was’,
zegt Cheryll verdrietig. Het meest pijnlijke is dat zij ongeveer na
een week, weer in de Congreshal aanwezig was. Deze keer, voor de
rouwzitting. Binnen een paar dagen tijd is haar leven ingrijpend
veranderd. Het is enorm zwaar om het plotselinge verlies van haar
echtgenoot Robert te moeten verwerken. Robert, die nog in de bloei
was van zijn leven had zijn leven toegewijd aan de Here. Zijn droom
en zijn passie van piloot zijn, had hij verwezenlijkt. En steevast
was hij van plan carrière te maken.
Op 22 december 2007 is Robert Lackin getrouwd met Cheryll. Het was
een hoogtepunt in hun leven. En vier maanden verder komt Cheryll
alleen te staan bij het verwerken van een enorm dieptepunt. Een
gebeurtenis die haar verstand te boven gaat. Maar, Cheryll die haar
leven ook heeft toegewijd aan de Here, ontvangt de kracht om door te
gaan met het leven op aarde. Zij weet het wel zeker: ‘Het leven
zonder haar geliefde zal niet meer zijn als vroeger.’
------------------------------------
Moeder Diana Lackin:
‘Ik heb mijn jaardag samen met Robert gevierd’
Ook voor Diana, de moeder van Robert, komt het verwerken van het
verlies van haar zoon heel zwaar. Zij is namelijk woonachtig op de
Nederlandse Antillen en heeft Robert voor het laatst gezien op 9
januari 2008. Op 3 januari is zij jarig geweest. ‘Robert wilde mijn
jaardag graag samen met mij vieren’, vertelt zij. In plaats van het
geven van een feest, heeft zij een honeymoon trip aangeboden aan
Robert en Cheryll die op 22 december 2007 in Suriname zijn getrouwd.
‘Zij zijn een week gebleven en zijn op 9 januari teruggekeerd naar
Suriname.’ In de avond van 2 april 2008 heeft zij telefonisch
contact gehad met Robert. Normaal belde zij hem in het weekend op.
Maar, zij weet niet wat ertoe heeft geleid dat zij hem in de
avonduren opbelde. Zij zegt hierover het volgende: ‘Ik lag gewoon op
bed en dacht van, laat mij Robert even bellen. Het was vrij laat. Ik
heb het toch gedaan en heb hem kunnen spreken. Dat hij zijn brevet
heeft behaald om op de Antonov te mogen vliegen, behoorde tot een
van de nieuwtjes die hij aan mij vertelde. En hij was heel trots. Ik
ook, natuurlijk.’
Diana heeft als moeder mogen ervaren dat vliegen een droomwens was
voor haar zoon. Reeds op heel jonge leeftijd wist hij al dat hij
piloot zou worden. ‘En hij is ervoor gegaan, waar ik als moeder heel
trots op ben. Robert was doelgericht in het leven.’ Ook geeft zij
mee hoe de dag van 3 april voor haar heeft eruitgezien: ‘Voor mij
was het gewoon een normale werkdag. Op een gegeven ogenblik kreeg ik
een telefoontje van een kennis van mij die met vakantie in Suriname
verbleef. Hij belde mij omdat hij gehoord had dat er een vliegtuig
van Blue Wing was neergestort. Ik was toen helemaal niet ongerust.
Ik probeerde toen een zusje van mij in Suriname te bellen. Maar haar
telefoon was constant bezet. Toen begon ik wel een beetje
zenuwachtig te worden. Ik kreeg op een bepaald moment de man van
mijn zusje aan de lijn en de manier waarop hij sprak, wist ik,
Robert is erbij betrokken. De manier waarop hij het zei had ik
meteen het gevoel van, Robert is er niet meer. ‘Het vliegtuig is
gecrasht, mijn zoon is dood’, waren de woorden die ik kon uitbrengen
aan het werk. Twee collega’s van mij die zagen dat ik helemaal
overstuur was, hebben mij bijgestaan. Ook hebben de personeelsleden
bij mij aan het werk, het meteen georganiseerd dat ik naar Suriname
kon vertrekken.’ Zowel voor echtgenote Cheryll als moeder Diana is
het heel zwaar om te moeten beseffen en verwerken dat Robert er niet
meer is. Op donderdag 17 april wordt hij aan de schoot der aarde
toevertrouwd.
Asha Bhagwat
▲
Boven
