Nationaal >
Vriend overleden piloot:
‘Ik heb mijn beste mati verloren’

Geplaatst: 08/04/2008

Paramaribo -  ‘Tot nu toe kan ik niet geloven dat Robert er niet meer is. Ja, ik heb mijn vriend, mijn beste mati verloren. Het is zo hard om het te verwerken’, zegt een zeer verslagen en diep getroffen vriend van de overleden piloot Robert Lackin, Ebu Jones, verdrietig aan DBS. Wanneer hij over zijn overleden mati praat, kan hij zijn tranen nauwelijks bedwingen. ‘Hij was echt secuur wanneer het gaat om het vliegen. Hij was echt voorzichtig en nam alle procedures in acht. Alles deed hij gewoon puntjes op de i. Hij kon geen vlieg kwaad doen, zo rustig en hulpvaardig was hij’, beschreef hij zijn mati.

Drie of vier dagen voor het tragische gebeuren hebben zij elkaar voor het laatst telefonisch gesproken. ‘Het was meer van: ‘he Robert, fa’. Vanwege zijn drukke werkschema bij Blue Wing Airlines hadden wij de afgelopen dagen vaker telefonisch contact met elkaar.’ Met een vol verdriet doordrongen stem geeft Ebu aan, hoe de zwarte dag in zijn leven eruit heeft gezien. ‘Ik was in het verkeer toen ik via de radio een omroepbericht hoorde dat een vliegtuig was neergestort. Ik heb in eerste instantie gedacht van ach, Robert moet er niet bij betrokken zijn geweest. Vooral toen ik hoorde dat 19 personen waren verongelukt, was ik een beetje opgelucht. Ik dacht bij mezelf, het kan onmogelijk Robert zijn, omdat hij aan de bemanning stond van kleine kisten. Maar voor mijn pech was ik op dat moment even vergeten dat Robert al geslaagd was om te kunnen vliegen op de Antonov. En ik reed toen naar Zorg en Hoop. Toen ik daar aankwam, hoorde ik dat Robert ook was verongelukt. Toen pas drong het tot mij door dat ik mijn mati had verloren.’

Het is heel zwaar en moeilijk voor Jones om dit verlies te moeten verwerken. Ebu zit al drie jaren op de Aero Club voor het behalen van zijn private pilot license. Door Robert is hij in de vliegwereld terechtgekomen. ‘Hij inspireerde mij ook. Bovendien kreeg ik alle ondersteuning van hem. Hij legde mij vaker uit hoe zaken in elkaar zaten. Toen ik drie jaren terug begon met de vliegopleiding, heeft hij zijn ‘head set’ en zijn ‘scanner’ aan mij afgestaan. Hij wist dat het een dure grap was om deze apparaten te kopen. Hij legde mij voor dat ik het geld waarmee ik deze spullen zou kopen, beter kon gebruiken om mijn vlieguren te betalen.’ Wanneer Ebu terugdenkt aan deze zo waardevolle en emotionele momenten met Robert, laat hij zijn tranen de vrije loop. Hij beschrijft hoe hij zijn eerste ‘vlucht met het vliegtuig’ samen met Robert heeft ervaren: ‘Voor de eerste keer heeft Robert mij gebracht om te vliegen. Dit heeft drie jaren terug plaatsgevonden. Toen had ik mij nog niet ingeschreven op de Aero Club. Ik raakte zodanig verliefd dat ik mij meteen ben gaan inschrijven voor het behalen van de private pilot license op de Aero Club.’

Ebu geeft verder mee dat het uitgaan van de beide vrienden meer plaatsvond op de Aero Club zelf. ‘Ja, vooral de zaterdag waren wij hier te vinden. Geen van ons beiden hield zo zeer van het uitgaansleven. Dus, kwamen wij hier en spraken over de recente ontwikkelingen binnen het vliegverkeer.’ Op de vraag aan Ebu of hij zijn vliegbrevet gaat halen, ondank de vliegramp die zich onlangs heeft voltrokken, geeft hij het volgend antwoord: ‘ Dat ga ik sowieso doen. Omdat Robert ook niet anders gewild zou hebben.’ Maar, hij moet alles zwaar in overweging nemen, wanneer het gaat om het maken van carrière binnen de vliegwereld. ‘Als het aan mij ligt, staat het voor 90 % vast dat ik carrière wil maken, tenzij anderen, waaronder mijn familie mij op andere gedachten brengen.’
Ebu denkt ook aan de woorden van zijn familieleden dat hij maar ‘beter kan stoppen met vliegen’. Ebu begrijpt heel goed dat zijn familie een beetje huiverig is, vooral wanneer hij in beschouwing neemt, de vliegramp van enkele dagen terug.
Maar ‘stoppen met vliegen,’ is volgens Ebu slechts een emotionele uitspraak. Hij geeft dan ook het onderstaande voorbeeld mee: ‘Ik rijd elke dag met mijn wagen in het verkeer. En gelet op de vele verkeersslachtoffers die te betreuren zijn, zou ik ook geen wagen moeten rijden.’

Naast Jones hebben vele personen binnen de samenleving hun dierbaren, familieleden, vrienden en collega’s verloren bij de vliegramp van 3 april nabij Benzdorp. 19 personen zijn op zeer tragische wijze omgekomen. Het TOHD van het Korps Politie Suriname voert momenteel in samenwerking met forensische experts uit Nederland, een identificatieonderzoek uit. Na voltooiing hiervan, zullen de lichamen aan de families worden afgestaan. Het is vooralsnog niet duidelijk hoe lang het onderzoek zal duren. Woensdag 9 april is tot een nationale dag van de rouw uitgeroepen.

Asha Bhagwat

 

▲ Boven